MAMA, ik heb ADHD

Verder ploeteren

2011-04-07T08:49:00.002+02:00

Intussen zijn we bijna een jaar verder. Wouter zit nu al meer dan een jaar op dezelfde school (hoera!) maar ik weet niet goed hoelang dat nog zo zal zijn. Zijn eerste middelbaar doet hij momenteel voor de tweede keer, maar de resultaten zijn niet bijster veel beter dan vorig jaar. Dat doet ons vrezen dat de in juni opnieuw een C-attest mogen verwachten.

Deze school is gelukkig niet met contracten gekomen. Ik geloof in het opstellen van contracten en ben er vast van overtuigd dat dit voor heel veel kinderen werkt. Maar scholen MOETEN aanvaarden dat er ook kinderen zijn voor wie dat geen enkel verschil maakt.

Begin 2009 zijn de met Wouter een tijdje naar een psyhologe gegaan. Fijn mens, echt, maar echt geholpen heeft ze ons toch niet. Ze heeft één sessie met Wouter gedaan en daarna acht met ons, zonder Wouter. Om eerlijk te zijn was dat wel erg dubbel. Alsof wij het probleem waren. Ik weet ook wel dat ouders de gids moeten zijn op het levenspad van hun kinderen enzovoort, maar als je kind telkens blijft teruglopen naar je vertrekplaats van zodra je even niet oplet, is je energie snel op.

In zijn gedrag is wijziging merkbaar, maar dat wijt ik aan zijn puberteit. Hormonen spelen op, en hij gaat zich een klein beetje conformistischer gedragen vanwege mogelijke vriendinnetjes.

Morgen mogen we zijn rapport verwachten. Ik ben benieuwd.

Moeilijk weekend

2010-05-18T15:31:00.002+02:00

We zijn op lang weekend geweest naar de Eifelstreek. Een toffe streek met een zeer mooi landschap, met 8 toffe volwassenen en 5 toffe kinderen van 12, 7, 4, 3 en 1. Het was erg leuk en we waren allemaal zielsgelukkig dat we elkaar nog eens voor langere tijd konden zien. De meeste volwassenen ken ik intussen al 13 jaar en zij hebben ook de geboorte van Wouter meegemaakt, wat de band nog specialer maakt.

Wouter zelf is in januari van school veranderd. Hij is er rustiger door geworden, minder gespannen. Maar hij blijft even veeleisend en blijft even weinig presteren. Hij weigert halsstarrig om de dingen volwassener aan te pakken, want hij wil niet "saai worden" of "een nerd zijn". Tsja.

Zondagvoormiddag probeerden we een spelletje Monopoly te spelen. Pieter (bijna 8 intussen) speelde in stilte, lette op, probeerde een 'strategie' uit te werken en werd graag geholpen. Wouter (over 5 maanden 13) lette niet op, maakte allerlei domme opmerkingen tussenin, wist nooit wanneer het zijn beurt was en was boos als we gooiden nadat hij weer eens niet gezien had dat we hem huur schuldig waren. Hij gedroeg zich als een kleine kleuter die zijn zinnetje niet krijgt. Het enige wat het plaatje compleet zou gemaakt hebben, was krijsend op de grond gaan liggen. Een vriend die zo lief was om mee te spelen trok grote ogen. Ik schaamde mij in Wouters plaats.

Mijn geduld raakt stilaan op. De bodem van het vat is in zicht. Wouter gedraagt zich als een egoïst, een rasechte opportunist, gaat over lijken, is niet voor rede vatbaar tenzij je er eerst een kwartier tegen "preekt". Wanneer gaat dit veranderen?

Wij hebben hem alvast laten weten dit niet langer te pikken. Hij gaat leren kijken, leren luisteren en zich leren afvragen waarom wij iets vragen. Hij gaat respect leren tonen. En zolang hij dat niet kan, doen wij niet meer mee.

Rode kaart

2009-12-20T08:49:00.004+01:00

Wouter kreeg vrijdag op het kerstrapport een rode kaart - 't is te zeggen: een laatste kans tot eind januari om beterschap te laten zien. Niet qua cijfers, hoewel die op het randje zijn, maar qua gedrag. Ik had graag gezien dat het allemaal wat beter zou gaan na de moeizame voorbije vier jaar, maar helaas blijkt er meer aan de hand dan enkele aanpassingsmoeilijkheden.

We kregen vrijdag een begeleidingscontract onder de neus geschoven:

Dit contract biedt deze leerling een laatste kans om zijn gedrag aan te passen aan de op school geldende normen beschreven in het schoolreglement.

Wat loopt fout?
Wouter stelt eigen wetten en grenzen. Hij aanvaardt geen gezag: doet niet wat een leerkracht vraagt. Krijgt hij een positieve opmerking, dan maakt hij daar misbruik van. Zijn houding tegenover leerkrachten is vaak ongepast: hij gaat in discussie, spreekt tegen, schrijft ongepaste opmerkingen op het examen. Sanctioneren heeft geen effect.
Dit gedrag verstoort het normaal lesverloop waardoor ook de andere leerlingen het recht op goed gestructureerde lessen ontnomen wordt.
Voor leerkrachten is het niet haalbaar om op deze manier verder te werken.

Wat verwachten wij?
De klassenraad is van mening dat wij het gedrag van Wouter niet kunnen sturen door te sanctioneren. Dit is een eindeloze cirkel die moet doorbroken worden. Wouter moet op een andere manier leren inzien dat zijn gedrag niet kan. Wij adviseren daarom dringend professionele hulp te zoeken.

We hebben de voorbije maanden een systeem van dagelijkse en wekelijkse volgkaarten gehad, nota's in de agenda, oudercontacten, extra afspraken met de directie... De school heeft echt alle middelen uitgeput om eind januari te kunnen beslissen dat hij niet meer moet terugkomen.

Ik weet nog niet wat we verder gaan doen. Ik vrees een beetje dat het te laat is om nog beterschap te verkrijgen voor eind januari. En zoals mijn tante terecht opmerkte: als je al van school verandert doe je dat beter begin januari dan eind januari. Maar hij gaat op elke school dezelfde problemen tegenkomen... dat kan toch bijna niet anders?

In het middelbaar geraken

2009-06-04T17:03:00.004+02:00

Vorige week is papa - willens nillens thuis wegens een tekort aan werk - naar de school gegaan om Wouter in te schrijven in het kunstonderwijs. Het 1e leerjaar is in de A-richting, vanaf het tweede leerjaar kiezen ze voor kunst als bijvakken en vanaf de tweede graad is het echt KSO: kunstsecundair onderwijs.

Ik ben heel benieuwd wat het gaat geven natuurlijk. Hij is nog zo kinds in zijn doen (en dat is niet omdat wij hem "klein" willen houden): onverantwoordelijk, impulsief en ontwijkend, niet in staat om iets te structureren of te plannen en al helemaal niet om iets te doen 'wat moet'. We kunnen ons moeilijk voorstellen dat die volgend jaar elke dag een half uur heen en een half uur terug op de bus zal moeten zitten. En toch. Misschien is het eerste middelbaar 'de schok' die hij nodig heeft.

De reva is nu ook afgelopen, wat ons programma weer wat verlicht. Hij zei dat hij de juffen wel zal missen. En toen ik hem vroeg wat hij zou doen met alles wat hij geleerd had, zei hij: "In het middelbaar geraken!"

Het 6e-leerjaarsyndroom

2009-05-15T16:50:00.003+02:00

Intussen zijn er een vijftal maanden gepasseerd sinds ik de laatste keer blogde. Af en toe krijg ik nog reacties op oudere posts, en dan ga ik even kijken wat ik toen schreef. Heel tof!

Wouter zit nu in het zesde leerjaar en heeft last van het 6e-leerjaarsyndroom. In gedachten is hij helemaal niet bezig met proeven of interdioscane toetsen; wel met de klasactiviteiten van de laatste week, die los zullen staan van de lessen. Hij schijnt van mening te zijn dat het allemaal in kannen en kruiken is en dat hij volgend jaar rustig naar het eerste middelbaar zal kunnen.

Niets is minder waar. Zijn resultaten zijn zo op het randje dat hij serieus uit zijn sloffen zal moeten schieten om erdoor te zijn. Hij doet het niet goed, zeker niet als we kijken naar wat we volgens zijn intelligentie mogen verwachten. Maar net zoals zoveel hoogbegaafde kinderen schiet hij er meestal qua emotionele en sociale intelligentie erg bij in, waardoor hij ondermaatse resultaten haalt. (Tessa Kieboom schrijft trouwens dat je kinderen met een hoog IQ en een laag EQ niet hoogbegaafd mag noemen, en eigenlijk ben ik het met haar eens.)

Tot een week of twee geleden scheen hij ook te denken dat hij naar 1B zou kunnen als hij niet geslaagd zou zijn. We hebben hem fijntjes maar kordaat duidelijk gemaakt dat hij of naar 1A gaat of zijn 6e kan overdoen. Sedertdien lijkt hij ook iets meer bereid om te werken...

Vorig weekend zijn we ook enkele scholen gaan bezoeken: één voor technisch onderwijs en één voor kunstonderwijs. Zijn voorkeur gaat nu uit naar het KSO. Ik kan hem daarin volgen, maar stel me tegelijk vragen bij de toekomstmogelijkheden. Een lasser of een loodgieter heeft iedereen nodig. Dat is een pak duidelijker dan hoe gemakkelijk je je kunstwerken zal kunnen slijten... Zijn antwoord op de vraag "wat wil je later worden?" is dan ook gewijzigd van "auto-tuner" naar "kunstenaar". En toen ik hem gisteren vroeg hoe hij zich dat voorstelde, antwoordde hij: "hard werken". Ik moet verbaasd geleken hebben bij zoveel inzicht, want papa verduidelijkte: dat heeft de tekenjuf hem opgestoken...

Hij heeft zijn plechtige communie niet gedaan, en we hebben ook geen lentefeest georganiseerd. Maar hij is wel bezig met een opsomming van alle cadeaus die hij wil: van een eigen laptop over een nieuwe gsm over een groot star-wars-legopakket. Hoe duurder, hoe beter. Wij blijven hem zeggen hoe egocentrisch en hebberig dit overkomt, maar moeten toegeven dat dit toch iets is dat hij altijd al was: een opportunist in hart en nieren.

Ik hoop dat het hem zal meevallen - die laatste weken zijn natuurlijk lastig maar er staan ook mooie beloningen tegenover. En als hij erdoor is, krijgt hij van ons een leuk zomerfeest. Eind juni ergens. Maar dat weet hij nog niet en moet voorlopig een verrassing blijven. Want anders zaagt hij ons verder de oren van onze kop over de cadeautjes!

Testresultaten

2008-11-26T13:11:00.003+01:00

Maandag ben ik naar de neuroloog gegaan die me uitleg heeft gegeven bij de resultaten. Hij had een stuk of zeven parameters (ik weet niet zo goed meer dewelke, maar sociale relaties en emotionele intelligentie waren er twee van geloof ik) die hij had uitgezet op een soort van grafiek. De middenzone was 'borderline', en alles daarboven wees op ADHD. Eén parameter zat onder borderline, één parameter zat in borderline en de vijf andere zaten erboven. De conclusie was dus redelijk duidelijk.

De vragenlijsten waren wel heel doorzichtig, moet ik zeggen. Zo van: "kan u goed stilzitten": zelden, soms, vaak, altijd. Of: "ik hou me aan mijn opgestelde planning": zelden, ...
Ik ben blij dat ik toch de tijd heb genomen om elke vraag kritisch te bekijken voor ik ze heb beantwoord. Anders zouden de testresultaten nu voor mij absoluut niet geloofwaardig zijn. Doordat ik elke vraag naar waarheid (en zonder impulsiviteit) heb proberen beantwoorden, zijn ze dat nu wel.

De volgende stap is niet medicatie. De neuroloog zei dat ik daarmee wellicht niet afdoende zou geholpen zijn. Hij stelde eerder een vorm van coaching of psycho-educatie voor, die me zou helpen om mijn dagelijkse organisatie op orde te krijgen én te houden. Ik heb intussen wat opzoekingen gedaan, en ik denk dat ik geen nood meer heb aan psycho-educatie, gezien de ervaringen die we al hebben met Wouter en mijn opleiding als leerkracht. Coaching lijkt me wel iets, maar dat valt op acht weekdagen tussen 10.00 uur en 12.00 uur! Alsof alle ADHD'ers vanzelfsprekend werkloos zijn... Misschien moet ik 8 halve dagen verlof nemen, maar daar staat mijn man natuurlijk niet voor te springen.

Gisteren vertelde ik mijn man dat ik met die coaching al die dingen die hij me verwijt (gebrek aan tijdsbesef, het niet kunnen stellen van prioriteiten, dingen niet kunnen afwerken ...) minstens gedeeltelijk zou kunnen oplossen, maar dat het wel tijd en wat geld zou kosten (85 euro voor alle acht sessies, om precies te zijn). Toen zei ik dat het alternatief was dat hij maar definitief moest leren leven met mijn tekortkomingen... ;-)
Hij kon er de humor gelukkig van inzien!

Hostie

2008-11-24T12:42:00.003+01:00

De kinderen van het eerste leerjaar waren al enkele weken hard aan het oefenen voor het grootouderfeest.

De avond voor het grote moment vraagt mijn jongste zoontje vlak voor het slapengaan ineens of hij een hostie mag hebben als de juf hem er één geeft. Nu moet je weten dat wij thuis protestants zijn en dus niet meedoen aan communies en bijgevolg ook niet aan hosties. Ik had de vraag wel ééns verwacht, maar zes maanden voor de eerste communie? Dat leek me al heel erg lang op voorhand.

"Neen, vriendeke, want jij doet je communie niet hé," antwoord ik hem dus.
"Ja, maar mama, de juf heeft ons een hostie gegeven om te oefenen voor het grootouderfeest."
"Zo? En wat moeten jullie dan doen op het grootouderfeest?"
"Dat mag jij nog niet weten, mama, dat is nog een geheim."

Zo komen we niet verder natuurlijk. Ik vraag hem uiteindelijk of hij die hostie dan al heeft opgegeten.
"Nee hoor," antwoordt hij, "hij zit in de boekentas!"
Nadat ik met hem afgesproken heb dat hij zijn pyjama aantrekt, loop ik naar beneden om in zijn boekentas te kijken.

Luid lachend toon ik uiteindelijk aan papa wat ik in zijn boekentas vind: een zure hostie... of ook nog wel ouwel of ufo genoemd - ik denk dat elke regio wel een andere naam heeft!

Op het grootouderfeest blijkt waarom hij moest 'oefenen': de kindjes van het eerste leerjaar overlopen de jaarkalender maand na maand, met als hoogtepunt in mei: de eerste communie. Eén van de kindjes is de priester, een ander krijgt de hostie. Geen echte natuurlijk, maar een zure!

En ikke?

2008-10-22T13:01:00.003+02:00

Sedert Wouters diagnose (ADHD) stel ik me de vraag of ik niet hetzelfde heb. Als Wouter weer eens een boek is vergeten op school of iets is vergeten doen, denk ik aan mijn eigen chaos als kind en hoe ik telkens opnieuw onder mijn voeten kreeg voor dezelfde dingen. Nu ben ik nog chaotisch, maar voornamelijk binnenin. Gek genoeg omschrijven de meeste mensen mij niet als zenuwachtig of druk. Ze weten wel dat ik projecten begin die meestal niet afgewerkt geraken, omdat ze overlappen met de vorige projecten die ook niet afgewerkt waren.

Vorige week dus naar Wouters neuroloog met de vraag: heb ik ADHD? Hij stelde me wat oriënterende vragen en duwde me uiteindelijk een vragenlijst onder de neus. Hij heeft ook een fysiek onderzoek gedaan en een EEG. De vragenlijst heb ik thuis ingevuld en opgestuurd; ik mag het resultaat gaan halen op 23 november...

Ik weet niet goed wat ik ervan verwacht. Stel dat ze me zeggen dat ik inderdaad ADHD heb. Wat dan?

To be continued!

Hier heb ik geen zin meer in...

2008-10-17T09:04:00.004+02:00

Vlaaienslag 2008. Meer dan 1300 vlaaien werden verkocht ten voordele van de school van de kinderen. Met de opbrengst koopt het oudercomité iets ten voordele van de school. Vorig jaar waren dat speeltoestellen voor de kleuters.

Tot 2006 telden de verantwoordelijken alles op in Excel. Voor het gemak en voor het vermijden van fouten maakte ik voor de versie 2007 een Access database op. Elk briefje moest wel ingegeven worden (met naam, aantal vlaaien, adres enz.) maar het resultaat waren enkele eenvoudige rapporten waarbij in één oogopslag te zien was hoeveel taarten van welke soort voor welke straat klaargezet moesten worden. Bovendien zaten daarachter nog de leveringsgegevens: één blad per straat en gesorteerd per huisnummer. Elk briefje had een nummer en het enige wat je moest doen was de briefjes in volgorde uit de stapel halen.

Vorig jaar heb ik de briefjes ingegeven en ben ik gaan meehelpen met het sorteren van de briefjes. Dat ging goed. Op basis van het gemak van de rapporten voor de leveringen werd besloten om het dit jaar op dezelfde manier te doen.

Dit jaar echter heb ik de briefjes alleen maar ingegeven, en de rapporten als stapel meegegeven aan die andere mama die ze zou sorteren.

Resultaat:
1. er gingen rapporten verloren (hoewel het document in één keer is geprint en als stapel is meegegaan)
2. 80% van de totalen was handmatig uitgerekend (wat een tijdverspilling)
3. de rapporten met de overzichten per straat (onmisbaar voor de levering) werden deze morgen niet meer meegebracht (God weet wat ermee gebeurd is)

Ik heb in totaal zeker 4 uur briefjes zitten inputten in de database. En wat is het resultaat? Dat ze hun eigen systeem blijven gebruiken. Niemand kan zo controleren waar de fouten vandaan komen. 't Zal wel weer allemaal mijn schuld blijken. Maar één ding weet ik: computers liegen niet.

Kan dit uitgepraat worden? Ik hoop het. Ik heb niet het idee dat ze nu echt openstaan voor argumenten. Het was deze morgen al een verhitte discussie waarbij ze absoluut niet snapten wat ik bedoelde. Het was natuurlijk ook niet het juiste moment. Maar als ze het per sé zelf in handen willen houden, dragen ze de gevolgen maar.

Mijn eigen impulsieve zelf kennende moet ik wachten met ontslag nemen uit het oudercomité, maar dat is precies wat ik eigenlijk zou willen doen.

Mocht het je al opgevallen zijn: ik ben een beetje gefrustreerd... :-/

Hoogbegaafd?

2008-06-12T10:50:00.004+02:00

Dat Pieter een pienter manneke is, dat wisten we ook al een tijdje. Hoe pienter, bleek toen hij zicht kreeg op het eerste leerjaar. Ik weet niet waar hij het heeft gehaald, maar hij moet op een bepaald moment gedacht hebben dat hij niet naar het eerste leerjaar zou mogen als hij niet kon lezen.

Hij dus aan de slag. Het begon met het minutieus bestuderen van elke fles en elk potje dat op tafel kwam. "Mama, wat staat daar?" vroeg hij telkens. Dan waren de strips aan de beurt. De lustige lezers indachtig, waren we eens begonnen met het voorlezen van strips van Jommeke en Suske en Wiske voor het slapengaan. Dat vindt hij geweldig, want hij kan naar de prentjes kijken terwijl wij lezen. En af en toe laten we woorden aan hem om te lezen, zoals BOEM of KRAK of HAW! (zoals de indianen plegen te zeggen).

Intussen leest hij ook langere woorden. En tweeklanken. En hij rekent (in de stijl van 9 plus 4 is 13, 8 min 3 is 5 of 2 keer 3 is 6). Hoe meer uitdagend, hoe leuker hij het vindt. Ook het 'werken' in van die oefenboekjes vindt hij geweldig. Hij is een ongelooflijke perfectionist, en een strever ten top. Maar hij moet wel akkoord zijn, anders gaat hij in staking - dat heeft hij van zijn papa ;-)
Maandag hadden papa en Pieter het over de thermometer. Maar dat zal hij zelf wel vertellen!

Of hij echt hoogbegaafd is, dat weet ik niet. Het kan gerust zijn dat hij gewoon een tijdelijke voorsprong op zijn leeftijdsgenootjes heeft. Ik vraag niet om twee hoogbegaafde kinderen, hoor. Het zou voor ons veel makkelijker zijn mochten ze allebei 'normaal' zijn!

Dubbeldiagnose

2008-05-24T10:29:00.005+02:00

Van onze Wouter (nu 10) weten we al een hele tijd dat hij ADHD heeft. Vorig jaar kregen we er in het revalidatiecentrum een diagnose bij: hoogbegaafd.

Het gekke is dat we, als we zeggen dat Wouter hoogbegaafd is, twee reacties krijgen:

de persoon in kwestie knikt meewarig met zijn hoofd, met een houding die spreekt: "Eén etiket was blijkbaar niet genoeg, moet er nu echt nog een tweede bij? Wanneer gaan ze dat kind nu eens gerust laten."
de persoon in kwestie kijkt bewonderend. Een hoogbegaafd kind produceren is blijkbaar is om jaloers op te zijn. Zelf zou hij of zij ook wel een hoogbegaafd kind willen. Je moet hoogbegaafden niet helpen met hun huiswerk, ze kunnen alles al vanzelf en het succes ligt toch vanzelf al binnen handbereik?

Wel, ik wil mijn post vandaag even gebruiken om duidelijk te maken dat onze situatie er helemaal géén is om jaloers op te zijn. En dat het niets zou helpen als we het tweede "etiket" negeren en doen alsof hij niet hoogbegaafd is.

ADHD zorgt ervoor dat er in je hoofd geen onderscheid wordt gemaakt tussen 'belangrijke' impulsen en 'minder belangrijke' impulsen. Juf die vooraan in de klas een ingewikkeld vraagstuk staat uit te leggen is even belangrijk als die dikke bromvlieg die maar tegen het raam blijft vliegen. En die TL-lamp die flikkert. En dat speciale potlood dat op je bank ligt. Enzovoort. Je moet je maar eens voorstellen dat je op je werk zou moeten ingaan op elke impuls die er is. Daar zou je toch compleet gek van worden?
Je leert er op den duur mee omgaan, omdat je de signalen van afdwalen leert herkennen en op den duur in staat bent om ze min of meer tegen te houden. Maar lang niet altijd, dus is ADHD een levenslange diagnose.
Dit 'aandachtstekort' (of moeten we spreken van een 'aandachtsoverlast'?) wordt vaak gecombineerd met overbeweeglijkheid (= hyperactiviteit of niet kunnen stilzitten) en impulsiviteit (= eerst doen, dan denken). Ook Wouter heeft van deze drie kenmerken behoorlijk last.

Hoogbegaafde kinderen hebben een hoger intelligentiequotiënt dan andere kinderen. Maar ze zijn niet hoogbegaafd omdat ze 'slimmer' zijn. Er zijn drie kenmerken die steeds naar voor geschoven worden bij hoogbegaafdheid:

een IQ hoger dan 130 (= hoge intellectuele capaciteiten)
het doorzettingsvermogen om een taak te volbrengen
de creativiteit (= alternatieve en originele denkpiste) die aan de dag gelegd wordt bij het oplossen van problemen

Hoogbegaafde kinderen worden niet automatisch dokters of advocaten. Dat is een vaak gehoorde misvatting. De omgevingsfactoren zijn van cruciaal belang voor de ontwikkeling van een hoogbegaafd kind:

het gezin
de peers (ontwikkelingsgelijken = klasgenoten of oudere kinderen met hetzelfde ontwikkelingsniveau)
de school

Als één van de drie, of erger, twee van de drie partijen zijn verantwoordelijkheid niet opneemt, kan het hoogbegaafde kind minder bereiken. Ik hoor je al denken: is het dan zo belangrijk dat hij dokter of advocaat wordt? Neen, natuurlijk niet, maar het is wel belangrijk dat zo'n kind ook op lange termijn terechtkomt in een omgeving met ontwikkelingsgelijken. Tegen wie anders kan hij het hebben over de problemen op het werk of de levensvragen die hij zich stelt? Als hij geen ontwikkelingsgelijken vindt, kan dat een nefast gevolg hebben voor zelfbeeld en levenslust, met zelfmoorden tot gevolg.

Ook al zijn de kenmerken van ADHD en hoogbegaafdheid echt in een notendopje opgesomd, toch denk ik dat dat het niet veel verdere uitleg behoeft waarom de combinatie problemen kan veroorzaken.

Het doorzettingsvermogen om een project af te werken botst voortdurend tegen het aandachtstekort dat zich onvermijdelijk stelt.
Het perfectionisme dat hij aan de dag legt om aan projecten te werken zorgt ervoor dat hij niet snel tevreden is en ook prachtige dingen opzij legt als 'waardeloos'.
Zijn maatschappelijke betrokkenheid (veroorzaakt door een hoog IQ en redeneringsvermogen) zorgt ervoor dat hij een sterk rechtvaardigheidsgevoel heeft. Dat hij ziet dat niet iedereen dat heeft, maakt hem onzeker.
Zijn perfectionisme en doorzettingsvermogen zorgen ervoor dat hij 100% van het leven wil kunnen controleren. Vorig jaar stierf één van zijn vriendjes. Sindsdien is hij vaak bezig met de dood en droomt hij de laatste dagen weer dat mama en papa ook sterven... Hij beseft dat dit een aspect van het leven is waar hij geen vat op heeft en dat maakt hem onzeker.
Zijn creativiteit gecombineerd met zijn hyperactiviteit zorgt ervoor dat hij voortdurend op zoek gaat naar 'spannende' en 'uitdagende' manieren om problemen op te lossen. Het was in het tweede leerjaar een hel om hem de tafels te leren, want hij beredeneerde ze in plaats van ze van buiten te leren. (Ik deed overigens net hetzelfde). Zijn intelligentie en creativiteit staan het automatiseringsproces (= dat je zover komt dat je er niet meer over na moet denken) van bijvoorbeeld rekenoefeningen echt in de weg.
Elke redenering wordt steeds opnieuw uitgevoerd (creativiteit). Dat hij iets een dag voor de toets haarfijn kan uitleggen is geen garantie voor een goede toets. De kans is groot dat hij op de toets zelf weer een andere manier van denken vindt, maar door zijn aandachtstekort fouten laat staan, en daar punten op verliest.
Zijn impulsiviteit (= eerst doen, dan denken) botst met zijn creativiteit en intelligentie, want achteraf weet hij altijd wel wat er mis is gegaan en waarom. Daardoor wordt hij nog onzekerder.
...

We worden dus geconfronteerd met een kind dat heel veel dingen fantastisch en spannend vindt, en daar zijn levenslust uit haalt. Daarnaast is hij erg onzeker over zichzelf. Hij wil het kunnen en het 100% controleren maar wordt geconfronteerd met zijn eigen beperkingen. Hij heeft enkele uitzonderlijke talenten maar is te perfectionistisch om te durven experimenteren.

Wij kunnen niet anders dan blijven supporteren...

Gouden medaille

2008-04-30T12:58:00.002+02:00

Enkele weken geleden deed ik mee met de Ladies Run (5 km) op de Antwerp Ten Miles manifestatie. Fijne ervaring!

Nu was ik nog maar enkele maanden bezig met de 'start to run' en verwachtte ik niet dat ik als eerste zou eindigen. Een beetje realiteitszin is wel op zijn plaats, denk ik. Maar toen Wouter zei dat hij al zijn zakgeld aan mij zou geven als ik wél zou winnen, vond ik dat eigenlijk wel een mooi gebaar.

Naast realistisch moet je soms ook achterdochtig zijn, zo blijkt. Toen ik hem vroeg hoeveel zakgeld hij eigenlijk had, antwoordde hij vol trots: "2 euro!"... en hij voegde er lachend aan toe dat hij nooit verwachtte dat hij ze moest afgeven! En ook al weet je zelf wel dat een eerste plaats geen optie is, het steekt al wat meer als blijkt dat je zoon daar ook al zeker van is.

Bij de finish kregen we allemaal een gouden medaille voor de deelname. Ik zag mijn kans schoon en had de medaille rond mijn nek toen ik binnenkwam.
"Kijk eens wat ik gewonnen heb!" zei ik enthousiast.
Zijn mond viel open. En onmiddellijk daarna verscheen er paniek in zijn ogen. Eindigen met 0 euro zakgeld, daar had hij niet op gerekend.
"Heb je gewonnen??" vroeg hij ongelovig.
Ik wilde niet liegen, dus beperkte ik mij tot: "Ik heb deze medaille gekregen!"
"Heb je gewonnen?" vroeg hij opnieuw.
"Welke kleur is dit?" kaatste ik de bal terug.
"Goud," aarzelde hij.
"En wat is de kleur van de winnaar?"
"Goud..."
"Moet je dan geen zakgeld afgeven?" vroeg ik geamuseerd.
"Euh, neen, want euh... neen, want jij kon niet winnen... en euh..."
"Eerlijk is eerlijk," zei ik, "wat hadden we afgesproken?"
"NIET dat ik al mijn zakgeld zou afgeven," loog hij nu glashard.
"O nee?"

Ik liet de discussie nog even doorgaan tot ik hem zover had dat hij wél al zijn zakgeld zou afgeven zoals hij beloofd had, als zou blijken dat ik gewonnen had. Ik heb hem daarna maar uit zijn lijden verlost en hem het woordje "finisher" getoond op mijn gouden medaille... Hij zal volgende keer wel twee keer nadenken voor hij iets belooft!

Te laat!

2008-04-29T14:02:00.000+02:00

Gisteren was Wouter - weeral eens - te laat op school. Een kwartiertje later kreeg ik een oproep op mijn gsm. Mevrouw de directeur vroeg waarom Wouter te laat was en of het alsjeblieft niet mogelijk was om hem wél op tijd te laten komen.

Ik legde uit hoe het zit 's morgens, dat het echt bijzonder lastig is om hem - en Pieter, die echt niet helpt - op tijd klaar te krijgen.
'Ja maar,' antwoordde ze, 'u bent er toch om structuur te bieden?'

Dat was wel wat kort door de bocht vond ik - alsof ik dàt nog niet geprobeerd had! - en ik moet zeggen dat ik een hele dag van de wijs was dat ik eigenlijk de schuld kreeg van Wouters telaatkomen. Ik kan niet uitleggen hoe vermoeiend die dagelijkse maak-je-maar-eens-op-tijd-klaar-strijd wel is! En hoe weinig vat ik er eigenlijk op heb.

Nu is Wouter al lang van het gedacht dat hij niet op tijd kan komen door mama's schuld. Dat had hij ook gezegd tegen de directeur. Zijn argumenten hadden wel een grondslag van waarheid, maar waren niet afdoende om zijn eigen gebrek aan verantwoordelijkheidszin te verantwoorden. Zonder dat ik ook mijn verantwoordelijkheid wil ontlopen, ben ik echt van mening dat het hem onderhand wel zelf moet gaan lukken om op tijd te komen. Ik besloot dus om het over een andere boeg te gooien.

Gisterenavond ging ik hem ophalen bij de revalidatie en zei ik hem dat ik het niet pik dat ik van zijn directeur onder mijn voeten krijg omdat hij niet op tijd komt. Ik brak zijn protest af en vroeg hem wat er nodig zou zijn om wél op tijd te kunnen komen. Wat moet er thuis veranderen zodat hij het niet meer op mij moet steken? Samen stelden we een planning op, met uren: voor die tijd moet dat gebeurd zijn, voor die tijd dat enz.

Vanmorgen trad het reddingsplan in werking. Om 8.20 stonden we klaar aan de deur - vijf minuten later dan voorzien. Ik vroeg hem waar hij nu die vijf minuten verloren was. Hij besefte wel dat het was omdat hij nog een tweede keer cornflakes had genomen. Dus ik vroeg hem of we voortaan vijf minuten vroeger zouden opstaan zodat hij tijd had voor een tweede kom cornflakes? Nee, zei hij, ik zal voortaan gewoon één keer cornflakes eten.

Het begint hem met andere woorden te dagen dat hij het zelf moet doen!

De invloed van reclame

2008-03-31T13:36:00.002+02:00

De twee jongens zitten een yoghurtje te eten. Dat lusten ze graag, maar ze kijken ook graag naar reclame. Die twee opgeteld leiden tot het volgende gesprek.

"Pieter, gaan we straks met de lego's spelen?"
"Ja, of nee... ik voel me een beetje opgeblazen."
"Dan moet je van die speciale yoghurt eten."
"Ja, dat is waar." antwoordt Pieter, en hij eet verder.
Ineens verkondigt hij vol trots: "Ja, ik proef de actidenaurus al! Nu voel ik me helemaal Activia!"

Brieven

2008-03-21T11:28:00.004+01:00

In mijn vorige post vertelde ik al dat papa een keimooie brief had opgesteld voor Wouter. Die was blijkbaar laaiend enthousiast!

Het briefje dat we op woensdag terugkregen leek eerder een verplicht nummertje, maar het briefje van donderdag was een totale verrassing en was heel tof geschreven. De directeur van de school was woensdag op bezoek gegaan op de zeeklassen en vertelde dat Wouter tijdens haar bezoek speciaal gevraagd had of hij nog een brief mocht gaan schrijven voor mama en papa! Donderdagochtend had ze de post bij.

De brief stond vol tekeningen, die onderstreepten wat hij vertelde. Joske de Beer heeft afgedaan, zoveel is zeker. De brief was versierd met Joskes die wegliepen voor een pistool. Verder had hij een mooie krab getekend en een mannetje dat schelpen verzamelt - er zat er trouwens eentje bij de brief. Ook de tekening die hij maakte voor zijn broer (in antwoord op de mooie tekening die zijn broer had gemaakt voor hem) was de nagel op de kop: hij had hen allebei kleren aangetrokken die ik zo kan aanduiden in hun kast :-)

Ook de tekst was redelijk raak. Hij had voor iedereen een blokje geschreven, dat verbazend genoeg ging over dingen die ons echt interesseerden. Het is de eerste keer dat het mij opvalt dat hij erin slaagt om een tekst te schrijven waarbij hij rekening houdt met zijn publiek. Zelfs voor zijn overgrootmoeder - die woont bij ons in - had hij een stukje geschreven over 'mooi en meedogenloos'... Ook dat was de nagel op de kop! ;-)

Ik ben eigenlijk wel apetrots, ook al heeft hij het zelf gedaan... Ik denk dat dat eigen is aan ouder-zijn!

De Wouter-weg-week

2008-03-17T20:31:00.003+01:00

Wouter is op zeeklas. Een hele week! Van maandagmorgen tot vrijdagnamiddag. Mmm, wat is het hier lekker rustig... Wat zeg ik? Muisstil!
Maar we missen hem wel, zenne. Het is nu half negen en normaal zit hij op maandag dan nog op. Nu niet dus. Onze avond zal rap voorbij zijn!

Ik weet niet wat Pieter in gedachten heeft, maar het lijkt alsof hij denkt dat geen broer thuis ook extra vrijheid betekent. En dat betekent koppen, koppen, koppen en nog eens koppen. Van zodra hij zijn zin niet krijgt, gaat dat kind in staking en gaat hij mokkend in een hoekje zitten. Vreselijk. I hate it!

Papa heeft voor Wouter een hele mooie brief gemaakt, waarin we hem vertellen hoeveel we hem missen. Ooit heb ik voor mijn achttiende verjaardag een reuzenbeer gekregen. Lang lang geleden dus :-) en natuurlijk heb ik die nu nog. Papa heeft allerlei foto's gemaakt met die beer aan tafel, die beer met de boekentas, met de badmuts, met de lego's... Allemaal met de boodschap dat we 1. geen vervanging nodig hebben voor Wouter en 2. de beer het er lang niet zo goed vanaf brengt als Wouter zelf! :-)

Intussen zitten mijn losse stagedagen er ook op: de voorbije zeven weken heb ik telkens één dag per week lesgegeven als juf in het tweede leerjaar. Er komt nu nog een volledige week aaneensluitende stage en dan nog een halve week themastage. De werkpunten die nog overblijven: timing beter in het oog houden én strenger zijn. Dat zal ik de komende weken even laten bezinken en er dan met nieuwe moed tegenaan gaan.

Brief aan mijn lezers

2008-02-21T16:40:00.003+01:00

Beste lezer,

Ik weet het, ik weet het. Mea culpa. Veel te lang geleden. Ik heb jullie, mijn allertrouwste fans, werkelijk zwaar teleurgesteld. Laat mij even proberen verklaren vanwaar de radiostilte kwam, zonder me te willen verantwoorden.

Er zijn eigenlijk twee hoofdredenen waarom ik weinig - euh geen... - posts geplaatst heb de laatste maanden.

Ten eerste is het met Wouter stilletjes aan helemaal in orde aan het komen. Het is uiteraard een heel proces, maar in december had ik ineens het gevoel dat hij de draad zelf opgepikt had waar wij hem tot daartoe voor hem hadden vastgehouden. Hij besteedt meer aandacht aan zijn schoolwerk, hij doet meer zijn best om dingen goed te doen, zijn rapport is merkelijk veel beter dan vroeger, hij léést nota bene... Kortom: er is een gevoel van ongerustheid van mijn schouders gegleden. Bijgevolg ben ik niet meer 24/24 met hem in gedachten bezig. Het gekke is dat ik niet besefte dat ik voortdurend alles vanuit zijn standpunt bekeek, tot ik ermee stopte!

Bovendien is het zo dat ik zoveel tijd in mijn job en mijn schoolwerk heb moeten steken de laatste maanden dat er geen tijd overbleef om te bloggen! Op het werk is de rebrandingoperatie de hoofdmoot geweest: aanpassen van website, brochure, video, naamkaartjes, briefpapier, templates voor facturen, faxen, nota's enz. Een examen tussendoor viel al bijna niet meer op. En nu ben ik met mijn stage bezig, wat opnieuw pakken werk met zich meebrengt. De stage zelf is wel heel fijn, dat moet ik toegeven.

Maar dus: even dit berichtje om te laten weten dat ik nog leef *oef* en dat ik jullie niet ben vergeten!

Groetjes,
ADHD-mama

De prijsdief

2007-11-26T12:47:00.000+01:00

Toen ik gisteren rond 17u30 thuiskwam van het bosklas-weekend, zat Wouter in de zetel te zuchten, steunen en kreunen boven een blok papier. Hij moest tegen vandaag een opstel schrijven, een opdracht waar hij al een week aan bezig was geweest, maar het wilde niet zo best lukken. Hijzelf vond zijn verhaal meer dan behoorlijk. Hij had er heel wat dingen in laten gebeuren en hij vond het spannend.
Wat papa niet goed vond, was dat het een hoop onsamenhangende zinnen waren geworden. Wat ik niet goed vond, was dat hij eigenlijk niets vertelde. Het was voor ons echt moeilijk om te weten wat hij nu eigenlijk vertelde, want voortdurend kregen we te veel of te weinig informatie.

Nu is een verhaal schrijven één van de moeilijkste opdrachten die je kan krijgen. Je moet weten wat je wil vertellen, je moet goed nadenken hoe je dat gaat doen en dan moet je een reeks samenhangende woorden, zinnen en alinea's produceren. Die samenhang moet je ook voortdurend controleren. Een ideaal recept voor de beertjesmethode dus: Wat? Hoe? Doe! Kijk na.

Typisch aan ADHD'ers is toch wel het pertinent overslaan van de eerste twee stappen. Wouter had twee minuten nagedacht of hij iets voor zich zag en was dat daarna beginnen opschrijven, zonder rekening te houden met de vraag of de informatie er zijn nieuwe zin nog wel overeenkwam met die van de vorige. Bovendien zag hij het in zijn hoofd als een film gebeuren, en hij dacht dat zijn tekst ervoor zou zorgen dat de lezer net hezelfde zou zien. En controle? Dat is voor mietjes.

Eerst zijn we dus even blijven stilstaan bij het "wat". Wat wilde hij eigenlijk vertellen? Dat bleek een zeer moeilijke bevalling. Als voorbeeld gaf ik dan maar "Cars", de beroemde Disney/Pixar film die hij zelf ook goed kent.
"Waarover gaat Cars?" vroeg ik hem. "Wat willen de makers van Cars jou eigenlijk vertellen?"
"Het gaat over een race-auto," zei hij onmiddellijk. En daarna begon hij heel het verhaal te vertellen, 't is te zeggen, een beschrijving van de gebeurtenissen.

Voor mij gaat Cars overduidelijk over de gevoelens die erachter zitten. Het is niet omdat je goed in iets bent dat je ook het centrum van de wereld bent. En je hebt, ondanks al je succes, altijd vrienden nodig. En die vrienden, die moeten niet succesvol zijn om je vriend te mógen zijn. Bliksem McQueens beste vriend wordt uiteindelijk Takel, een verroeste oude bak. Als je weet dat Bliksem in het begin van de film van geen roest moet weten, wil dat wel al wat zeggen.

We kwamen er samen wel uit, maar het was lastig. Ik zei: stel dat we dezelfde "Wat" nemen, maar niet in een verhaal over race-auto's, maar over kerstbomen. Er is één kerstboom in het bos die heel mooi is, en die denkt dat hij een veel betere kerstboom is dan al die anderen. Hij kijkt neer op kerstbomen die al oud zijn en ontdekt uiteindelijk dat hij helemaal alleen is. Dit bleek een goede oefening. We kwamen er uit, met dat "wat". Hij besloot om te vertellen over een dief die een prijs steelt, daarna berouw krijgt en beseft dat je niets aan een prijs hebt als je hem zelf niet hebt gewonnen.

Dan het "hoe". Hoe gaan we dat nu vertellen? Kiezen we voor race-auto's of kerstbomen? Of iets anders? Wouter had al heel de week geschreven over Jack, een succesvolle racer. Hij had die arme jongen vanalles laten overkomen (een gestolen portefeuille, een inbraak, een verongelukte vrouw, een race die hij maar net op tijd bereikt...) met het nodige gevoel voor drama. Toch kon hij mij niet zeggen hoe al die zaken met elkaar in verband stonden. Hij besliste welke gebeurtenissen hij zou overhouden en welke hij zou schrappen. De vraag die het nuttigst bleek was: "Is het nodig dat dat gebeurt?" Als hij kon zeggen "Ja, want..." dan lieten we het staan. We hadden uiteindelijk nog negen 'hoofdstukjes' die het verhaal in zeer grote lijnen beschreef.

Het "doen". Hij moest het intypen in Word. En mama mocht er alle spellingsfouten uithalen, zei hij. Alleen was het al half acht. Zelf intypen was dus geen optie meer. Dus zetten we ons samen aan de computer en tikte ik letterlijk in wat hij zei. Ook een nuttige oefening. We gingen van begin tot einde en kwamen op een goeie halve bladzijde uit.

Dan begon het "nakijken". Zéér moeilijk en het meest tijdrovende gedeelte. Alinea per alinea keken we na of 1. alle informatie klopte, 2. er niet teveel informatie was, 3. er niet te weinig informatie was om het te kunnen begrijpen, 4. of alle zinsconstructies klopten en 5. of we het spannender konden maken.

Ik heb hem in dit hele proces alleen maar begeleid. Na een tijdje kwam hij echt op dreef en zorgde hij al eens voor alternatieve woorden. Ik vroeg hem om 5 synoniemen te gebruiken voor 'racer'. Hij kwam o.a. met 'bestuurder', 'chauffeur', 'man'... Hij heeft het echt goed gedaan. Het resultaat mag er zijn!

's Avonds in zijn bed vroeg hij mij met blinkende ogen of hij een kans maakte om te winnen. Ik vroeg hem of hij zelf vond dat hij het verdiende om te winnen. Stel nu dat er een meisje was dat een verhaal helemaal zelf had geschreven en dat was ook goed, zou die dan geen betere winnaar zijn? Hij knikte, hij begreep het.
"Want ja," voegde hij er nog aan toe, "wat heb je nu aan een prijs die je niet zelf gewonnen hebt?" :-)

Handschoenen

2007-11-22T09:34:00.000+01:00

En weer een lastige morgen achter de rug... Deze keer ontplofte het op het moment dat ik zei dat Wouter zijn handschoenen niet mocht aandoen. Ik heb daar mijn redenen voor: ten eerste vriest het niet en ten tweede geraakt hij ze dan toch maar kwijt en heeft hij geen handschoenen meer als het wél koud wordt.

Hij begon met gewoon tegensputteren, waarop ik mijn 'neen' herhaalde en zei dat hij jas en schoenen moest aandoen om naar school te vertrekken. Daarna bleef hij proberen, en nam achtereenvolgens volgende stappen om tóch zijn zin te krijgen: opnieuw de vraag stellen, een argument bovenhalen, opnieuw de vraag stellen, wenen, nog een argument naar boven halen, zeggen dat we hem altijd alles weigeren, nog harder wenen, roepen, met de voeten stampen, nog eens roepen dat we altijd neen zeggen, naar boven lopen, terug naar beneden geroepen worden, wenen, nog een argument bovenhalen. En al die tijd bleef ik herhalen dat ik mijn beslissing al had genomen en dat het dus geen zin had om het nog eens te vragen, te bewenen, te beargumenteren, te ...

Mensenlief, het zijn maar handschoenen!!! Wat me doet vermoeden dat het eerder om de sport gaat van het 'winnen' (hij tegen mij) dan om de handschoenen zelf. Want wie kan dit anders en redelijkerwijs verklaren?

Resultaat deze morgen: tien minuten te laat en nog op het nippertje de bus gehaald voor het medisch onderzoek.

*Zucht!*

Vertrouwen

2007-11-21T09:19:00.000+01:00

Mijn woorden waren nog niet koud gisteren, of Wouter toonde opnieuw aan dat hij niet te vertrouwen is. Ik had gezegd: geen tv, geen computer, geen playstation, toen ik ontdekte dat hij die auto mee wilde nemen naar school. Papa had toegevoegd: ook geen radio.

Papa vertrok gisterenavond om te gaan sporten en vergeet mij dat te melden. Wouter zegt mij niets en zit met zijn radio te spelen. Pas als papa 's avonds thuiskomt ziet hij dat Wouters radio van plaats is veranderd. Met twee kwamen we dus weer maar eens tot de vaststelling dat hij niet eerlijk was geweest.

Gevolg: radio op straf. En papa: de batterijen (die hij ook gebruikt voor zijn supermobiele telegeleide meccano-auto) staan mee op straf. En dat weet hij.

Ik vind dit echt op het rándje zenne. Eigenlijk valt het op geen enkele manier goed te praten. Als je dingen wil uitsteken, okee, maar wees dan tenminste man genoeg om ze toe te geven en de straf ervoor te dragen!

*Zucht*

Smokkelwaar

2007-11-20T16:24:00.000+01:00

En ja hoor. Hij flikte het alweer! Deze morgen bij een onverwachte fouillering trof ik een autootje in zijn broekzak aan. Het probleem begint stilletjes aan nogal vergelijkbaar te worden met jonge winkeldiefjes: stelen voor de kick en omdat ze iets willen waarvan ze weten dat ze het niet kunnen hebben. Betrapt worden is dan jammer. Dan doe je volgende keer gewoon beter je best om het weg te steken. En het ergste? Wellicht geraakt hij er de helft van de tijd nog mee weg ook.

Het is een probleem dat stom lijkt en eigenlijk op zich nogal minuscuul is. Meer problemen heb ik met het feit dat hij duidelijk niet te vertrouwen is in afspraken die je met hem maakt. En dat geen enkele actie van ons effect lijkt te hebben op zijn gedrag of instelling. Ik spreek over 'instelling', omdat ik dat belangrijker vind dan 'gedrag'.

Wat is zijn instelling? Eigenlijk is Wouter een beetje een opportunistische luiaard. Zo weinig mogelijk inspanning met een maximale opbrengst voor zichzelf. Ik heb het er moeilijk mee. Echt. Want mijn eigen instelling staat daar lijnrecht tegenover, ook al hebben we veel dingen gemeen. Ik kijk niet echt uit naar zijn puberteit...

En intussen? Vanavond geen computer, geen TV, geen playstation. Verwacht effect? Nul...

ADHDave

2007-11-20T16:22:00.000+01:00

Dave Peters heeft een nieuw programma op de Radio. Het heet "ADHDave". Het zou Studio Brussel kunnen zijn, de zender waar ik hem het meest mee associeer, maar het kan ook Radio Donna zijn (ik weet dat het niet kunnen maken van dit verschil op deze context neerkomt op heiligschennis voor sommige van mijn lezers, dus ik excuseer mij al op voorhand: sorry).

Weet iemand waarom het programma zo heet? Heeft Dave Peters dan ADHD? Heeft hij daar al over verteld? Wat zijn zijn ervaringen? Hoe past ADHD in de context van zijn programma? Wie kan het mij vertellen?

Harry Potter

2007-11-19T11:33:00.000+01:00

De Harry Potter-reeks is zonder twijfel een ontzettend populaire boekenreeks geworden. Ook ik lees de boeken graag: ze zijn goed geschreven, ze beschrijven situaties zonder langdradig te worden, ze zijn grappig en hebben een sterke verhaallijn (met heel wat referenties naar de huidige maatschappelijke problemen en een groot stuk strijd tussen goed en kwaad). Het was dan ook leuk dat ik boek 6 in het Engels mee kon nemen op onze onverwachte vakantie en een week later nummer 7 in het Engels in de bibliotheek vond. Met stijgende spanning las ik de sluiter van de reeks en zat vorige week woensdag - drie dagen voor de Nederlandse versie zou uitkomen - nagelbijtend op het puntje van mijn stoel de laatste 100 bladzijden te verorberen.

"Gaat Harry dood?" wilde Wouter weten, want dat is natuurlijk de hamvraag in dat zevende boek.
"Dat vertel ik je niet, hoor!" zei ik, "want dan is alle lol eraf voor jou."
"Ja, maar mama, de film van nummer zeven, daar moeten we nog twee of drie jaar op wachten."
"Ja, dat is waar," antwoordde ik, "maar niets houdt je tegen om de boeken intussen te lezen. De eerste boeken zijn voor jou perfect haalbaar. En tegen dat die uit zijn kan je nummer vier ook al lezen."
Ik zag hem twijfelen. Hij kent de eerste drie films al bijna rats vanbuiten. Waarom zou hij dan boeken beginnen lezen?
"In de boeken staat véél meer dan in de films," voegde ik er nog aan toe. "Je gaat veel beter begrijpen waarom de dingen in de films gebeuren zoals ze gebeuren."

Het bleek een overtuigend argument. Niet veel later ging ik op zoek naar het eerste deel. Om me te herinneren dat we deel 1 en deel 6 ofwel verloren hebben gelegd ofwel aan iemand hebben uitgeleend zonder dat we het ons nog herinneren.
(Bij deze dus ook een oproep: als we deze boeken aan jou hebben uitgeleend, wil je ze ons dan aub terugbezorgen? Thanks!!)

Ik gaf hem dus boek 2. En daarin is hij nu lustig aan het lezen. 's Avonds in zijn bed. In de zetel na zijn huiswerk. Hij doet nog andere dingen ook, hoor, maar af en toe wordt zijn nieuwsgierigheid hem te machtig en pakt hij het terug vast. In kleine stukjes. En als hij te lang heeft stilgezeten, gaat hij vanzelf weer spelen.

Heel wat mensen zijn het niet met mij eens dat Harry Potter waardevolle boeken zijn en vinden dat het allemaal te beperkend is voor kinderen. Vaak lezen ze alleen maar Harry Potter en pakken ze geen andere verhaalstijlen meer vast. Feit is natuurlijk dat voor kinderen die nauwelijks lezen, zoals Wouter, élk boek een goeie instap is. En als dat Harry Potter moet zijn, so be it.

Lesgeven

2007-10-18T21:42:00.000+02:00

Er is heel veel gebeurd de voorbije weken, maar het werd toch allemaal wat overheerst door mijn zoektocht naar een stageschool. Vorig jaar had ik de luxe gehad om op één-twee-drie een school te vinden: de eerste school waar ik naar belde (op 10 meter van ons deur nota bene) zag het al zitten. Hoe anders ging het dit jaar. Ik denk dat ik minimum vijftig mails heb rondgestuurd, eerst naar de scholen van ons dorp en de dorpen rond ons, dan naar de gemeente, dan naar alle andere deelgemeenten, dan naar de deelgemeenten van de naburige gemeenten, enz. Op den duur waren de scholen die ik aanschreef al 50 km ver. Ik werd licht wanhopig, panikeerde zelfs, want voor 5 november moet ik een stageschool vinden waar ik mijn eindstage kan doen: het is een absolute voorwaarde voor het behalen van mijn diploma leerkracht lager onderwijs eind dit schooljaar.

De reden dat het allemaal zo moeilijk ging is dat elke school in deze regio een stagecontract heeft met de normaalschool 20 km verderop. Anders dan wij moeten die studenten niet zelf een stageschool zoeken maar wordt dat voor hen geregeld. Beseffen zij wel wat een cadeau dat is? Bijna allemaal antwoordden de scholen dat ze geen plaats meer hadden door dat stagecontract. Ik kon wel huilen. Een zeldzame directeur wilde mijn vraag overwegen, maar ik had er al niet veel hoop meer op.

Gisteren kreeg ik dan eindelijk het verlossende nieuws: er was een school die niet vol zat met stagiairs van de normaalschool, maar een plaatsje had. Ik kan niet beschrijven wat een last er van mijn schouders is gegleden! Ik mag lesgeven in het tweede leerjaar, het is een klein en volgens de juf heel gezellig klasje. Ik kijk er echt naar uit, en heb er heel veel zin in!

Toen ik het nieuws aankondigde aan Wouter, en hem vertelde dat ik eind dit jaar mijn diploma ga hebben, als alles goed gaat, vroeg hij of dat betekende dat ik vanaf volgend jaar juf ben.
"Ja," antwoordde ik, "maar dat betekent natuurlijk niet dat ik ga lesgeven."
"Waarom niet?" wilde hij weten.
Nu heb ik daar allerlei redenen voor, en één daarvan is ongetwijfeld (en niet in het minst) dat ik mijn huidige werk graag doe. Maar dat vond ik nogal moeilijk uit te leggen, zo snel en ineens, dus koos ik voor: "Niemand zegt dat ik een school in de buurt kan vinden die juffen nodig heeft hé."
"O, maar dat is niet moeilijk hoor! Volgend jaar gaat mijn juf op pensioen, dus jij kan dan juf van het vijfde worden!"

Schitterend hoe eenvoudig de wereld voor een tienjarige nog is. Wellicht zeg ik dat over twintig jaar van mijn huidige wereldje ook. Binnenkort word ik dertig! Hopelijk blijkt de wereld die dag niet hopeloos veel gecompliceerder te zijn dan ik altijd heb gedacht! ;-)

2007-10-17T17:17:00.000+02:00

Papa schreef het al op zijn blog (Weekend en Verdriet): één van Wouters vriendjes is vorige week gestorven. Net zoals papa wil ik over de details niet veel kwijt, om privé-redenen, maar de schok was voor ons allen toch ontzettend groot.

Hoe blij waren we dat we hem zelf het nieuws konden vertellen op zondag, en dat hij het dus niet moest horen van zijn klasgenootjes. Zo konden we hem ergens al een stukje op weg zetten in het verwerkingsproces...

Doorheen de voorbije week groeide langzamerhand het besef bij hem dat zijn vriendje echt wel gestorven was en dat dat betekende dat hij niet meer terug zou komen. Op zijn school werd erover gepraat, maar ik heb de indruk dat dat niet erg intensief was. Tenslotte was het een kindje van zijn vorige school. Daar was wel slachtofferhulp, om de kinderen op te vangen. Ik hoop dat de kinderen er iets aan hadden. Ik weet alvast dat één kindje thuis was gaan vragen "wat die kwamen doen". Het was voor hem in elk geval al geen optie om te praten over verdriet met een volslagen onbekende.

Donderdag kregen we van de buurvrouw een telefoontje met de vraag of we ook zouden gaan groeten. Papa was me vergeten vertellen dat dat donderdagavond was. Snel besliste ik dat we samen zouden gaan en Wouter zouden meenemen. Onderweg probeerde ik Wouter een beetje voor te bereiden op wat hij te zien zou krijgen. Dat lukte ten dele. Ik kon hem onmogelijk voorbereiden op de schok die hij ervaarde toen hij zijn vriendje zag liggen, met knuffels en speelgoed.

Papa schrok achteraf wel erg toen ik hem vertelde dat Wouters vriendje lag opgebaard in het rouwcentrum. Hij trok meteen mijn besluit om Wouter mee te nemen in twijfel. Had dat wel gemoeten? Had ik dat verwacht? Jazeker, zo gaat dat toch? Ik dacht dat hij dat ook wist? Hij heeft in elk geval Wouter die avond moeten opvangen, want ik moest vrij snel na het groeten naar het oudercomité. En ook al vond ik ze samen in bed toen ik thuiskwam (Wouter had blijkbaar eventjes een veilig plekje nodig), hij was er eigenlijk wel goed aan toe. Een hele hoop waarom-vragen heeft hij die avond gesteld. Op heel wat van die vragen hadden we geen antwoord, maar dat moet niemand van ons verwachten.

Het was niet moeilijk om Wouter te overtuigen om mee te gaan naar de begrafenis. Papa had hem de vrije keuze gelaten. Ik vertelde hem waar het op neer zou komen, waarom mensen begrafenissen houden, en dat het goed voor hem zou zijn om mee te gaan. Kwestie van afscheid te nemen van zijn vriendje. Hij zou horen wat zijn vriendje had betekend voor andere mensen. Hij zou zelf ook afscheid kunnen nemen, temidden van een hele gemeenschap.

De dienst zelf was prachtig. Pluim voor de juf, die samen met de kinderen van zijn klas heel de begrafenismis had georganiseerd. Het was een herinnering aan de dingen die zo typisch waren aan het overleden kind, goeie dingen, maar ook minder goeie, maar steeds met een optimistische inslag. Het inspireerde Wouter om in de daaropvolgende dagen ook te vertellen over dingen die hij had meegemaakt met zijn vriendje. Vroeger hebben ze echt heel veel met elkaar gespeeld en dat draag je mee. Het viel me op dat de dingen die hij vertelde leuke dingen waren. Misschien volgen er nog minder leuke herinneringen ook in de komende dagen. We zullen zien.

Na de begrafenismis werd een witte ballon vol boodschapjes de lucht in gestuurd, samen met allemaal kleine witte ballonnetjes, op zoek naar het vriendje dat we zelf nooit meer zullen ontmoeten...

Veranderingen

2007-09-11T16:45:00.000+02:00

Zoals papa al aangaf op zijn blog, zijn de kinderen vorige week woensdag dus veranderd van school. Een hele aanpassing. Het is al moeilijk om je aan te passen als je begint op maandag 3 september, maar onze kindjes zijn eerst nog twee dagen naar hun oude school gegaan.

Jullie hebben misschien hartelijk gelachen toen je op papa's blog las hoe ik de dag ervoor nog had geschreven dat we echt achter het leefschool-systeem staan. Hun nieuwe school is helemaal geen leefschool, maar een klassieke vrije basisschool. Het lijkt een contradictie te zijn, dat ik 's morgens nog schrijf hoe goed leefscholen zijn en 's avonds samen met papa beslis om er weg te gaan. Maar dat is het helemaal niet, ik ben nog steeds overtuigd van de grote waarde van leefscholen, want men biedt er een menselijke en kindgerichte manier van leren. Elk kind is verschillend, dus elk kind wordt anders benaderd en gemotiveerd. Het heeft onze kinderen alvast erg deugd gedaan om de vorige jaren daar mee te volgen. En uit de grond van mijn hart: onze Wouter zou helemaal onze Wouter niet zijn zonder zijn jaren op de leefschool.

De beslissing viel dinsdagavond. We waren al aan verandering aan het denken in de zomervakantie. Vorig jaar was ik stage gaan doen op de vrije basisschool in ons dorpje, dus ik wist hoe het er daar aan toeging en ik wist ook op welke vlakken deze school van de leefschool zou verschillen. Ondanks onze tevredenheid over de leefschool, voelde ik sterk aan dat het tijd was voor verandering (ik ben nogal een gevoelsmens in mijn beslissingen - mensen die mij kennen kunnen dat bevestigen). Papa daarvan mee overtuigen bleek helemaal niet zo moeilijk te zijn.

's Woensdags stonden de kindjes en ik op. Beurtelings kwamen ze even bij mij in bed om het traditionele ochtendpraatje te doen. Eerst de kleinste. Ik kondigde hem aan dat we nu naar een nieuwe school zouden gaan. 'Cool!' reageerde hij. 'Is dat die school waar jij juf was?'
Net toen ik Pieter wegstuurde om zich klaar te maken, druppelde de grote binnen. Wouter had de verandering nog helemaal zien zitten toen het de avond ervoor nog een 'optie' was, maar nu de beslissing was gevallen sloeg de paniek toe. Een half uur lang praatte ik met hem, en probeerde ik hem ertoe te bewegen het minstens te overwégen. Het hielp niets. Hij maakte zichzelf zieliger en zieliger. 'De kindjes van die school lachen mij in het zwembad altijd uit,' huilde hij, 'dus daar wil ik helemaal niet naartoe-hoe-hoe...'

Rond acht uur kreeg ik hem zo ver dat we allemaal samen naar beneden zouden gaan en dat we het onderwerp even zouden laten rusten. De kinderen ontbeten, ik maakte hun boterhammen. Twintig minuten later was de sfeer helemaal anders. Ze zagen me boterhammen met kaas beleggen, en Wouter vroeg of hij een stuk kaas mocht hebben 'om zo op te eten'. Dat sta ik normaal nooit toe, omdat ik vind dat beleg op een boterham hoort en niet zo moet opgegeten worden. Dus hij wist dat hij wellicht een weigering kon verwachten. Tot zijn grote verrassing zei ik dat het goed was, 'maar,' voegde ik eraan toe, 'er hangt wel een voorwaarde aan vast.'
'O ja?' vroeg hij, 'welke dan?'
'Je gaat het vandaag minstens een kàns geven.'
Het was even stil, en toen begonnen zijn ogen te blinken. 'OK,' zei hij, 'maar dan moet het wel een gróót stuk kaas zijn hoor!'

Niet veel later (de kaas nog in de hand) stapten we het nieuwe schoolplein op. 'O kijk,' zei hij, 'daar loopt Bart, en daar is Emma, en Sofie ken ik ook... Dat zullen dan zeker de kinderen van de andere school zijn die me altijd uitlachen.' Het ijs was gebroken, de rest waren formaliteiten.

Het moeilijkste stuk van heel de dag vond ik toch het in de oude school gaan uitleggen dat we beslist hadden de kinderen uit te schrijven. Hoe leg je een 'buikgevoel' uit? Hoe leg je uit dat de oorzaak van de verandering niets te maken heeft met hun werk? Dat ze voor onze kinderen heel veel hebben betekend? Dat ze het vooral niet persoonlijk moeten nemen? Dat de leefschool moet blijven zoals ze is? Dat was echt heel moeilijk.

Eén ding staat vast, of ze me willen geloven of niet: we dragen alle juffen, meesters en begeleiders van de leefschool een warm hart toe. En voor iedereen daar: een heel erg welgemeende dankjewel voor alles wat jullie voor onze kindjes hebben gedaan!

Uit de krant van dit weekend

2007-09-10T16:06:00.000+02:00

ADHD en de dictatuur van de middelmaat

ADHD is een modediagnose, wat niet wil zeggen dat de symptomen nieuw zijn. Het syndroom van gedragingen ging alleen onder andere namen. Vroeger heette het een stout kind. Toen dat uit de mode ging, werd het ‘minimal brain damage’. Toen er geen schade aantoonbaar werd het ‘minimal brain dysfunction’. Toen er geen dysfunctie aantoonbaar was, werd het ADHD, Alle Dagen Heel Druk. Het heet dus weer een stout kind, alleen met een politiek correct label dat extreem gedrag als ziekte beschrijft.

Wie wij zijn, is het resultaat van hersencellen die in complexe patronen door chemische stoffen met elkaar communiceren. Liefde, geluk, kennis en verdriet, het schuilt allemaal in het rusteloze scheikundige geknetter van ons brein. ADHD is een biochemische stoornis zoals rood haar een haarkleurstoornis is. Het betekent dat wij de werking van onze hersenen kunnen beïnvloeden door scheikundige stoffen. De hamvraag is bij wie dat moet. ADHD is geen ziekte maar een gedrag, meer of minder vervelend. Over buitengewoon lastige kinderen zijn we het eens. Zij lijden onder hun gedrag, zij doen hun omgeving lijden, amfetamines helpen hen en hun ouders.

LASTIGE VRAGEN

Maar dan beginnen de lastige vragen. Volgens het Britse NICE, het meest gezaghebbende kenniscentrum van de wereld, komt 1 procent van de kinderen in aanmerking voor dergelijke therapie. Maar in een tijd waar van kinderen wordt verlangd dat het lamzakkige breindiertjes zijn, zijn er veel niet te temmen roerkontjes. De site van Zitstil, de Vlaamse ADHD-belangenvereniging, vernoemt 3 tot 5 procent, de nationale organisatie van Amerikaanse pediaters vinden dat 17 procent een probleem heeft. Meer nog: 50 procent van de kinderen is lastiger dan het gemiddelde.

Veel kinderen die niet lastig zijn, presteren ook beter door amfetamines, zoals ex-studenten zich zullen herinneren. Captagon heette de reddingsboei in de diepe zee van nog onverwerkte leerstof.

ADHD is sterk overerfbaar. Overerfbare aandoeningen die blijven voortbestaan, hebben zelden alleen nadelen: dan blijven ze niet voortbestaan. Mensen met ADHD-gedrag zijn minder middelmatig: ze zijn impulsiever, creatiever, origineler en geestelijk meer wendbaar. Door te botsen, leren ze botsen. In crisissituaties bloeien ze op en zullen ze het minder snel opgeven. De consument eist echter voorspelbare middelmaat.

In deze dictatuur van de middelmaat is er steeds minder ruimte voor de botsende, lastige en springerige geest die het leven desnoods naar de keel vliegt. Wie somber was heet nu depressief, wie als een springveer door het leven stuiterde is heden manisch. Met pillen gaat dat beter.

Veronderstel dat de industrie ‘Soma’ ontwikkelt. Dat is het perfecte medicijn uit ‘Brave New World’, het meesterwerk van auteur Aldous Huxley. Soma is daar de bron van geluk, vergeten en vrede met het bestaan. Moet de staat alle kinderen behandelen, zodat ze braaf en gedienstig zijn en uiteraard schitterende resultaten behalen? Moet iedereen worden behandeld op kosten van de staat, zodat er geen somberheid, angst of droefheid meer is? Het is een angstaanjagende vraag.

Isaac Newton of Vincent Van Gogh waren zo gek als een deur. Maar de verschroeiende intensiteit van hun werk en hun streven raakt miljoenen tot op de dag van vandaag. Met drugs als glijmiddel schuift het bestaan gemakkelijker voorbij. Ik heb het over die vormen van geestesverlamming waar de gelukkige Vlaamse burger zich moeiteloos in de absolute wereldtop handhaaft: antidepressiva, tranquillizers en slaapmiddelen. Maar is dat de bedoeling? Het streven naar de perfecte middelmaat kost ons de schittering van het ongewone inzicht.

Luc Bonneux is onderzoeker bij het Nederlands Interdisciplinair Demografisch Instituut (NIDI) in Den Haag.

Schoolresultaat

2007-09-07T10:30:00.000+02:00

Jaja, en de herexamens zijn ook weer voorbij en hier is de uitslag van het volledige academiejaar:

- stage 11/20
- inhoudelijk expert godsdienst 14/20
- didactiek godsdienst 12/20
- LO (turnen) 10/20
- muzische vorming 1 13/20
- muzische vorming 2 13/20
- didactiek wiskunde 1 12/20
- didactiek wiskunde 2 10/20
- functioneren in een schoolteam 12/20
- inhoudelijk expert Nederlands 2 15/20

De vette zijn de herexamens. Allez, echt herexamens kan je 't niet noemen, 't waren eerder uitgestelde examens. Eigenlijk ging ik ervan uit dat het resultaat voor wiskunde beter zou zijn dan dat voor Nederlands. En zie nu...

Nu nog didactiek WO 2, didactiek Nederlands 2 en didactiek Frans. Voor WO zal er geen examen zijn, enkel taken en een 'bosklas-weekend'. In januari zijn er ook examentaken voor Nederlands en Frans. En dan nog een half jaartje stage en ik ben er. *oef*

De rode loper

2007-09-04T10:00:00.000+02:00

Onze kinderen gaan naar school in het gemeenschapsonderwijs, naar een leefschool meer bepaald. Een keuze waar we echt achter staan, want er wordt een menselijke aanpak geboden die de kinderen op een positieve manier in het leven zet.

Het thema dit jaar in het gemeenschapsonderwijs: alle kinderen zijn VIP's. Ook de eerste schooldag stond in het teken van het thema. Voor de gelegenheid had het hele schoolteam een echte rode loper uitgerold. Er was aan één van de papa's, die ook fotograaf is, gevraagd om van elk kind een foto te maken. Elk kind kon zich dus even écht belangrijk voelen op de rode loper, wat de meesten veel plezier deed.

Pieter bleef echter dicht bij mij staan. Hij vond het allemaal nogal vreemd. Eerst was de zesde klas aan de beurt. Wouter ging mee met de vijfdes. Toen de vierdes. En Pieter kwam altijd maar dichterbij staan. Ik vreesde even dat hij niet meer zou willen... dus wees ik hem op de andere kinderen.

"Kijk," zei ik, "al die kindjes vinden het héél leuk om belangrijk te zijn. Die rode loper leggen ze alleen voor echt belangrijke mensen, en vandaag zijn jullie dat."
Hij was nog niet helemaal overtuigd, maar hij ontspande wat toen hij zag dat de meesten het erg leuk vonden.
"Wil jij niet beroemd worden?" vroeg ik hem nog.
Verstoord keek hij me aan. "Nee mama," zei hij toen resoluut, "ik wil dokter worden!"
"Misschien kan je dan wel een beroemde dokter worden," probeerde ik nog, maar neen, mama's advies had afgedaan. Ze kende er duidelijk niets van.

Dan maar de grote broer. Daar had hij wat meer vertrouwen in. Hand in hand gingen ze aan het begin van de loper staan. Ik zei nog tegen Wouter: "Als hij het alleen durft, laat je hem alleen gaan!" Wouter knikte. Hij begreep het. En het lukte! Helemaal alleen liep Pieter de rode loper af en werd gefotografeerd. Het is een mooie foto geworden - ze zijn al te bezichtigen aan het uithangbord van de school!

Maar hoe trots ben ik op Wouter, die inzicht heeft getoond in de 'psychologie van de vijfjarige'! Zo kon hij het zelf zien: door niet mee te gaan, maar gewoon ruggesteun te bieden (en daarbij respect te tonen voor de mogelijkheden en moeilijkheden van zijn broertje) heeft hij zijn broer eigenlijk de streep over geholpen. Schitterend!

Comment je m'appelle?

2007-08-29T12:44:00.001+02:00

Ongelooflijk maar waar, maar onze gasten zijn aan het zàgen om terug naar school te kunnen. Voor Wouter gaat het vooral over het feit dat hij nu Frans zal leren. En Pieter? Die zal ook Frans leren dit jaar, want vanaf dit schooljaar krijgen alle kinderen in de derde kleuterklas een soort basis-Frans.

Wouter was erg aan het zeuren, dus heb ik hem al een paar woorden Frans geleerd. Hij vond het héél erg tof, zo bleek.
"Comment tu t'appelles?" vroeg ik hem.
"?"
"Ik vroeg net hoe je heet."
"O. Euh... Wouter!"
"Neenee, je moet antwoorden met een Franse zin. Je m'appelle, en dan zeg je je naam. Opnieuw. Comment tu t'appelles?"
"Je m'appelle Wouter."
"Goed zo," zei ik. "Nu een andere. Als je in het Frans wil zeggen hoe oud je bent, dan zeg je eigenlijk welke leeftijd je hebt. Dat is moeilijk. Iedereen vergeet dat. Dus je zegt: j'ai neuf ans. Maar als ik dat wil weten, vraag ik jou: Quel âge as-tu? We proberen. Quel âge as-tu?"
"J'ai... mama, wat was dat ook alweer? O ja, neuf ans."

Zo gingen we een tijdje door. Ik stelde de vragen door elkaar en liet hem de vragen ook aan mij stellen. En dat ging goed. Tot ik vroeg: "Comment je m'appelle?" Die had hij nog niet gehoord. Ik hoorde zijn verstand kraken en ratelen. Hij zweeg. Ik zei dat dit een moeilijke was. Aha, zag ik hem denken, ruikt dit naar een uitdaging?

Ik vroeg hem opnieuw: "Comment je m'appelle?"
"Hebt gij geheugenverlies of zo?" vroeg hij nu. "Tu t'appelles mama!"
Voilà. Voortaan heeft hij een mama met geheugenverlies.

De Pikkel en de Wob

2007-08-19T17:33:00.000+02:00

---
Een wob mufte zijn frinse fruin.
Een pikkel beunde snerp in de fruin van de wob.
"Groes mijn bale fruin", loeg de wob biest, "mijn fruin is een frins".
"Proest bedaan", makkelde de pikkel.
"Mart jij benedel geen lijpjes?"
"Ik mart geen rotse pikkels", slukte de wob biester.
---

Dit stukje staat ergens in mijn cursus "Leesonderwijs" en toont aan dat je enkele vragen over een tekst kan beantwoorden zonder dat je hem begrijpt. Het gaat dan wel over vragen die over letterlijke weergave van de tekst gaan (wat mufte de wob? hoe beunde de pikkel in de fruin van de wob? enz.). Dit soort oefeningen noemden we vroeger nogal eng 'begrijpend lezen'.

Mijn vraag aan jullie - omdat ik dit echt een grappig tekstje vind - is de volgende: wat lees je in deze tekst? Wat zie je voor je als je leest hoe een pikkel snerp in de fruin van de wob beunt? Vertaal het eens naar de situatie die je voor je ziet, in Nederlands dat voor iedereen te begrijpen is? Laat je niet beïnvloeden door de anderen! Ik ben benieuwd... ;-)

Helemaal vanzelf!

2007-08-16T23:40:00.000+02:00

Vanavond zaten de kindjes gezellig naar een film te kijken. We hadden de afspraak gemaakt dat ze om acht uur zouden moeten stoppen, en dat het vervolg voor morgen zou zijn. Wouter wist dat Pieter om acht uur moest gaan slapen, en hij nog tot negen uur zou mogen opblijven. Intussen was ik bezig met studeren - mijn eerste herexamen is volgende week dinsdag - en was papa buiten met het zwembad bezig.

Enfin, ineens zag ik dat het al kwart na acht was, dus ging ik naar hen toe en zette de video op pauze, met de woorden: "het is tijd!" De kinderen hebben zich zonder morren rechtgesteld en zijn allebei naar boven gegaan, en zijn allebei in bed gekropen. Samen. Zonder mopperen, zonder tegenspreken, zonder babbelen, zonder giechelen. Wouter dus zelfs drie kwartier te vroeg.

Papa en ik schudden net vol ongeloof het hoofd, toen hij naar buiten kwam om nog te gaan plassen. We waren ervan overtuigd dat hij zijn 'vergissing' had ingezien en nu een excuus zocht om op te staan, maar nee hoor. Na zijn sanitaire stop kroop hij weer keurig het bed in. Helemaal vanzelf!

Of hoe de wonderen de wereld nog niet uit zijn.

Wouters eigen mopje

2007-08-10T10:20:00.001+02:00

"Mama, ken jij die mop al van 'dat dacht ik al?'", vraagt Wouter me.
"Euh, neen, van die mop heb ik nog nooit gehoord", antwoord ik in alle eerlijkheid.
"Dat dacht ik al", merkt hij grinnikend op.
"Mama, ken jij die mop al van 'dat dacht ik al?'", vraagt Wouter me even later opnieuw.
"Ja, maar dat heb je me al gevraagd. Nu ken ik ze wel al, hoor!", zeg ik nu.
"Dat dacht ik al", antwoordt hij nu giechelend.

Ik schiet in de lach, vind de mop eigenlijk wel leuk. Zelf uitgevonden, zegt hij. Misschien hebben die mannen gewoon tijd teveel in de opvang. Of misschien komt zijn humor nu eindelijk op een niveau dat wij ook kunnen meelachen?

Een mooie tekening

2007-08-09T13:00:00.000+02:00

Zich van geen kwaad bewust ging papa vorige week dinsdag Wouter ophalen in de opvang. De leidster sprak hem aan: "Heb je Wouters tekening al gezien?" Papa verwachtte weer een pronkstuk te zien te krijgen, maar niets was dus minder waar.

De nogal schunnige tekening had hij - als we hem mogen geloven - samen met een vriendje gemaakt. De preciese omstandigheden blijven erg vaag, want als we hem naar uitleg vragen begint hij een heel omstandige uitleg die er naar ons mening erg weinig toe doet. Enfin, we zullen het wel nooit weten.

Nu heb ik er geen problemen mee dat Wouter op school van zijn vriendjes 't een en 't ander te horen krijgt en daardoor op zijn negende in grote lijnen weet hoe seks in elkaar zit. Hij denkt erover na en wil er uiteraard meer over weten. Ik geef hem ook uitleg, zoveel als toelaatbaar, maar eerder biologisch dan seksuologisch.

Waar ik wél een probleem mee heb, is dat hij het allemaal nogal moeilijk voor zich kan houden. Gelukkig is Pieter nogal ondankbaar als publiek (hij begrijpt totaal niet waar Wouter het over heeft) maar andere kinderen - in onze omgeving én in de opvang - zijn meer dan gezond nieuwsgierig. Zo betrappen we hem af en toe op gesprekken die totaal niet geschikt zijn voor de zesjarige waar hij het tegen heeft. Bijgevolg had ik hem al meermaals gevraagd om daarmee op te houden. En dan dus dit.

Hij heeft het geweten. Een week kamerarrest. Hij mocht op zijn kamer spelen, strips lezen, alles wat maar niet elektronisch was. Van dinsdag tot en met maandag. De enige uitzonderingen waren uitstapjes die we met heel de familie deden (en gelukkig waren dat er dit weekend nogal wat). Papa vond het sterk overdreven - hij zag niet helemaal waar ik precies een probleem van maakte - maar ik ben blij dat hij evengoed de straf tot het einde is blijven toepassen. Het zou anders een erg fout signaal geweest zijn.

En nu te hopen dat hij doorheeft dat hij jongere kinderen niet meer moet lastigvallen met dit soort dingen!

Raamwerk

2007-07-27T14:01:00.001+02:00

Wouter tekent (en knutselt) graag schepen. Ook wel ander bewegend materiaal (zie daarvoor mijn vorige post), maar nu zit hij in zijn schip-periode. Op een groot blad (A2 misschien?) had hij in de vakantieopvang met stiften een supergroot 16e eeuws zeilschip getekend. Echt mooi!

In de vakantieopvang zelf vonden ze het ook mooi blijkbaar, want twee dagen nadien mocht hij met raamverf hetzelfde doen op de buitenruit! En het resultaat is schitterend, de foto - die van binnenuit is getrokken - staat hiernaast...

Hoe boeiend is het te beseffen dat een kind dat normaal zoveel moeilijkheden heeft, ook een talent heeft dat op één of andere manier heel wat moeilijkheden lijkt te compenseren. Eén van de begeleidsters in de vakantieopvang suggereerde terecht dat de sociale contacten die hij heeft, sterk ondersteund worden door zijn tekentalent. Als mensen - grote en kleine - zien dat hij echt mooi kan tekenen, kijken ze voorbij dat druk en soms vervelend kind dat hij lijkt. En dat is echt nodig, want zoals ik al eerder zei: Wouter is méér dan zijn ADHD.

In de ban van de tijger

2007-07-27T13:44:00.000+02:00

Al twee dagen staat Wouter voor dag en dauw op om zelf met de fiets naar de opvang te kunnen rijden. Hij smeerde zelfs zelf zijn boterhammen. Alles om niet te moeten wachten tot papa eindelijk klaar was om hem weg te brengen.

Eerst trokken we verwonderd onze wenkbrauwen op. Deed hij dit wel vrijwillig? Toen we er naar vroegen, bleek dat hij zijn hart weer verloren heeft aan een nieuw project.

Hoewel puzzels hem nooit veel gezegd hebben ("puzzels zijn vervelig, mama") is hij nu al meer dan een week aan het werken aan deze ministeck-tijger. Het ding is eigendom van de vakantieopvang, en hij amuseert er zich geweldig mee. Uren aan een stuk. Een vriend van me noemt het "hyperfocus". Gewoon concentreren kunnen die ADHD'ers niet... Het is precies alles of niets!

Deze ministeck is 40 x 40 cm groot en heeft ongeveer 5000 stukjes die plat zijn bovenaan en uitsteeksels hebben onderaan. Die stop je dan in een raamwerk met gaatjes. Het is speelgoed dat ik vroeger ook had, en jammer genoeg heeft de tijd heeft veel stukjes verloren doen gaan. Mijn mama heeft zelfs ooit al onze "een-tjes" opgestofzuigd omdat het glazen potje waar ze in bewaard werden tegen de grond aan diggelen was gevallen. We zouden het haar nooit vergeven, hé broertje? Op den duur waren de puzzels niet meer te maken. Maar de herinnering is levendig en ik kan me zijn enthousiasme heel goed indenken!

Waarom hij nu zo vroeg vertrekt naar de opvang? Eén van de begeleidsters is een 'vliegende' begeleidster en het is vandaag haar laatste dag. Maandag gaat ze een nieuwe post opzoeken... mét haar ministeck! ;-)

Als het maar beweegt!

2007-07-19T21:38:00.001+02:00

Wouter zit zelden stil. Mama soms wel, getuige de niet zo frequente posts van de laatste weken, maar deze moet het goedmaken! Het thema van vandaag: als het maar beweegt!

Het autootje is ongeveer anderhalf luciferdoosje groot en is gemaakt met karton en tandenstokertjes. De boot is gemaakt van klei en tandenstokertjes. Er zijn drie straaljagers: allemaal van een verschillende grootte en verschillend materiaal. Hij maakte ook een vliegtuigje uit Playmaïs en een voetballer in klei. En dit is nog niet eens alles wat hij gemaakt heeft.
En de trein op het einde? Dat was een begeleid project van de thuisopvang voor zieke kinderen. Ik zie er Wouter niet in...

Haat en liefde?

2007-07-16T12:36:00.000+02:00

Deze en volgende week is papa twee weken thuis om een nieuwe vloer in keuken en woonkamer te leggen. De kindjes gaan dan naar de vakantieopvang zodat ze niemand in de weg lopen, maar ook zodat ze zouden kunnen spelen, want bij ons thuis zit alles in dozen.

De school begint normaal om 8u30, maar je kan de kinderen er maar pas brengen vanaf ongeveer 8u15. De vakantieopvang is al open om 7u... maar we hebben nog niet veel gebruik kunnen maken van dat vroegere uur. Nu Wouter weer thuis is, wordt het weer even hopeloos als voorheen om beide kinderen 's morgens tijdig klaar te krijgen. En zij zijn niet haastig, want in de opvang moet je niet op tijd zijn. Maar mama, die moet werken? Daar houden ze geen rekening mee. Met als gevolg dat ik even vaak te laat kom als tijdens het schooljaar...

Op zo'n momenten geraak ik zo gefrustreerd dat ik soms wens dat het allemaal eenvoudiger was. De stilte van vorige week heeft deugd gedaan, maar heeft me ook doen beseffen dat het vroeger simpeler was om rustig op te staan en dat ik er niet op moet rekenen dat dat de komende vijf jaar gaat beteren... Een echt ochtendhumeur heb ik niet, maar ik krijg er wel één als Wouter maar doorratelt en doorratelt over het verschil tussen het geluid van een F14 en een F16. Of waarom een Nissan S350C (of zoiets) zoveel cooler is dan een andere hippe en getunede auto. Of wanneer hij zit op te sommen wat Pieter allemaal heeft gedaan dat niet mocht en wat hij niet heeft gedaan dat moest. Waarom spaart hij al die energie niet om zichzelf te controleren? 't Is niet dat hij alles perfect doet!! Integendeel.

Ik ben blij dat papa twee weken thuis is om de boel min of meer mee onder controle te houden. Misschien kan hij dan aan den lijve meemaken dat het effectief geen lachtertje is, die twee 's morgens, ook al geeft hij Wouter zijn pilletje vijf minuten vroeger dan ik normaal doe. Anderzijds moet ik papa wel sparen, want hij moet tenslotte vloeren leggen terwijl ik rustig op mijn werk zit...

Wat is het hier stil...

2007-07-04T22:53:00.001+02:00

Wouter is begin deze week op kamp vertrokken. Hij moest maandag al om 7u30 aan de bus staan. We arriveerden om 7u34, na een héle stresseerende ochtend voor ons allemaal. Enfin, het is gelukt en hij is goed vertrokken.

Maar wat is het hier stil in huis... Ook al zegt hij niet veel aan tafel, toch merk je dat hij niet deelneemt aan het gesprek. Ook Pieter is heel wat rustiger, wegens gebrek aan een broer om ruzie mee te maken. Ik kan een vol half uur langer in mijn bed doorbrengen omdat Pieter zoveel gemakkelijker klaar te maken is: hij eet geen tonnen cornflakes maar is tevreden met een sneetje brood, hij onthoudt wél drie opdrachten achtereen en je kan van alles een vrolijk spelletje maken. Wat heb ik dat gemist!

Weet je, laat het duidelijk zijn dat ik Wouter niet zou kunnen missen! Het is gewoon even de adempauze die we wellicht beiden nodig hadden. Vrijdag is er BBQ als afsluiter, en dan zal het goed doen om hem eens goed vast te pakken. Want hem hebben we ook echt wel gemist, ook al kunnen we nog even genieten van de stilte.

(Stilte wordt overigens zéér ondergewaardeerd.)

Schoolresultaat

2007-06-27T17:22:00.001+02:00

Dit is - opnieuw - een beetje naast de kwestie in deze blog, maar aangezien mijn opleiding veel te maken heeft met Wouter wil ik toch kort even uitwijden over mijn rapport van de voorbije examenperiode.

11/20 = Didactische stage 1
12/20 = Didactiek Godsdienst
14/20 = Theorie Godsdienst
10/20 = Didactiek Turnen
13/20 = Muzische Vorming 2
12/20 = Functioneren in een schoolteam

Didactiek Wiskunde 2 heb ik niet afgelegd, dus heb ik in augustus twee examens "in te halen".
Het einde is nu echt wel in zicht... Volgend jaar alleen nog didactiek Frans, didactiek WO 2 en didactiek Nederlands 2. En stage uiteraard... Dat doet goed!

Help, Wouter ligt niet in zijn bed!!

2007-06-27T17:06:00.000+02:00

Toegegeven, ik had net iets teveel gedronken (een palmke of drie) op de badmintonclub-jaarafsluiting-drink. En ik was niet meer thuis geweest, want direct na mijn werk moest ik naar school om mijn resultaten te gaan halen en daarna ben ik zonder thuis te passeren naar de drink gereden. Maar 't is toch allemaal geen excuus...

Voor ik ga slapen ga ik de kinderen altijd onderstoppen. Kijken of ze wel goed toegedekt zijn, of alles nog okee is, een kusje geven. Pieter lag omgekeerd in zijn bed (hoofd-voeten omgewisseld), dus die trok ik recht, en toen klom ik op de ladder van het stapelbed om Wouter ook nog een kusje te geven... en vond een leeg bed!

In volle paniek - echt waar, dit kan ik niet beschrijven - vlóóg ik naar beneden om aan papa te melden: "Help, Wouter ligt niet in zijn bed!" Ik verwachtte dat hij zou rechtspringen, mee zou gaan kijken, ik zag al een helikopter boven ons huis cirkelen in het kader van een zoekactie... Papa schoot in de lach en zei: "Weet je dan niet meer dat hij op school is blijven slapen vandaag?"

O ja, dat was nog waar ook...

We slaan een jaartje over...

2007-06-27T16:52:00.000+02:00

Elke keer als september eraan komt beginnen we weer aan het eindeloze puzzelwerk van de naschoolse activiteiten van onze twee rakkers, zodat het voor ons als werkende (en schoolgaande) ouders praktisch haalbaar blijft. Alleen werden we dit jaar gedwongen om in juni al te beginnen nadenken!

Op de infoavond over de beertjesmethode werd snel duidelijk dat Wouter volgend jaar twee uur revalidatie per week zal krijgen i.p.v. anderhalf uur. Deze twee uur zouden verspreid worden over maandag en vrijdag, en op woensdag is het dan anderhalf uur beertjesgroep. Tegelijk met de beertjesgroep ligt de AMV (notenleer) van volgend jaar, en als je geen AMV volgt kan je ook geen piano volgen. Tegelijk met de AMV op zaterdag was het ook nog eens tekenschool, en Wouter wil ook graag gaan voetballen. En Pieter wil natuurlijk ook blijven turnen op woensdag...

Je snapt het al, er moesten enkele pijnlijke beslissingen genomen worden... De AMV en de piano gaan er onverbiddelijk voor één jaar uit. De revalidatie gaat zowiezo helemaal door. Op zaterdag kan Wouter zijn creativiteit blijven botvieren op de tekenschool. En wat de voetbal betreft: daar doen we geen enkele toegeving als die iets anders in het gedrang brengt. Het is zo al belastend genoeg zeker?

Pfff, 't is toch elke keer weer een gedoe!

Beloond voor nietsdoen

2007-06-21T12:02:00.000+02:00

Gisteren had Wouter een toets (protestantse) godsdienst. Toen we 's morgens inpakten om naar school te vertrekken, zag hij dat ik zijn godsdienstmap terug in zijn boekentas stopte.

"O nee," schrok hij, "vandaag is het toets voor godsdienst!"
"Dat geeft toch niet?" antwoordde ik, "je hoeft toch niet bang te zijn voor een toets waar je voor geleerd hebt?"
"Maar mama, ik heb helemaal niet geleerd..." Even stilte. En dan: "...maar het zal zo ook wel gaan, hoor."

Stilletjes hoopte ik eigenlijk van niet. Stilletjes hoopte ik dat hij voor dit gebrek aan werklust genadeloos afgestraft zou worden. Met een 2/10 of zo. Hij moet immers leren dat hij moet werken om iets te bereiken. Het zal niet allemaal even gemakkelijk blijven gaan, en tegen dat de hoeveelheden leerstof te groot worden om ze zo te onthouden, zal hij waarschijnlijk niet meer in staat zijn om ze op de goede manier te omvatten. Te vaak is het gewoon niet nodig dat hij extra werkt... en het was tijd voor een "lesje" waarin duidelijk werd dat het nu eenmaal zo niet kan, zeker na de veel te goede notenleer-resultaten.

De juf van piano en de juf van notenleer zeggen beiden - en wellicht zal de juf van zijn klas hen daarin bijvallen - dat zijn resultaten voldoende zijn om over te mogen naar het volgende jaar, maar dat hij niet staat waar hij op dit moment zou moeten staan. Hij heeft het gered met pover dagelijks werk en op het laatste nog gas bijgeven, net zoals ikzelf indertijd.

De evaluatiemethoden zijn er in twintig jaar blijkbaar nauwelijks op vooruitgegaan. Maar na tien jaar schoolloopbaan werd eindelijk pijnlijk duidelijk dat ik al die tijd fout bezig was. In december een grote buis voor allerlei vakken waar ik voor moest blokken, en in juni geslaagd met een A-attest omdat ik na pasen eindelijk had besloten dat herexamens een te grote schande zouden zijn.

Vanmorgen vond ik de toets op tafel. De meester had hem ineens verbeterd. Goed zo! stond er bovenaan naast een 20/25 te prijken...

Hij is geslaagd...

2007-06-20T16:15:00.000+02:00

... met 72% voor zijn AMV!! Wie had dat kunnen denken???

Eigenlijk heeft hij het niet helemaal verdiend. Kijk zelf maar naar zijn evaluatiefiche:

Eerste trimester
Gehoor 9/10
Theorie 1,5/10
Zingen 20,3/30

Tweede trimester
Gehoor 7,5 /10
Theorie 4/10
Zingen 21/30

Derde trimester
Gehoor 27/30
Theorie 15,5/20
Zingen 29,5/50

Totaal 72/100

De juf schrijft heel terecht: Proficiat met gehoor! Je hebt dit talent van nature meegekregen. Toch is theorie studeren thuis en in de les volgen nu een must denk ik. Ik moedig je aan om dat vuur van muziek in jou terug te laten branden! Naar volgend jaar toe zal je echt regelmatiger je zanglessen moeten studeren. Je beheerst nog niet alle ritmen en notennamen.

Hmm. Ik besef dat ik hem "gered" heb door samen met hem de theorie voor het examen voor te bereiden, maar weet niet helemaal zeker of ik er wel goed aan gedaan heb...

Beertjes

2007-06-20T16:02:00.000+02:00

Vorige week ontvingen we een brief van het revalidatiecentrum.

Beste ouders,

Op woensdag 20 juni organiseren we een info-avond over het "Berenprogramma". Bij het teamoverleg dachten we dat dit programma voor u en uw kind een interessante therapievorm zou kunnen betekenen.

Het Berenprogramma stimuleert het zelfstandig leren, het logisch denken en de affectieve en sociale ontwikkeling van het kind. Een Berengroep bestaat uit vier à zes kinderen met één van hun ouders (eventueel afwisselend) en wordt geleid door plusminus vier therapeuten uit verschillende disciplines.

Daar deelname aan deze groep een groot engagement vraagt willen we u vooraf voldoende informeren over de doelstellingen en de praktische organisatie. Zowel ouder, kind als therapeut moeten immers bereid zijn 1u30 per week gedurende het ganse schooljaar actief mee te werken. Indien u geïnteresseerd bent, gelieve telefonisch te bevestigen dat u aanwezig zult zijn op de info-avond.

Met vriendelijke groeten,
De berenjuffen

Het is niet de eerste keer dat we over de berenmethode horen. Ik geloof dat Wouters juf het systeem in beperkte mate heeft toegepast in de klas. Een hele tijd geleden heb ik er ook wat over gelezen in het boek Zit Stil! van Theo Compernolle. Ik herinner me niet laaiend enthousiast geweest te zijn, maar weet anderzijds niet precies meer waarom.

1u30 per week lijkt een kleine opoffering te zijn voor het welzijn van je kind, maar in de praktijk betekent het een vaste afspraak toevoegen aan het toch al zo volle weekschema. Bovendien hebben we er nu totaal geen idee van hoe alles volgend schooljaar georganiseerd zal worden (geen muziekschool, wel muziekschool - geen tekenles, wel tekenles - geen voetbal, wel voetbal) en zijn we nauwelijks van uurregelingen op de hoogte.

Ik ben er eerlijk in: mij valt het zwaar om te blijven volgen waar die kinderen moeten zijn, wat ze mee moeten hebben, hoeveel geld ze eventueel nodig hebben om te doen wat ze moeten doen, welk huiswerk tegen wanneer is, met welk project ze bezig zijn... en dat natuurlijk bovenop taken en examens voor mijn eigen school. Ik heb echt het gevoel dat het me allemaal het grootste deel van de tijd ontglipt. Je zou de schoolnieuwsbrief van deze week moeten zien: hij staat helemaal vol met: "niet vergeten, geld meebrengen", "niet vergeten, die dag schoolreis", "niet vergeten: vrijwilligers schoolfeest gevraagd", "niet vergeten: sportdag", "niet vergeten: zwemmen", "niet vergeten: NOG eens sportdag", "niet vergeten..." (en dat allemaal in losse berichtjes onder elkaar in plaats van in een overzichtelijke kalender). HELP!

En om daar bovenop nog eens een berenmethode te moeten stapelen? Het zal al een goeie methode moeten zijn om mij te overtuigen, want in dit stadium zie ik elke extra belasting als storend en te veel, hoe goed ze ook bedoeld is.

Een dag zonder pilletje

2007-06-15T13:14:00.000+02:00

Toen we gisteren aan de school aankwamen (een kwartier te laat overigens) besefte ik dat we Wouters pilletje vergeten waren.

"O, Wouter, we zijn uw pilletje vergeten!"
"Maar mama, dat is niet erg, ik zal het vandaag wel eens doen zonder pilletje."
"Dat heb ik liever niet hoor, niet middenin je herhalingstoetsen."
"Maar mama toch, die zijn wel gedaan hé." Haja, ook waar.
"Mmmm. Weet je wat? Als het voor je juf goed is, is het voor mij ook goed."

De juf vond het okee. Pilletjes liggen er op het secretariaat. Ik zei haar dat ze hem nog één mocht geven als het echt niet zou gaan, maar ze moest het wel aan papa laten weten.

Ik was van plan om er 's avonds een evaluatiegesprek aan vast te knopen, met de bedoeling dat hij zijn zelfbeeld een beetje zou kunnen bijsturen. Wat hem betreft, kan hij alle dagen zonder pilletje. Hijzelf heeft van zijn ADHD immers weinig last - wat wellicht verklaart waarom veel volwassenen nog weigeren om medicatie te nemen - maar de omgeving des te meer. Hij sluit zich op in zijn eigen wereld, waar met niemand nog rekening gehouden moet worden, en doet maar op. Maar zo werkt het natuurlijk niet.

De juf had hem rond 11u het pilletje dan toch maar gegeven. Hij was tot dan toe rustig geweest, en was er zelf naar komen vragen. Nadien werd hij drukker, zeiden ze beiden. Wouter wijt dat aan zijn pilletje, iets wat ik hem niet meer uit zijn hoofd kon praten. Hij houdt uiteraard geen rekening met de vertragingsfactor (ongeveer een half uur)... Na een half uur ging het weer beter.

Het evaluatiegesprek ging een beetje de mist in omdat hij zelf niet echt een beeld kon schetsen van hoe hij zich voelde en wat er door zijn hoofd ging. Misschien kunnen we het 'experiment' op een latere datum wel eens herhalen.

Springbal

2007-06-15T13:09:00.000+02:00

Ooit al eens geprobeerd om zelf een echte kleine springbal te maken? Wouter ontdekte hoe het moet. Met eindeloos geduld zat hij in Canada met tien elastiekjes te prutsen en kwam uiteindelijk tot een bevredigend resultaat. Eerlijk? We stonden paf.

Neem een doosje elastiekjes. Bind het eerste elastiekje rond het tweede. Bind daarrond en derde, en een vierde en een vijfde en een zesde. Blijf dit doen tot je iets hebt dat eruit ziet als een bolletje wol van elastiekjes. Je zal zien, je kan er prachtig mee stuiteren. En wat nog leuker is: je kan door de elastiekjes de richting totaal niet voorspellen. Voorzichtigheid is dus geboden...

Veel plezier!

Toen Wouter "nog geen" ADHD had

2007-05-16T11:35:00.000+02:00

Laatst kreeg ik van iemand die me interviewde i.v.m. Wouters ADHD een vraag welk voorval nu het meest typerend zou zijn voor wie hij is. Naar aanleiding daarvan wil ik toch even iets vertellen. Als we mensen moeten duidelijk maken wat ADHD in ons gezin heeft betekend vóór we wisten dat hij het had, vertellen we eigenlijk altijd dit verhaal, omdat het toch typerend is.

Wouter was een kleuter die heel enthousiast voor iets kon zijn, maar ook uren na elkaar met lego's kon spelen. Je zou in eerste instantie niet aan ADHD denken, ware het niet dat hij er absoluut en consequent niet in slaagde om begonnen taken of projecten af te werken. Daarbij maakte het niet uit of het initiatief van ons (doe je jas aan) of van hemzelf (ik zal eens een tekening maken die ik daarna helemaal inkleur) kwam.

Als grotere kleuter (4 à 6 jaar) ging Wouter naar de speelpleinwerking in de zomer; de vakantieopvang was toen nog niet zo goed uitgebouwd als nu en het bood ook voor hem een leuke oplossing. Hij amuseerde zich daar echt, maar elke avond was er hetzelfde probleem. Papa ging hem ophalen, maar waar waren zijn kleren? Hij had zich helemaal verkleed in indiaan of cowboy of monster of robot of wat dan ook, en had zijn eigen kleren overal een beetje uitgedaan. En papa kon drie kwartier zoeken naar t-shirt, één kous, één sandaal, short, de andere kous, de andere sandaal... Ja, hoor ik je nu denken, is dat dan niet iets dat elk kind doet? Ja natuurlijk, zal ik u daar maar al ineens op antwoorden, elk kind geraakt al eens zijn kleren kwijt of mislegt zijn spullen, maar toch niet elke dag???

Eens was papa het beu. Het was tijd voor maatregelen. Hij maakte Wouter duidelijk dat hij het niet meer zou aanvaarden. En bedacht een straf. Een erge straf zelfs. Een straf waarvan hij dacht dat hij zijn effect niet zou kúnnen missen. Wouter moest op zijn knieën naast de TV gaan zitten zonder het beeldscherm te kunnen zien, terwijl papa naar Ketnet zat te kijken. Een hele avond, drie uur aan een stuk. Zo wanhopig waren we toen. Want we wilden best wel begrijpen wat er met hem aan de hand was, maar wilden hem ook goed opvoeden, en straf is daar toch een onderdeel van?

Groot was papa's verbazing de volgende dag, toen bleek dat Wouter zijn kleren wéér niet aanhad. En Wouter dacht maar pas aan de straf van de dag ervoor... toen hij papa zag aankomen. Paniek op zijn gezicht illustreerde dat hij wel degelijk besefte dat hij in de penarie zat, maar niet op het moment dat wij dachten dat hij het zou beseffen... Weer een zoektocht van drie kwartier naar zijn kleren. Het is een hele zomer zo gegaan. De wanhoop nabij waren we.

Tijdens het schooljaar kon je Wouter (toen al zes) geen opdrachten geven als "ga uw schoenen aandoen en dan uw jas". Dat was teveel. Halverwege de trap naar beneden (we woonden op een bel-étage) was hij al vergeten wat hij moest doen. Het enige wat hielp was met engelengeduld naast hem blijven zitten en telkens als zijn gedachten afdwaalden hem aan zijn opdracht herinneren. Want ik weigerde het voor hem te doen; hij moest het zelf leren! En ik kan me niet voorstellen dat ik hem zou helpen door het hem uit zijn handen te pakken.

Tot twee keer toe heb ik op de oudercontacten aan juf én CLB gevraagd of ik niet aan ADHD moest denken. Het verhaal daarover lees je in een vorige post (hier).

Sedert die tijd is het allemaal een pak werkbaarder geworden. Medicijnen zijn maar één aspect. Hij groeit, en beseft stilaan zelf ook dat hij hulpsystemen moet bedenken. Voor de brooddoos bijvoorbeeld heeft hij nu een systeem: elke dag gaat hij van de refter langs de boekentas-tussenstop naar de speelplaats. Want hij moest ze heel vaak opnieuw gaan halen op school (we stuurden hem de laatste zes maanden consequent terug als hij ze niet bij had). En het werkt eigenlijk wel, want hij heeft zelf beseft dat hij er iets aan moest doen. De toekomst kan er dan toch alleen beter op worden?

Al dente?

2007-05-16T11:32:00.000+02:00

Wouter heeft vandaag examen AMV (of notenleer, zoals men dat vroeger noemde). Het tweede jaar is doorspekt met theorie, ze maken o.a. kennis met de fasleutel, het verschil tussen kleine en grote toonaarden, de toonladders van fa groot, sol groot en do groot en re klein, mi klein en la klein, de maatsoorten (2/2, 2/4, 3/4, 4/4, 6/8... vooral het verschil tussen 3/4 en 6/8 kon er niet goed in), en een hele hoop Italiaanse muziektermen.

Zo ook termen als allegro, andante, largo, lento... Gisterenavond hebben Wouter en ik ze samen ingeoefend. Aan tafel al, want 'zijn pilleke' begon uit te werken en ik wilde elke geconcentreerde minuut die ik nog had met hem goed gebruiken. Papa vond dat eigenlijk niet erg leuk en probeerde om de sfeer er aan tafel een beetje in te houden - het ging immers niet zo goed - opmerkingen te maken à la "je moet onthouden: al dente in plaats van andante - hahaha!". Hij doorkruiste daarbij wel jammerlijk mijn concentratiepogingen...

Uiteindelijk lukte het toch en toen we een laatste keer door de lijst gingen vroeg ik aan Wouter wat "gaande" in het Italiaans was, en Wouter antwoordde natuurlijk: "al dente"... Dat belooft!

"Mama pijn"

2007-05-14T09:55:00.000+02:00

Heel het weekend afgejakkerd naar allerlei deadlines toe. Verschrikkelijk. De opluchting dat het voorbij is, is steeds groot. De tevredenheid over de resultaten ook, ook al moesten ze in korte tijd bereikt worden.

Om te beginnen was er de pop. Voor school moesten we een bekpop van bladmousse maken. De mijne werd een muis. Vrijdag heel de avond beziggeweest met lijmen, naaien, afwerken... en een verslagje schrijven, want dat moest ook. In de rush vind ik op de stikmachine niet de juiste spanning, neem ik mijn schaar in de verkeerde hand en knip een draadje af... en een stukje van mijn vinger. "Mama pijn!!!" Gevolg: drie kwartier bloeden, terwijl mijn echtgenoot op mijn aanwijzingen de spanning verder probeert te regelen. Een uur later konden we verder; met negen vingers.

Dan was er ook nog het concert zaterdagavond. We hadden donderdag generale repititie gehad. Vrijdag had ik aan de pop gewerkt. Zaterdagvoormiddag was er school. Dus zaterdagnamiddag was ik nog steeds aan de teksten aan het sleutelen die ik 's avonds op het concert moest presenteren. Ik heb het niet graag, ben liever op tijd goed voorbereid... Gelukkig is het toch al de vijfde keer dat ik dit moet doen, dus weet ik wel op voorhand waar ik heen wil, wat werkt en wat niet werkt.

De pop was een succes. Ze vonden de kleurenharmonie mooi, de uitstraling was wat ik beoogd had, alleen moest ik nog maar een paar extra attributen (o.a. valse wimpers) aanbrengen. Van mijn medeleerlingen kreeg ik een 9,2/10! Ook de andere poppen waren fantastisch. Het was verrassend hoeveel verschillende poppen er waren met hetzelfde basismateriaal!

Gisteren heb ik het héél wat rustiger aan gedaan, en heb ik o.a. samen met Wouter zijn theorie van notenleer overlopen. Vandaag doen we dat nog eens, en morgen is het voor papa... Want woensdag is het al examen. Ik probeer hem duidelijk te maken dat hij het ernstig moet nemen, maar hij blijft natuurlijk een kind van 9... Ik ben benieuwd.

"Papa ook moe"

2007-05-11T13:10:00.000+02:00

Gisterenavond zaten we samen aan tafel voor het avondeten. Papa had spaghetti gemaakt en was heel de namiddag druk beziggeweest. Bijgevolg zat hij aan tafel wat voor zich uit te staren.

Ik stootte Wouter aan en zei: "Kijk, papa ook moe." Wouter rolde eens met zijn ogen - daar is ze weer, hoor - niet helemaal zeker of zijn mate aan coolheid zou inboeten als hij ermee lachte. Maar Pieter was direct mee: "Ja," antwoordde hij, "Papa eigen schuld dikke bult!" :-D

"Mama moe"

2007-05-10T13:50:00.000+02:00

Soms zit het hem in kleine dingen. De laatste dagen is Wouter 's morgens echt vrolijk. En dan is het leuk om daarop in te spelen. Zoals woensdagochtend (ik had dinsdagavond na de les weer te lang op café gezeten) toen ik op een bepaald moment gewoon zei: "Mama moe". Wouter vond dat ontzettend grappig! We hebben zitten gieren van het lachen, zeker nadat ik eraan toegevoegd had: "Papa zou zeggen: mama eigen schuld!" :-)

Herhalingstoetsen

2007-05-02T09:27:00.000+02:00

Wat gaat de tijd toch snel. Het is al mei! Ongelooflijk.
Maar dat betekent wel dat Wouters herhalingstoetsen er aankomen... Op allerlei vlak: AMV (notenleer), piano, taal, rekenen... Ik ben benieuwd hoe hij het er overal vanaf zal brengen.
Ik verwacht niet dat hij zelf in staat zal zijn de ernst en het belang van de toetsen in te zien. Zeker nu er in zijn hoofd alleen maar plaats is voor voetbal - daar zal papa zeker nog iets over posten. Hopelijk kunnen we hem daar toch alvast een handje bij helpen... We zullen zien!

We hebben ook niets meer gehoord van het revalidatiecentrum. Er zou voor hem een plaatsje komen rond de paasvakantie, die nu dus al twee weken gepasseerd is. Daar moeten we ook nog eens naartoe bellen, want ik vraag me af "hoeveel wachtenden" er nog voor hem zijn.

I'll keep you posted! (letterlijk dan)

Wiebelkont

2007-04-26T16:46:00.000+02:00

Marijke Umans (de buurvrouw van een vriendin van me) heeft een boek geschreven. Het heet "Wiebelkont" en gaat over een meisje met vier grote zussen en ouders die dachten dat ze met haar eindelijk een jongen zouden krijgen.

Langs deze weg wil ik even reclame maken, want het is echt schitterend! Samen met onze 9-jarige Wouter heb ik het boek gelezen, waarbij ik stukken voorlas en hij dan in stilte verder las (bijvoorbeeld 's avonds nog even voor het slapen gaan). Het kostte ons ongeveer een week om het uit te lezen, maar dit is echt het eerste boek waar hij hele grote stukken zelfstandig uit leest, zonder hulp. En je kon op mijn gezicht een brede glimlach vinden telkens ik hem vanuit zijn bed hoorde giechelen.

Het boek is heel grappig geschreven, op het niveau van 9 tot 11 jaar. En de stoten die Bet, het hoofdpersonage, uitsteekt zijn Wouter letterlijk op het lijf geschreven! Met de beste bedoelingen doet ze vanalles mis, maar als ik haar redeneringen las, was het bijna alsof ik even in Wouters hoofd kon meekijken.

Ik wil niet zeggen dat Marijke Umans, de schrijfster, doelbewust een ADHD-kind heeft willen portretteren - ik denk zelfs dat ze dat niet heeft willen doen - maar hoe Bet denkt en wat ze doet vertonen toch wel wat ADHD-kantjes. (Ik wil hier even benadrukken dat de diagnose van ADHD wordt gesteld aan de hand van een vragenlijst waarin wordt gepeild hoeveel ADHD-kantjes een kind heeft, dus wat mij betreft heeft iederéén ADHD-kantjes!) In elk geval was het voor Wouter super-herkenbaar.

Een echte aanrader voor iedereen - groot én klein - die een beetje enthousiast in het leven staat!

Canada

2007-04-02T19:27:00.000+02:00

We zitten in Canada. Het heeft wat tijd gekost om hier te geraken (van thuis tot hier ongeveer 25 uur...) en we hebben best wat aanpassingsproblemen met het uur. Maar niet alleen daarmee hebben we problemen, de kindjes hebben ook problemen met ons... en met elkaar.

De familie bij wie we logeren hebben zelf ook twee kindjes van 6 en 1. De oudste heeft van wijn 1-jarige zusje weinig te vrezen, maar als er ineens twee van 4 en 9 bijkomen is het aanpassen. Hij mocht wat speelgoed opzijzetten waar hij echt van hield zodat Wouter en Pieter er niet mee konden spelen, maar soms zet hij nog extra dingen opzij omdat hij het nog niet zo vertrouwt.

Het bleek al snel dat Wouter en Pieter samen in 1 bed zouden moeten slapen, en eigenlijk ging dat niet zo goed. Was er 1 wakker om 3u30, dan waren ze natuurlijk allebei wakker... Dus hebben we een extra matrasje in onze kamer gelegd waar Pieter op kan slapen, zodat Wouter ten minste zijn nachtrust heeft.

Gisteren zaten de kindjes de hele dag in elkaars haar. Vooral Wouter en Pieter eigenlijk. Beurtelings kwamen ze de speelkamer uit om te komen klagen over de andere. We stuurden hen elke keer terug, ze moeten samen leren spelen. Toen we 's avonds de kindjes in bad staken was het niet anders. Wouters doelgericht gepest zorgde ervoor dat ik hem vroegtijdig het bad uithaalde. Pieter wou er dan ook niet meer in. Net zo goed, dacht ik, alletwee eruit dan.

Wouter begon hartstochtelijk te huilen (zo gaat dat 's avonds laat, hij zit dan vol zelfmedelijden en is heel snel door iets geraakt) en ik kreeg naar mijn hoofd geslingerd dat ik niet meer lief voor hem was zoals vroeger. Ik had het eigenlijk wel verdiend, want ik had eerst gezegd dat hij niet zo lief meer was voor zijn broertje als vroeger. Maar toch, het zette me aan het denken. Was ik werkelijk veranderd ten opzichte van hem? Deed ik anders? Voor een deel wel, denk ik. Ik kan er gewoon niet goed mee om dat mensen elkaar doelbewust zitten te pesten. En zeker broers. Pieter is zo'n schat in onze ogen, maar Wouter kijkt beschuldigend met een blik van: ben ik dan de enige die beseft wat voor een vervelend joch het is? Wouter is ook een echte schat, maar als we hem dat vertellen dan gelooft hij ons niet.

We sloten de dag af met een broodnodige babbel, een knuffel en een kus, en de belofte dat ik weer zou proberen om een lievere mama te zijn en hij een lievere zoon.

Autootjes ruilen

2007-03-27T13:54:00.000+02:00

Eén van de kindjes van de klas had Wouter een autootje gegeven, een coole zwarte Viper, waar met Tipp-Ex witte lijnen waren op geschilderd. Normaal staan we ruilen van speelgoed niet toe, omdat je niet weet waar het eindigt, maar hij was echt heel blij met deze blijk van sociaal vertrouwen, en eigenlijk gunden we het hem wel.

Onmiddellijk begon hij met het 'tunen' van de auto. Gouden plakkertjes op de bumpers, een uitgesneden gouden '02' voor op de zijkant... alles erop en eraan (foto volgt). Uren was hij daarmee zoet. Je zou het niet verwachten van een ADHD-er, maar typisch is wel dat hij zich volledig verliest in activiteiten die hem écht boeien.

Als je hem vraagt wat hij later wil worden, antwoordt hij steevast: tuner van auto's. Of misschien kunstenaar. Soms vraagt hij of hij met zijn tekeningen op de oprit mag gaan zitten, om ze te 'verkopen aan de voorbijgangers'. We gniffelen dan eens - we wonen immers in een doodlopende straat - maar zijn tegelijk wel trots op zijn zin voor initiatief, ook al heeft het een sterk materiële en opportunistische inslag. Die jongen gaat het nog maken in zijn leven, hahaha!

De leeuw van Pieter

2007-03-16T11:49:00.000+01:00

Setting: onze woonkamer. Op het toneel: Wouter (diertje), Pieter (jongetje) en papa (verteller). Toeschouwers: mama en de oma van papa.

Pieter is een klein jongetje dat op reis gaat naar Afrika, want hij wil graag een fotootje maken van een leeuw. Hij ziet een diertje. Is het een leeuw? O nee! Het is een slang. Pieter wil geen foto maken van een slang. Hij wil alleen maar een foto maken van een leeuw. Pieter kijkt rond. O kijk, daar is nog een diertje. Is het een leeuw? Néé, het is een olifant. Pieter wil geen foto maken van een olifant. Hij wil alleen maar een foto maken van een leeuw. Pieter kijkt rond. O kijk, daar is nog een diertje. Is het een leeuw? Néé, het is een krokodil.

Pieter roept: "Néé, nu komt de aap!!!"
Wouter antwoordt: "Maar ik wil geen aap zijn, ik wil een krokodil zijn."
Pieter roept terug: "Eérst was er een slang, dan een olifant en dan een aap!"
(Heb ik al gezegd dat Pieter wel héél erg vasthangt aan structuur?)

Wouter roept nu ook: "Maar een krokodil is toch óók een diertje dat geen leeuw is!"
(En daar heeft hij natuurlijk een punt. Maar wij willen het toneeltje verder zien, dus vragen we aan Wouter om toch maar even een aap te zijn. Wouter weigert. Een krokodil is éven goed als een aap. Waarom moet Pieter wéér eens zijn zin krijgen?
Wouter vliegt op de trap (time-out) omwille van zijn onbeschoft gedrag bij deze mededeling. Pieter krijgt hierdoor het foute signaal, hij denkt dat hij gelijk krijgt. Dit loopt uit de hand! We leggen aan Pieter uit dat Wouter eigenlijk gelijk heeft. Maar Pieter blijft voet bij stuk houden: op het schooltoneeltje was er éérst een slang, dan een olifant en dan een aap. Wouter moet het toneeltje goed spelen!
We roepen Wouter terug uit zijn time-out. Vragen hem vriendelijk of hij nu bereid is om wel een aap te zijn. Een aap is immers even goed als een krokodil. Hij antwoordt niet maar zet zich klaar om terug een diertje te spelen.)

Pieter kijkt rond. O kijk, daar is nog een diertje. Is het een leeuw? Néé, het is een kroko...

"Wouter! Waarom ben je nu weer een krokodil?" vragen we verbaasd.
"Maar een krokodil is toch even goed als een aa-aap!" herhaalt Wouter.
"Ja, Wouter, dat weten we ook, maar was dat de afspraak?"
Hij aarzelt, hij weet dat hij de indruk heeft gewekt een aap te zullen zijn.
"Ga je nu een aap zijn, of moet papa jouw dierenrol overnemen?"
Nu aarzelt hij nog meer, hij wil zijn punt bewijzen, niet van het toneel geshot worden. We zetten hem terug op de trap, zeggen hem dat we op hem zullen wachten en als hij bereid is om een aap te zijn, dat hij mag terugkomen. Niet veel later verschijnt hij weer.

Pieter kijkt rond. O kijk, daar is nog een diertje. Is het een leeuw? Néé, het is een ááp! (O, verrassing) Pieter wil geen foto maken van een aap. Pieter kijkt rond. O kijk, daar is nog een diertje. Is het een leeuw? (Wouter geeft een overtuigend gebrul ten beste) Ja, het is een leeuw! Snel maakt Pieter een foto van de leeuw. Kijk eens wat een mooie foto hij heeft gemaakt!

The End

Stagegevolgen

2007-03-15T14:08:00.001+01:00

Een opleiding tot leerkracht lager onderwijs, daar hoort natuurlijk ook stage bij, inclusief lesgeven, lesvoorbereidingen maken, feedback in ontvangst nemen, zelf reflecties schrijven, een stagelogboek samenstellen, noem maar op. Genoeg te doen dus. Het is bijgevolg stilletjes geweest op deze blog de laatste weken, in schril contrast met de hoeveelheid stilte thuis, want geluid is zoals altijd nogal nadrukkelijk aanwezig.

Zelf heb ik het gevoel dat de stage - redelijk - goed verloopt. Zoals mijn stagebegeleider zei: het is blijft een leerproces, met het bijhorende vallen en weer opstaan. Vorig weekend had ik een dipje, maar nu gaat het alweer beter. Intussen heb ik drie van de vijf vereiste halve dagen achter de rug en heb ik deze morgen mijn laatste lesvoorbereiding ingediend. Morgen volgt een tussentijds evaluatiegesprek met mijn hoofdstagebegeleider. Ik ben benieuwd.

Als gevolg van de stage moet ik de laatste tijd de kindjes vaak alleen - te voet - naar school sturen. Het is maar 500 m ver, maar ze moeten wel twee keer oversteken. Wouter draagt dan verantwoordelijkheid over Pieter, en hij néémt die ook. Pieter krijgt op het hart gedrukt dat hij goed naar Wouter moet luisteren, want dat die al veel geleerd heeft over veiligheid in het verkeer. Het enige wat minder goed loopt, is dit: als Wouter zich ineens bedenkt dat hij nu baas mag spelen, pikt Pieter dat - uiteraard - niet (hoe zou je zelf zijn). Hoewel het een gedwongen zelfstandigheid is, loopt het tot hiertoe ook prima.

Wat moeilijker is voor ons allemaal is dat we meer dan een half uur vroeger moeten vertrekken 's morgens... Iedereen uit zijn gewone doen natuurlijk. Het is moeilijk om vooral Pieter op tijd klaar te krijgen. Als hij zo vroeg uit zijn bed moet, gaat hij in staking, dat doet hij niets meer, tenzij ik hem help. Dus moet ik dat mee incalculeren - ofwel het helpen, ofwel het "gevecht" ertegen - en moeten we dus nóg vroeger opstaan. Donderdagochtend heb ik hen voor hun inspanningen beloond: Wouter mocht op zijn rollerskates naar school, Pieter op zijn klein fietsje. Ze waren in de wolken.

Wouter vraagt ook bijna iedere dag om een spelletje te spelen. Het is alsof hij voelt dat ik niet zoveel tijd meer heb, en zich ervan wil verzekeren dat hij wel degelijk nog meetelt. Vaak ga ik op zijn vraag in, even vaak niet, maar steeds leg ik hem uit wat ik nog moet doen waardoor het niet lukt. Hij aanvaardt het dan wel.

Ik zal toch blij zijn als het achter de rug is en we terug in ons "normale" ritme kunnen vervallen. Want niet alleen de kindjes hebben dat nodig, ook ikzelf heb erg veel behoefte aan rustig wakker worden en niet te veel te doen te hebben in het begin van de dag.

ADHD-literatuur

2007-03-08T18:17:00.000+01:00

Een overzicht van de literatuur die beschikbaar is over ADHD en aanverwante onderwerpen.

Algemene lectuur:

Baert, Karl. ADHD: op één spoor?
Balans. Kinderen met ADHD. Aandachts- en concentratiestoornissen, hyperactiviteit, impulsiviteit. Folder.
Balans. Kinderen met ADD. Stoornissen in de functies van aandacht, concentratie en gedragsuitvoering. Folder.
Barkley, Russell A. Opstandige kinderen. (Oorspronkelijke titel: ADHD and the nature of self-control).
Centrum Zit Stil. Maak kennis met ADHD. ADHD als het nooit rustig wordt in je hoofd. Kennismakingsbrochure.
Centrum Zit Stil. ADD bij kinderen en jongeren. Antwoorden op veel voorkomende vragen over ADD. Brochure.
Centrum Zit Stil. ADHD en medicatie. Een overzicht van de medicatie die beschikbaar is voor personen met ADHD. Brochure.
Centrum Zit Stil. ADHD, een complex verhaal (deel 1, 2 en 3). Een overzichtelijk naslagwerk waarin men snel kennis maakt met de verschillende aspecten van bekende ontwikkelingsstoornissen, gedragsproblemen en leermoeilijkheden. 3 brochures.
De Backer, Hermien. ADHD? Laat je niets wijsmaken!
Koning Boudewijnstichting. Mijn bijzonder brein. Grote en kleine vragen over ons brein en alles wat daarmee samenhangt. Brochure.
Quinn, P. en Nadeau, Kathleen. ADHD bij vrouwen.
Timmerman, Kaat. Kinderen met aandachts- en werkhoudingsproblemen.

Voor kinderen en jongeren met ADHD:

Centrum Zit Stil. Brieven van Daan (deel 1 en 2). Leesvoer voor jongens en meisjes met ADHD of ADD. 3 brochures. 8+
Cogenbach, Caroline. Stijn de Trein. 4+
Delfos, Martine. Ze vinden me druk! Over drukke kinderen en ADHD. 6+
Dieltiens, Kristien. Er zit een leeuw in mij. 5+
Gantos, Jack. Joey slikte zijn sleutel in. 9+
Poncelet, Pascale. Herman, of het wonderlijke verhaal van een hyperactief jongetje. 4+ (Oorspronkelijke titel: Herman, ou la merveilleuse histoire d'un petit garçon hyperactif)
Vanden Heede, Sylvia. In mijn kop staat alles op zijn hoofd. 11+

Voor volwassenen met ADHD:

Nadeau, Kathleen. Aandacht? Een kopzorg. Gids voor volwassenen met concentratieproblemen.

Voor ouders van kinderen met ADHD:

Barkley, Russell A. Diagnose ADHD. Een gids voor ouders en hulpverleners.
Centrum Zit Stil. ADHD en (helpen) leren. Studiebegeleiding van kinderen en jongeren met ADHD. Brochure.
Centrum Zit Stil. ADHD en drugs. Preventief adolescenten helpen om 'wijs' om te gaan met genotsmiddelen. Brochure.
Centrum Zit Stil. Adolescenten en ADHD. Voor ouders, leraren en jongeren. Brochure.
Centrum Zit Stil. Kleuterbrochure. Voor ouders en kleuterleid(st)ers. Brochure.
Centrum Zit Stil. Met ADHD op kamp. Wat kunnen ouders vertellen aan de groepsleiding over de problematiek van ADHD bij hun kind? Welke tips en adviezen zijn belangrijk? Brochure.
Centrum Zit Stil. Schoolbrochure. Voor ouders en leraren van kinderen in de lagere school. Brochure.
Compernolle, Theo en Doreleyers, Theo. Zit stil! Handleiding voor het opvoeden van overbeweeglijk kinderen.
Dekker, Anne. Ze noemen het AD(H)D. Lotgevallen van een moeder en haar kind.
Hopman, Genoveva. Ik wilde alleen maar rust! Ervaringsverhalen uit de omgeving van een ADHD-kind.
Jeninga, John. Tel eerst even tot 10.
Jeninga, John. Zit nu eens even stil. Omgaan met ADHD.
Paternotte, Arga en Buitelaar, Jan. Het is ADHD. Alles over de kenmerken, diagnose, behandeling en aanpak, thuis en op school.
Paternotte, Arga. Wacht even... Kinderen met ADHD/ADD thuis en op school.
Vaessen, Giel. Een wervelkind. Praktisch handboek voor ouders van kinderen met ADHD, een pittig temperament of tegendraads gedrag.
van der Veen-Mulders, L. e.a. Sociaal onhandig. De opvoeding van kinderen met PDDNOS en ADHD.
van Lieshout, Triex. Praktische tips voor de opvoeding van kinderen met ADHD. Richtlijnen voor ouders, leraren en begeleiders.
Vereyen, Fabienne. Mama, mijn hoofd is zo vol. Jasper, kind vol onvoorspelbaarheden.

Voor ouders (opvoedkunde):

Compernolle, Theo e.a. Alles went, ook een adolescent. Wegwijzer bij het opvoeden van jongeren.
Driesen, Ludo. (Hoe minder) straffen?
Glorieux, Peter. Gevraagd: 'superouders'. Als opvoeden niet loopt zoals je het wenst.
Peerlings, Wendy. Hoe breng ik mijn kind (en mezelf) structuur bij? Een gids voor ouders, leerkrachten en hulpverleners.
Wiltink, Hetty. Ik kan het! Faalangst overwinnen.

Voor leerkrachten:

Centrum Zit Stil. Adolescenten en ADHD. Voor ouders, leraren en jongeren. Brochure.
Centrum Zit Stil. Kleuterbrochure. Voor ouders en kleuterleid(st)ers. Brochure.
Centrum Zit Stil. Schoolbrochure. Voor ouders en leraren van kinderen in de lagere school. Brochure.
Bollaert, Rita. Zit stil! Op school. Omgaan met ADHD in de klas.
Bollaert, Rita en Derudder, Marc. Tieners! Zit stil op school. Omgaan met ADHD.
Freed, Jeffrey en Parsons, Laurie. Ik denk in beelden, jij onderwijst in woorden. (Oorspronkelijke titel: Right-brained children in a left-brained world)
Paternotte, Arga en Buitelaar, Jan. Het is ADHD. Alles over de kenmerken, diagnose, behandeling en aanpak, thuis en op school.
Paternotte, Arga. Wacht even... Kinderen met ADHD/ADD thuis en op school.
Peerlings, Wendy. Hoe breng ik mijn kind (en mezelf) structuur bij? Een gids voor ouders, leerkrachten en hulpverleners.
van Lieshout, Triex. Praktische tips voor de opvoeding van kinderen met ADHD. Richtlijnen voor ouders, leraren en begeleiders.

Voor hulpverleners:

Barkley, R.A. Diagnose ADHD. Een gids voor ouders en hulpverleners.
Koning Boudewijnstichting. ADHD: een pleidooi voor gedeelde zorg. (Reeks: Mijn bijzonder brein). Brochure.
Koning Boudewijnstichting. De ADHD-zorgsector in kaart gebracht. Onderzoeksresultaten en knelpunten. (Reeks: Mijn bijzonder brein). Brochure.
Kooij, J.J. Sandra. ADHD bij volwassenen. Inleiding in diagnostiek en behandeling.
Nederlandse Gezondheidsraad. Diagnostiek en behandeling van ADHD.
Peerlings, Wendy. Hoe breng ik mijn kind (en mezelf) structuur bij? Een gids voor ouders, leerkrachten en hulpverleners.
van Lieshout, Triex. Praktische tips voor de opvoeding van kinderen met ADHD. Richtlijnen voor ouders, leraren en begeleiders.
van Veen, Dolf, van Lieshout, Maurice en Doorduijn, Aad. Naar betere zorg voor kinderen met ADHD. Regionale samenwerking tussen onderwijs, gezondheidszorg en jeugdzorg.

Verraad!

2007-03-07T17:59:00.000+01:00

Weet je nog, die ene jongen die zei al eens getongzoend te hebben met dat meisje? Wouter dacht dat hij die jongen kon vertrouwen en had hem (maar blijkbaar ook nog een paar anderen) zijn grote geheim verteld.

Dinsdag was het hek van de dam. We kregen een heel boze Wouter thuis. Toen we vroegen wat er was kregen we een nogal chaotisch verhaal. Wouter vertelt graag in de stijl 'en toen zei die tegen die dat ... en die antwoordde dan ...', maar zegt dan ook telkens en letterlijk 'die', gelijk wie hij bedoelt in het gesprek dat hij probeert weer te geven. Als wij dan vragen wie 'die' dan wel mag zijn (want 'die' is echt iedereen) kijkt hij ons aan alsof we van een andere planeet komen. Uiteindelijk kregen we het er toch uit. Die jongen had niet alleen opgeschept met die tongzoen, enkele dagen later had hij het geheim ook nog eens tegen dat meisje doorverteld én dan ook nog eens gelogen over: 1. of hij het gezegd had, 2. hoe hij het gezegd had en 3. hoe ze gereageerd had.

Wouter dus van de kaart. Al bij al vond ik dat hij het vrij objectief kon bekijken, maar hij was wel héél erg boos. Nog steeds trouwens. Hij kan zich nog altijd niet voorstellen dat iemand op zo'n manier iemand anders kan verraden. Dat zou hij nooit doen (en ik weet dat dat waar is). Voor Wouter zijn de dingen heel rechtlijnig. Ik ga niet zeggen dat hij goudeerlijk is, want dat is niet waar. Vaak moeten kleine of grotere leugen(tje)s misstappen maskeren, en ook al worden we heel boos als hij dat doet, hij leert er niet in. Gevoelsmatig is hij wél goudeerlijk. Heel dit verhaal komt natuurlijk hard aan...

Ik heb hem de raad gegeven om hier met de juf over te praten. Aan de klas hangen de 'klasregels', en één daarvan is: een geheim blijft een geheim. Er zijn ondertussen ook al meer kinderen bij betrokken dan enkel Wouter, die jongen en dat meisje. Een aantal kinderen kiest op één of andere manier partij. Een klein klasoorlogje in de maak? Wie weet...

Verliefd 2

2007-03-02T09:00:00.000+01:00

Gisterenavond ging ik Wouter nog even onderstoppen.
"Mama, die ene jongen zegt dat hij al eens getongzoend heeft met dat meisje waar ik verliefd op ben. Maar ik weet niet of ik het wel moet geloven."
"Hmm," antwoord ik. "Heb je die jongen al op een andere leugen kunnen betrappen?"
"Neen," knikt hij, "hij liegt nóóit tegen mij."
"Wel dan," zeg ik, "misschien is het dan wel waar."

Even stilte. "Wouter, je weet toch dat mama je nog even graag ziet, of je nu wel of niet een lief hebt hé?"
Hij knikt, ja, dat weet hij nu wel. "Sommige mama's hebben graag dat hun kindjes gewoon géén lief hebben, omdat ze denken dat hun zoon dan meer liefde heeft voor hén." Hij kijkt niet-begrijpend. "Wel," voeg ik eraan toe, "sommige mama's vinden het leuk dat hun zonen tot hun 34e thuis blijven wonen. En die zonen vinden dat dan ook leuk. Die willen niet verhuizen."

Nu begint hij te grinniken. Ik zie het aan zijn gezicht, hij ziet een hilarisch scenario in zijn hoofd afspelen. "En dan roept die zoon, die grote man, om zijn mama!" lacht hij. "En dan moet die mama die zoon van 34 nog komen onderstoppen." Ik schiet ook in de lach.

"Midden in de Ikea staat een man van dertig jaar te wenen," begin ik te vertellen, "en de mensen lopen ernaartoe, 'Maar meneer, wat is er aan de hand?' en die meneer antwoordt: 'Ik ben mijn mama kwij-ij-ij-ijt!'"

Soms werkt mijn hoofd juist hetzelfde en op zo'n momenten steken we elkaar aan. Samen brullen we nu van het lachen. De tranen lopen over onze wangen. We zien het zo voor ons!

Deze ochtend kwam hij alleen de kamer binnen. Bleek dat hij vroeger wakker was dan Pieter en dat als argument gebruikt had om Pieter te verplichten nog even te blijven liggen. En die pruts doet dat natuurlijk... Waar halen ze 't uit!

"Ik vond het wel heel interessant hoor gisteren." Hij bedoelt ons gesprekje. "Maar tongzoenen mag toch niet?"

Tsja. Nu is mógen wel een heel groot woord natuurlijk. Hij brengt het waarschijnlijk nog teveel in verband met dat andere, "seksen" zoals hij het zelf noemt. Het hele vierde leerjaar weet vast wel al hoe de vork in de steel zit. Dus is het minstens zwaar overdreven om te zeggen dat tongzoenen niet màg.

"Wouter, jullie kunnen gewoon de betekenis van zoenen nog niet goed begrijpen. Het is daarom niet nodig om dingen te overhaasten."
En ik gaf hem voorbeelden van mensen uit mijn omgeving, hoe die het aanpakken. Bij de ene gaat het al wat sneller dan de andere. Maar iedereen volgt zijn eigen tempo.

Het was tijd om op te staan. Een pasklaar antwoord kan ik hem niet geven... Maar ik ben wel ontzettend gelukkig dat hij over zulke dingen kan komen praten met zijn mama!

Verliefd

2007-03-01T12:01:00.000+01:00

Vanmorgen kwamen Wouter en Pieter allebei samen de kamer in en vonden elk een plaatsje naast mama in het grote, lekker warme bed. Vaak proberen ze dan allebei het onderwerp te bepalen waarover gepraat kan worden. Bij Pieter gaat het dan meestal nog over hoe je de dingen moet doen en die en die en die situatie - 'procedures' noem ik ze. Hij heeft daar behoefte aan en vooral bevestiging in nodig. Maar Wouter vertrouwde me deze morgen iets speciaal toe.

"Mama," vroeg hij, "waarom durf ik dat ene meisje waar ik vorig jaar verliefd op was, een liefdesbrief sturen, en het meisje waar ik nu verliefd op ben, niet?"
Ja, waarom niet eigenlijk? Samen gingen we op onderzoek. Hij gaf aan, dat als hij verliefd zou zijn op datzelfde meisje van vorig jaar, hij het best opnieuw zou durven. Maar dat nieuwe meisje, daar durfde hij het niet voor. Volgens mij zegt dat meer over dat meisje dan over Wouter eigenlijk. Maar dat is een opmerking die van weinig respect zou getuigen, dus maakte ik ze maar niet.

"Er zijn twee jongens in mijn klas die een lief hebben," ging hij verder. "En ik niet. Mama, waarom kan ik geen lief krijgen?"
Ik legde hem uit dat daar helemaal geen haast bij was. Verliefd zijn komt heel onverwachts en meestal zelfs nogal op het foute moment. Hij is toch niet minder waard omdat hij geen lief heeft? Dus waarom moet het dan zo snel?

"Dat nieuwe meisje is een beetje als Lola," gaf hij uiteindelijk toe. Ik pijnigde mijn hersenen. Lola, waar had ik die naam nog gehoord. Ahà, die vamp uit Shark Tale!

Voor de mensen die niet bekend zijn met Shark Tale, het verhaal gaat ongeveer als volgt: Oscar is een kleine vis die in een situatie komt waaruit af te leiden valt dat hij helemaal alleen een haai heeft doodgemaakt. Dat is niet zo, maar wat begint als een klein leugentje om bestwil ontaardt in iets veel groter: hij wordt onthaald als een echte held en wordt zo heel beroemd. Voor zijn vaste vriendinnetje Angie heeft hij door zijn drukke bezigheden steeds minder aandacht, maar hij leert wel Lola kennen op een feestje dat voor hem georganiseerd wordt. Lola is een vamp van een vis, zo'n verleidster die alleen met de rijke en beroemde vissen aanpapt. Als zijn eerste vriendinnetje er dan nog achterkomt dat hij al die tijd heeft gelogen, is ze heel teleurgesteld. Ze wil niet samenblijven met iemand die vindt dat hij moet liegen om zichzelf waardevoller te maken en bijgevolg zichzelf niet kan aanvaarden zoals hij is. Ze stelt hem een ultimatum: tenzij hij vertelt hoe het werkelijk is gegaan, laat ze hem voorgoed zitten... En uiteraard: all ends well...

Lola dus.
"Misschien als ik héél goed teken en er cool uitzie en zo en als ik echt sterk word, misschien wil ze dan wel mijn liefje zijn..."
"Je bent dan wel een beetje als Oscar, hé man. Niet durven zijn wie je écht bent. Denken dat je misschien niet genoeg bent. Lola liet Oscar ook zitten toen bleek dat hij de haai niet echt had doodgemaakt. Besef je wel dat je misschien geen fouten meer mag maken? Misschien durf je daarom niet goed, omdat je denkt dat je niet perfect genoeg bent?"
"Ja misschien wel," zei hij.
En dan opnieuw: "Maar mama, hoe moet ik haar dan een liefdesbrief schrijven?"

Ik liet het maar zo. Het is een besef dat langzaam moet groeien. Het is vooral een proces waar je alleen door moet. Ik kan alleen aan de zijlijn staan... Ik gaf hem wel nog een knuffel. Voor mij is Wouter waardevol genoeg. Lief of geen lief!

Huiswerk

2007-02-26T09:14:00.000+01:00

Gisterenavond zitten we gezellig aan tafel te eten. Gezien het einde van de krokusvakantie dacht ik dat we de kinderen best al een beetje konden voorbereiden op het feit dat ze er weer vroeg uit zouden moeten om naar school te gaan. Terwijl we erover praten, komt papa op het idee om Wouter te vragen: "Je had toch geen huiswerk dat je nog niet gemaakt hebt?"

Wouter schrikt. Húíswerk. Shit. Vergeten. Oei. "Jamaar, dat ben ik vergeten," zegt hij dan maar. Er is geen verweer mogelijk, hij is het ook wel echt vergeten. Wij kijken naar elkaar. Dat kind heeft een hele vakantie lang blijkbaar geen seconde aan de school gedacht. Niet slecht eigenlijk. Maar echt goed kun je 't ook niet noemen.

Gevolg: papa heeft tot 21u samen met Wouter woordenschatoefeningen zitten maken (het was de bedoeling dat hij alle woorden opzoekt in het woordenboek en dat had hij natuurlijk niet gedaan) en krantenartikels voor godsdienst gezocht. Tot hun beider wanhoop... Maar vandaag kan hopelijk gestart worden met een nieuwe lei.

Mijn bijzonder brein

2007-02-23T10:35:00.000+01:00

Het is lang zo geweest dat alles wat er te vinden was over ADHD (boeken, al dan niet wetenschappelijke artikels, diagnosemethodes, analyses...) geschreven was door niet-ADHD'ers. Vanzelfsprekend krijg je dan een nogal eenzijdige kijk op de aandoening.
De Koning Boudewijnstichting heeft daar iets aan proberen doen. Ze maakte o.a. deze twee publicaties die zeer de moeite zijn en passen in een poging om jongeren zélf aan het woord te laten over hun ADHD, in plaats van dat over te laten aan ouders, opvoeders en onderwijzend personeel. De brochures kan je ook zelf downloaden door hier op de foto te klikken. Meer info kan je vinden op deze pagina van de website van de Koning Boudewijnstichting. Veel leesgenot!

Ik wil ook nog vertellen over iets dat deze ochtend gebeurde. Je ziet op de cover al dat de 2e brochure vol gekleurde tekeningen staat. Die zijn allemaal door ADHD-kinderen getekend. Toen ik er vanmorgen doorheen bladerde, vroeg Pieter wat ik aan het lezen was. En ik antwoordde nogal vaag dat het een boekje was dat ik gekregen heb. Waarop Pieter zei: "Ja, een boekje over de tekeningen van Wouter!" Hoe heeft die kleine pruts dat gezien? De conclusie dat ADHD-kinderen op een gelijkaardige manier tekenen is wellicht te overhaast, maar ik ken geen "normaal" kind dat tekent zoals Wouter tekent. Dus misschien toch...?

Complimentjes

2007-02-22T12:20:00.000+01:00

Ik doe altijd mijn best om negatieve uitspraken naar de kinderen toe af te wisselen met positieve uitspraken - hoewel ik moet toegeven dat ik daar lang niet altijd in slaag en er soms zelfs jammerlijk in misluk...

Vooral Pieter is nog zeer gevoelig voor complimentjes en wil vaak horen dat hij goed bezig is, want hij doet ook echt wel zijn best om alles zo goed mogelijk te doen, tot in de details. Wouter lijkt mijn complimentjes vaak te willen pareren met kritiek naar zijn broer toe.

Misschien vindt hij wel dat ik Pieter teveel complimentjes geef? Nochtans doe ik dat voor beide kinderen ongeveer evenveel! Maar wat meer meetelt, denk ik, is dat een 9-jarige zich totaal niet kan spiegelen aan het soort complimentjes dat we aan Pieter geven, voor bijvoorbeeld 'flink eten', 'niet morsen aan tafel', 'je schoenen zelfstandig aandoen', 'je luier zelf in de vuilbak gooien'...

Pieter complimentjes geven is natuurlijk gemakkelijker, en Wouter lijkt er niet altijd behoefte aan te hebben. Toch is dat laatste slechts schijn, want hij heeft ze even hard nodig als Pieter. Ook hij wil horen dat hij goed bezig is. Ook hij doet zijn best om de dingen naar best vermogen te doen, ook al heeft het soms minder zichtbaar resultaat dan bij Pieter. Maar wij kennen zijn beperkingen en zien wél dat zijn inspanningen nu écht beginnen lonen, en dat zeggen we hem ook.

Vanmorgen gaf Wouter ineens spontaan een compliment aan Pieter. Pieter gaat sinds een maand of drie niet meer de trap af met twee stappen per tree, maar met één. Daardoor kan hij nu aan een behoorlijke snelheid naar beneden komen. Het was Wouter opgevallen, en hij zei: 'Waw Pieter, zo rap heb ik je nog nooit een trap zien afkomen!' Pieter glom van trots!

In het naar buiten gaan vroeg ik Wouter of hij gezien had wat voor effect zijn woorden op zijn kleine broer hadden gehad. Pas toen realiseerde hij het zich: Pieter kijkt echt naar hem op en doet de dingen weer beter als hij er de appreciatie van zijn grote broer bij heeft.

Weer een stapje in de goede richting!

Logeerpartij

2007-02-18T21:08:00.000+01:00

Wouter was deze avond weer "cold turkey" - zo noemen wij het als zijn medicijnen uitgewerkt zijn en hij een beetje controle verliest over wat hij allemaal zegt en doet. Ik denk dat zijn toestand dan nog het best te vergelijken is met iemand die een kléín beetje teveel gedronken heeft. ;-) Dit weekend is hij ook gaan logeren bij zijn 'speciale tante' - zijn meter dus, iets wat af en toe gebeurt en beide partijen voor niet al te lange tijd wel leuk lijken te vinden. :-)

Acht uur.
"Mama, mijn buik is te dik."
"Hoezo, je buik is te dik? We kunnen je spieren erop tellen!" Leg dàt maar eens uit.
"Mijn tante heeft gezegd dat mijn papa zijn rug een put is waardoor zijn buik te dik lijkt. En dat is met mijn buik ook zo."
"Hmm, dat denk ik niet."
"Jamaar, iedereen vindt mijn buik te dik."
"Wat zeggen ze dan?"
"Ze zeggen dat mijn buik dik is. Maar 't zijn echt blinde stommeriken! Ze zien niet eens dat mijn rug een put is en daardoor mijn buik te dik lijkt."
"Als ze blind zijn, waarom vind je het dan zo belangrijk wat ze zeggen?"
"Maar mijn buik is echt te dik."
(Maakt het eigenlijk wel íéts uit wat ik hier zeg?)
"Je buitenkant is niet zo belangrijk, vriendeke, het gaat over hoe je vanbinnen in je hartje bent. Of je wel goed zorgt voor andere mensen."
"Dat doe ik wel."
"Ja, dat weet ik. Maar weet je wat? Mooie mensen zorgen niet beter voor andere mensen, die zijn veel te druk bezig met kijken of ze nog wel mooi genoeg zijn. Dat is tijdverlies. Jij zorgt wél goed voor andere mensen, dus hoef je niet druk bezig te zijn met te kijken of je ook nog eens mooi bent."
Hij knikt, hij begrijpt het.
"Weet je nog eens wat? Sommige kindjes van elf jaar vinden zichzelf te dik. En weet je wat ze dan doen? Ze stoppen met eten. Dat is natuurlijk héél ongezond. Als je ooit denkt dat dat een goed idee is, kom je eerst bij mij, afgesproken?"
"Oké."

Half negen.
"Wouter, het is tijd om te gaan slapen."
"Maar allez, nu al, waarom moet ik nu al gaan slapen?"
"Wouter, wanneer ben je gisteren gaan slapen?"
"Tien uur... Bij mijn tante mag ik altijd lang opblijven!"
"Welaan dan, dan is het nu zéker dringend tijd om te gaan slapen, want morgen moet je weer vroeg opstaan."

Niet veel later.
"Mama, ik wil dat mijn speciale tante mij adopteert."
"O?"
"Ja, want ik vind mijn broertje zo vervelig."
"Maar Wouter, dat is toch niet eerlijk? Dus dan moet ik jou altijd maar missen omdat jij je broertje vervelend vindt?"
Stilte.
"Bij mijn tante mag ik veel meer Playstation spelen. En langer opblijven."
"Ha ja. Dat is wel waar. Maar denk je dan, dat als je daar woont, dat je daar alle dagen 8 uur per dag Playstation mag spelen? En alle dagen tot tien uur mag opblijven?"
Stilte.
"Kom, geef iedereen maar een zoen."

Hij denkt er vast het zijne van.

Valentijn

2007-02-15T15:11:00.000+01:00

Wij doen niet zo mee aan dat platte commerciële gedoe dat ieder jaar erger lijkt te worden en 'Valentijn' heet. Net alsof je elkaar minder graag ziet tijdens de andere 364 dagen van het jaar. En wat oorspronkelijk wellicht een mooi initiatief was, een "feest van de liefde", is nu vervallen tot iets als een feest waarbij het toegelaten is om allerlei seksuele en erotische uitlatingen te doen, tot het weggeven van gratis ribbelcondooms toe. Kortom, we doen er niet aan mee.

Tot ik thuiskwam gisterenavond. Het begon al in de auto. Ik was Wouter gaan afhalen van de notenleer. Toen we bijna thuis waren, zei hij ineens: "Mama, papa heeft een móóie verrassing voor u!" Manlief had extra lekker eten in huis gehaald en zowaar, ik kreeg zelfs een zoentje. Maar toen haalde hij iets anders vanachter zijn rug: een mooi kartonnen bordje met twee origami-kraanvogels erop gekleefd en heel veel rode glitters...

Wat bleek? Wouter was bang geweest dat papa niets zou hebben voor mama, dus had hij in de woensdagnamiddagopvang een cadeautje gemaakt! Ik vroeg hem nog of hij dan ook een héél klein beetje mijn valentijn was, maar daar was absoluut geen sprake van!

Ik vond het toch héél lief!!

Vuurtje

2007-02-15T15:01:00.000+01:00

Vervolg op mijn verhaal van gisteren. Beter resultaat deze keer, dankzij mijn kort gesprekje met Wouter gisterenavond, waarin ik hem vroeg om Pieters vervelende tussenkomsten zoveel mogelijk te negeren. Ik beloofde hem dat ik er wel op in zou gaan, dat ik zou ingrijpen als het nodig was.

Hij heeft met een vrij goed resultaat geprobeerd om dat te doen. Maar bij het opstaan bleek dat enkele details nog niet helemaal duidelijk waren. Pieter riep vanuit een andere kamer: "mama, waar is mijn onderbroek?" of zoiets. En ik riep terug: "gewoon naast de kast!" waarop Wouter vroeg: "Maar mama, gingen we hem niet negeren vandaag?"

Ik schoot in de lach, en zei: "Hmm, dat is waarschijnlijk een goed idee. En dat gaat dan zo. Pieter roept: 'Mama, ik heb een lucifer gevonden!'. Ik zeg niets. 'Mama, het doosje is er ook bij!'. Stilte. 'Mama, je kan daar een vuurtje mee maken!'. Weer stilte. 'Mama, kijk eens, ik kan al een papiertje in brand steken!'. En nog altijd stilte." Ik vroeg Wouter of voortdurend negeren écht een goed idee zou zijn. Neen, dat moest hij wel toegeven. Maar ik vond het wel ontzettend grappig!

Hij is zo rechtlijnig in zijn denken, het is ofwel wit of zwart. Stilletjes aan leren we hem kennis maken met nuances grijs. Maar als je wereldbeeld bestaat uit wit en zwart is het niet altijd makkelijk om grijs te zien...

Strubbelingen

2007-02-14T12:53:00.000+01:00

Pfffff... Waarom gaat dit zo up en down? 't Was gisterenochtend en deze ochtend weer chaos ten top. Pieter commandeert Wouter rond, en Wouter commandeert Pieter rond. En allebei negeren ze mijn tussenkomsten zoveel mogelijk.

Maandagavond heb ik Wouter - in overeenkomst met de vorderingen die hij de voorbije twee weken heeft gemaakt - zelf verantwoordelijk gesteld voor op tijd komen. Hij was immers uitgekeken op het vermomde strafsysteem (op tijd komen = niet een kwartier vroeger in bed vliegen), iets waar ik zeer goed kan inkomen. Ik heb hem gezegd dat hij mag proberen om 's ochtends zelf zijn tijd in te delen, zodat hij op tijd is. Samen hebben we ook afgesproken dat zijn Playstationtijd van die dag gehalveerd wordt als hij te laat op school komt.

Pieter begrijpt daar natuurlijk niets van. Waarom wordt hem nog verteld wat er eerst moet gebeuren en Wouter niet? Het argument 'Wouter is al 9' vindt absoluut geen ingang bij een kleine dominante kleuter als Pieter. Hij is óók al groot, toch? Gevolg van dat onbegrip is wellicht zijn bemoeienissen. Hij reageert precies zoals Wouter al die tijd ook deed: "als mama niet reageert, doe ik het wel!" En daar wordt Wouter natuurlijk onnozel van.

Ik ga het 'nieuwe' systeem nog tot het einde van de week een kans geven. Zien of het Wouter lukt om zichzelf op tijd te laten komen. Zien of Pieter het systeem toch oppikt op één of ander moment. Want ik heb niet veel zin om me door een kleuter te laten tegenhouden in mijn pogingen om Wouter op een gerichte manier verantwoordelijk te stellen voor zichzelf.

Knuffeltijd

2007-02-12T11:51:00.000+01:00

We leggen de kindjes normaal op zo'n uur in bed dat ze er 's morgens op eigen tempo uit kunnen komen zonder te laat te zijn. Meestal worden ze samen rond 7u30 wakker, maar tegenwoordig vindt Pieter het niet leuker dan ruim vóór zijn broer de kamer uit te sluipen en nog even te komen knuffelen met mama. En dan doen we van die weetspelletjes: welke dag komt na donderdag? Welke dag komt vóór vrijdag? Welke dag zit tussen dinsdag en donderdag? Hij vindt het fantastisch.

Vorige week had ik de fout gemaakt om een uitzondering op de regel te maken en Pieter TV te laten kijken zolang Wouter of ik niet beneden waren. Wouter werd pas twintig minuten later wakker... om te beseffen dat hij net twintig minuten TV had gemist.

Net nadat ik Pieter met instructies naar beneden had gestuurd (je kleertjes liggen klaar op de stoel, ga je maar aankleden en tegen dat je daarmee klaar bent zullen mama en Wouter er ook zijn zodat je kan eten) kwam Wouter de kamer binnen. Hij was net wakker geworden en schoof ook mee het bed in. We hebben zeker vijf minuten gewoon geknuffeld. Schitterend. Ik was vergeten dat hij dat kon... en hoe belangrijk het is voor ons beiden.

Rustig...

2007-02-09T17:23:00.000+01:00

Deze week is Wouter - zoals papa ook al schreef - rustig. Niet gedwee, niet onmondig, maar gewoon rustig. Alsof hij eindelijk, na al die tijd, vertrouwen in het leven heeft gevonden. Het is een ander soort rust dan wat je krijgt van zijn pilleke. Het is een rust die vanuit zichzelf lijkt te komen. Hij kijkt naar wat voor hem ligt en durft het aan. Hij is niet meer zonder reden jaloers op zijn broer. Het is hier veel rustiger in huis en het is een plezier om naar hem te kijken!

De hele school is trouwens bezig met het breien van een soort schoolsjaal, als ik het goed hebt begrepen. Bedoeling is dat de hele blok in één warme sjaal gehuld kan worden, in het teken van de dikke-truien-dag waarop ze ook de verwarming een graadje lager zullen zetten. De juf zei deze week tegen papa dat ze hem tijdens de speeltijd naar buiten moet sjótten sinds hij kan breien. Ook vingerhaken doet hij graag. Gisterenavond kwam hij trots meer dan een meter haakwerk tonen. En intussen blijft hij maar stappen vooruit zetten en mag hij om de tien stappen iets uit de klasgrabbelton pakken... Echt geweldig.

Heeft het te maken met de uitleg die ik hem vorige week na het oudercontact heb gegeven? Misschien. Maar veel waarschijnlijker hebben alle inspanningen die we met alle partijen hebben geleverd - wij als (groot)ouders, de juffen op de school en iedere volwassene die hem op één of andere manier begeleidt - eindelijk vrucht dragen.

Ontploffing

2007-02-07T15:57:00.000+01:00

Nietsvermoedend kwam ik maandagavond thuis van mijn werk. Het was rustig thuis: papa was aan de computer een paar dingen aan het regelen en de kindjes waren boven Playstation aan het spelen. Iedereen had al gegeten en ik suggereerde dat papa met Wouter wel al bijna op weg naar de muziekschool zou moeten zijn.

Dus papa belde met onze interne telefoon naar boven: nu onmiddellijk naar beneden komen. Iemand (ik weet niet wie) begon te discussiëren maar papa herhaalde zijn opdracht en legde in. Eenmaal beneden bleek dat ze 't weer "in hun vel hadden hangen". Pieter was moe, Wouters pilletje was uitgewerkt - neen, dat is geen excuus, maar gewoon een objectieve observatie - en ze zochten elkaar in hun miserie op.

Wouter liet de deur openstaan, waarop Pieter van zijn oren maakte "dat het heel koud gaat worden in onze living", wat Wouter natuurlijk absoluut niet aanstond. Net op het moment dat ik mij omgedraaid had om Pieter onder zijn voeten te geven, liep Pieter langs de zetel naar papa, deed Wouter een stapje naar voor en... viel Pieter languit op de grond.

Wat lààg, dacht ik, en schoot op de twee kinderen toe. Ik was ra-zend. Wouter leek de aanleiding, maar Pieter had minstens evenveel schuld. Dit was absoluut NIET wat ik verwacht van Pieter OF Wouter, pilletje of geen pilletje, impulsief of niet impulsief, moe of niet moe! Dit was gewoon overduidelijk en zichtbaar treitergedrag dat niet door de beugel kon, van allebei... Ik heb geroepen, getierd! Dit was iets waar ik echt niet mee om kon.

Het was eveneens het zoveelste geval waarin Wouter het heft in eigen handen had genomen zonder af te wachten of wij Pieter wel of niet zouden straffen. Dat frustreerde me nog het meeste, besefte ik gisteren. En het ergste? Hij was me maar een fractie van een seconde voor, en heeft de prijs daar natuurlijk voor moeten betalen.

Pieter is in zijn bed gevlogen en moest er niet meer uitkomen. Het was een zielig hoopje ellende dat ik achterliet, en dat is natuurlijk erg, maar wat mij betrof was er op dat moment geen enkel compromis mogelijk. Wouter is naar de muziekschool vertrokken en heb ik de rest van de avond ook niet meer gezien. En dat was maar goed ook.

Papa's reactie? Die was compleet verbluft. Hij had de hele namiddag blijkbaar alleen maar engeltjes gezien. Tsja.

Oudercontact

2007-02-05T14:27:00.000+01:00

Meestal is het oudercontact iets waar ik een beetje bang van ben - niet dat ik schrik heb van de juf, maar ik vraag me dan altijd af wat we nu weer te horen gaan krijgen. Tot hiertoe is dat gelukkig geheel onterecht gebleken, want het is steeds een vruchtbare dialoog tussen een aantal mensen die het beste voor onze Wouter willen.

Blij verrast was ik toch toen bleek dat Wouter de laatste weken nogal zijn best doet in de klas! Hij werkt mee, beantwoordt de vragen, maakt zelfs méér dan zijn groene oefeningen alleen als het hem een beetje meezit. Hoe en wanneer zijn we - en met "we" bedoel ik àlle betrokken partijen - tot hem doorgedrongen? Dat is altijd een vraagteken als we ineens merken dat onze inspanningen lonen, zonder echt aanwijsbare reden. Eén opmerking had de juf wel: hij schrijft niets op, waardoor ze moeilijk kan controleren of hij de leerstof begrepen heeft.

Naar aanleiding van het oudercontact was Wouter natuurlijk heel nieuwsgierig wat de juf over hem gezegd had. Ik gaf door dat ze heel blij was met de inspanningen die hij de laatste weken doet, en dat hij op die weg moet verdergaan. Ik heb hem ook gezegd dat het enige dat hem eigenlijk nog écht ontbreekt, de vaardigheid is om dingen neer te schrijven. Maar waarom moet dat dan, vraagt hij me telkens weer. Dat is zo typisch aan Wouter: altijd maar vragen stellen van het hoe en waarom van de dingen.

Ik heb hem zo goed en zo kwaad als het ging duidelijk gemaakt hoe ons schoolsysteem in elkaar zit en hoe hij daarin past... Dat elk jaar eigenlijk een voorbereiding is op het volgende. Dat de juf hem heus geen dingen zal vragen die nutteloos zijn, en als hij ze wel nutteloos vindt kan hij dat op een beleefde manier aankaarten. Ik heb hem proberen uitleggen waarom hij al die dingen die hij moet doen nodig zal hebben en wat hij er over tien jaar mee zal moeten kunnen. (Alleen dankzij mijn opleiding heb ik die analyse kunnen maken: als we niet stelselmatig hadden geleerd om vaardigheden en kennis in brokken op te delen, zou ik dit ook niet aan mijn kind kunnen uitleggen. Om maar te zeggen...) Zijn mond viel open van verbazing - zo had hij het nog nooit bekeken.

Op het gesprek met het revalidatiecentrum (nu toch al drie weken geleden) voelden we aan dat voor hem de zin van de dingen heel belangrijk is - voor wie niet, trouwens - in die mate zelfs dat hij niets doet zolang een activiteit niet zinvol is voor hem. Elk kind vult die 'zinnigheid' op een andere manier in, voor hem betekent het wellicht vooruitdenken naar later. En als dit besef hem zal helpen om zijn schoolloopbaan te vergemakkelijken en zijn resultaten te verbeteren, dan zijn we weer een stapje dichter bij ons doel.

Schoolresultaat

2007-01-31T09:26:00.000+01:00

Dit is een beetje naast de kwestie in deze blog, maar aangezien mijn opleiding veel te maken heeft met Wouter wil ik toch kort even uitwijden over mijn rapport van de voorbije examenperiode.

12/20 = Didactiek Wiskunde 1
13/20 = Muzische Vorming 1

Van Nederlands 2 wilde ik dit jaar de theorie al volgen en de didactiek volgend jaar, maar ik ben het examen niet eens gaan afleggen (zie mijn post van vorige week).

Eigenlijk was ik niet zo blij met mijn resultaten; ik had echt gedacht dat ik het beter gedaan had. We hebben ons wiskunde-examen mogen inkijken en voor MUVO kregen we een bladje met feedback. Nu begrijp ik het wel.

En met deze resultaten zit ik nu officieel in het tweede jaar! *joehoe*!

Straffen en belonen

2007-01-29T11:07:00.000+01:00

Twee mensen spraken mij in de laatste twee weken aan naar aanleiding van deze blog en vroegen allebei hetzelfde: "zeg, al dat straffen en belonen, is dat wel nodig?"

Ik moet zeggen dat ik de eerste keer de neiging had om me te gaan verdedigen... wat uiteraard niet nodig is, want er wordt niet aangevallen. De tweede keer schoot ik gewoon in de lach en vroeg ik of ze met elkaar gepraat hadden hierover. Ik kreeg van beiden een zeer plechtig "nee!" en ook zijzelf schoten in de lach.

Intussen heb ik erover nagedacht en ik kan niet zeggen dat ik echt het gevoel heb dat we om te beginnen al veel straffen en belonen, laat staan overdadig.

De enige beloning die er te verdienen valt, is later gaan slapen. Alle andere systemen, zoals knikkers of vakjes kleuren, zijn even opzijgeschoven. Beloningen volgen zowiezo nooit op dingen die vanzelfsprekend moeten gebeuren (zoals huiswerk maken) maar eerder op dingen die extra zijn (zoals oefenen op de piano). Soms lassen we een periode in waarin we beloningen geven voor iets dat we systematisch fout zien gaan en waar dus op gewerkt moet worden. Deze duren nooit langer dan 10 dagen, en meestal gaat het daarna véél vlotter.

De enige straf waar we mee werken kun je niet echt een straf noemen; het is eerder een soort van time-out. We zetten ze even uit de situatie (op de trap) om terug tot zichzelf te kunnen komen en objectief na te denken over wat er fout liep. Bij drie keer herhalen van hetzelfde gedrag kunnen ze wel een straf verwachten, waarbij we iets afpakken dat ze echt graag doen, en dan is het te laat voor een gesprek erover; dat moet maar even wachten.

Ik denk dat de vraag die deze mensen zich stelden terecht was, omdat je inderdaad moet opletten met overmatig straffen en belonen en het gevaar loopt dat je niets meer gaat 'eisen' gewoon maar 'omdat het moet'. Dat laatste is óók een voorbereiding op het latere leven, waarin over een aantal punten niet onderhandeld kan worden. Het is net alsof het autoritaire systeem van vroeger heeft plaatsgemaakt voor een onderhandelingssysteem, waar niemand beter van wordt. Misschien zijn we ons daar, in onze 'vrije' opvoedingsstijl van tegenwoordig, niet voldoende van bewust.

Kubus

2007-01-25T11:40:00.000+01:00

Wouter is de laatste dagen heel erg bezig met de kubus van Rubik. We kennen hem allemaal wel, het ding is intussen al meer dan 25 jaar oud en zorgt nog steeds voor fascinatie overal ter wereld.

Nu had ik thuis zo'n kubus liggen (rotversleten intussen, maar hij werkt nog) mét handleiding hoe hij op te lossen is. Wouter heeft die gevonden en... wil nu kost wat kost weten hoe hij op te lossen is.

De oplossingsmethode in het boekje is een soort van lagensysteem (eerst maak je de onderste laag, dan de middelste, dan de bovenste op zijn plaats en dan moet je er nog een paar buitelen), niet erg moeilijk voor de onderste twee lagen, maar daarna wordt het wat onhandig, en werk je niet meer op inzicht maar wel op een algoritme (als dat, dan... enz.). Niets voor Wouter dus!

Daarom, al gij fanatieke puzzelaars, wie doet mij een inzichtelijke en logische oplossingsmethode aan de hand? Of, nog beter, hoe laat ik hem zélf een methode vinden?

Respect?

2007-01-24T13:16:00.000+01:00

Gisterenavond ging ik Wouter afhalen van de pianoles. Ik besloot om niet binnen te lopen in de klas, maar even aan de deur te blijven luisteren. Ik wilde eigenlijk wel graag eens weten of zijn pianospel van thuis overeenkwam met dat van in de klas.

Er is een periode geweest dat hij door gebrek aan studeren niet goed speelde, maar blijkbaar heeft hij zich toch weten te herpakken. Hij moet niet zó veel doen: elke dag dat er geen muziekschool is (dus donderdag t.e.m. zondag) ongeveer 15 minuten oefenen en op vrijdag en zaterdag liefst een half uurtje. Dat kan hij terugverdienen door evenveel tijd later te gaan slapen. Ook al past hij het nog niet zo goed toe, het systeem begint wel al zijn vruchten af te werpen.

Al luistervinkend hoorde ik dat hij rustig was en geconcentreerd. Zodra zijn beurt voorbij was, ging de juf even naar het toilet. Ze kwam me tegen op de gang, en bleef even staan om me te vertellen dat hij het eigenlijk wel goed doet, en dat ze hem wel graag in de klas heeft. Toen ze terug naar binnen ging (Wouter had nog steeds niet door dat ik alles hoorde), probeerde ze nog enkele dingen te vragen voor de volgende keer. Maar ofwel mompelde hij iets onbeleefds ofwel stond hij naar de andere kant te kijken zonder antwoord te geven...

Kijk, op zo'n moment zou ik een miljoen geven om even in zijn hoofd te kunnen kijken. Wat gaat er in dat ventje om dat hij op een halve minuut tijd compleet omslaat? Waaraan staat hij te denken? Wat is er belangrijker dan de juf die een vraag stelt?

Toen ik hem confronteerde met zijn gedrag, antwoordde hij dat de juf toch wel tevreden was. Ik antwoordde hem dat ik dat wel wist, maar dat ik toch verwacht dat hij meer respect heeft voor mensen die hem iets willen leren of hem ergens in moeten begeleiden. Hij schrok wel, was zich blijkbaar niet van zijn gedrag bewust. Hij verzekerde me dat hij niet onbeleefd had willen zijn, en daar geloof ik hem 100% in, maar hij zal toch zijn manier van doen moeten veranderen, als hij wil dat de juf en alle anderen dat ook geloven.

Niet-ADHD-kinderen hebben het al moeilijk om zichzelf te bekijken zoals anderen dat doen, laat staan dat ik dat kan verwachten van onze ADHD-9-jarige. Maar ik wil dit hele proces zien zoals het leggen van een puzzel: stukje bij beetje, tot de hele afbeelding duidelijk wordt.

Tot examencrisis

2007-01-23T22:22:00.000+01:00

Vanavond ben ik dat vreselijke Nederlands-examen niet gaan doen, hoewel het - en hier ben ik 100% zeker van - helemaal niet zo'n moeilijke stof is. Op één of andere manier blokkeerden mijn hersenen gewoon totaal telkens ik wou studeren. Ik dacht telkens: "ok, het lukt niet, niet erg, er is nog tijd genoeg"... tot mijn tijd ineens op was. Tsja.

Alle voor en tegens afgewogen... en ik kon de conclusie niet meer ontwijken dat het niet meer haalbaar was. Het had to-taal geen zin meer dat ik het zelfs maar zou afleggen. 't Zal dus een herexamen worden. Gelukkig willen ze het resultaat van de taak die voor 40% meetelt, ook verschuiven naar augustus. Moet ik die toch al niet meer hermaken. Maar 't is toch een examen-einde in mineur. Een beetje een nederlaag zelfs.

Op het thuisfront gaat het anderzijds alweer veel beter. Vorige week ben ik begonnen met een andere aanpak. Het moest wel, want de kindjes waren de hele week na de kerstvakantie iedere dag te laat.

Ze belonen voor op tijd komen, door hen bijvoorbeeld een kwartier langer op te laten, was een mogelijkheid. Maar ik bedacht me ineens dat op tijd op school zijn gewoon zo vanzelfsprekend is dat dat helemaal geen extra beloning verdiende. Dus ik draaide het om. Ik zei: iedereen die op tijd komt, moet vanavond niet een kwartier vroeger gaan slapen. Haha! En het werkt nog ook, sindsdien zijn ze niet meer te laat geweest en dit project is toch wel al tien dagen oud!
(Victory, victory...) :-D

De invloed van Wouter op Pieter en andersom is ook wat gekalmeerd, ze laten elkaar weer wat meer links liggen. Gelukkig voor mij, zou ik zeggen, want als ze elkaar echt gaan opzoeken is het niet leuk meer. Ruzie, discussie... En ze wéten dat ze consequent op de trap vliegen, eerst vijf minuten, dan vijf minuten op bed, dan een kwartier op bed enz. Zouden ze in de kerstvakantie dan toch geleerd hebben?

Misschien toch een einde in majeur, als ik het me zo bedenk.

Van examenstress

2007-01-21T20:12:00.000+01:00

Ik ben nu alweer aan het blokken voor mijn derde examen en dat brengt de nodige stress met zich mee, en dat niet alleen voor mij! Ik denk dat ik mag zeggen dat de invloed op de kinderen nogal meevalt, maar of de invloed op mijn lieve echtgenoot even klein is, valt te betwijfelen.

(Voor mensen die absoluut niet weten waarover ik het heb: ik volg - sinds januari vorig jaar en hopelijk maar tot januari volgend jaar - in avondschool een opleiding tot leerkracht lager onderwijs, niet met de bedoeling om écht in het onderwijs te stappen, wél met de bedoeling om onze Wouter op het rechte spoor te houden. Het helpt enorm als je als ouder weet wat je kind ganse dagen op school uitspookt, en als je als ouder ook in het huiswerk al kan zien waar het fout gaat en waarom.)

Ik heb al examens van Wiskunde en Muzische Vorming - zijnde muziek, drama, beeld, beweging en media - achter de rug, beiden met een - naar ik vermoed - redelijk bevredigend resultaat. Het uitsluitsel daarover komt volgende week zaterdag of de dinsdag daarop...

Het Nederlands-examen van komende dinsdag is echter een ramp. Het vorige Nederlands-examen (deel 1 van deze cursus) heb ik archi-slecht gemaakt: een 9/20. Te weinig diepgaand. Te weinig detail. Ja, dat overkomt me wel eens: mijn kennis is meestal breed, maar niet diep. Gelukkig voor mijn vakantie zijn er steeds taken, waar ik meestal een veel beter resultaat op haal, zelfs 18/20...

En nu dus terug zo'n gedetailleerd examen bij diezelfde docenten... Ik ben zo detaillistisch aan het blokken dat het absoluut niet meer vooruitgaat, de andere kant van de medaille dus. Om de moed bij te verliezen. Het is precies zoals Philip het stelt: onvoorstelbaar hoeveel dingen je allemaal kunt doen als er iets anders is dat je zou moeten doen... Bloggen bijvoorbeeld!

Rilatine

2007-01-20T17:28:00.000+01:00

Op het lerarenforum, waar ik al eens wat tijd durf door te brengen op zoek naar inspiratie voor mijn schooltaken, vond ik deze thread met als onderwerp: Medicijnen zoals Rilatine worden te vaak voorgeschreven.

Ik denk niet dat ik dit soort discussies geheel onpartijdig kan lezen. Tenslotte zijn wij ook een heel proces doorgegaan alvorens we met alle betrokken partijen (de neuropsychiater, de leerkrachten, de directie van de school, wij als ouders...) besloten hebben om Rilatine als hulpmiddel een kàns te geven.

Dit hele proces was toendertijd niet voor iedereen in onze omgeving duidelijk, want in de maanden na de diagnose kreeg ik heel veel reacties waar ik eigenlijk niet op voorbereid was. Ik was wel blij dat het een beslissing was waar niet alleen wij achter stonden, maar ik had niet verwacht dat zowat iedereen ons besluit gewoonweg in twijfel zou trekken. Ik dacht: als wij dit beslissen, en wij zeggen iedereen dat wij hier echt grondig over nagedacht hebben, moet dat toch voldoende argumentatie zijn? Ja, tarara dus.

Enfin, die periode ligt intussen al lang achter ons en intussen zijn ook heel wat van die discussies bijgepraat (gelukkig maar). Maar ik wil dit maar even aanhalen, omdat dat voor ons als ouders echt pijnlijk was, net alsof wij niet met Wouter begaan waren en voor de gemakkelijkheidsoplossing hadden gekozen. Net alsof er alleen een keuze is tussen wél medicatie of géén medicatie. Net alsof "het pilleke" wonderen verricht. De realiteit is een pak genuanceerder dan dat...

Misschien ken je zelf ook ouders met ADHD-kinderen. Wees eerlijk in je reacties. Ze kunnen ertegen. Ze hebben al véél meer meegemaakt dan dat. Maar als je ziet dat ze hun uiterste best doen om voor hun kind het beste te vinden, trek hun beslissingen dan alsjeblieft niet (ongegrond?) in twijfel. Want dat was verrassend genoeg hetgeen mij nog het meeste raakte, ook al werd ik er nooit echt boos om (voor zover ik zelf weet tenminste!)

Maar ik moet nog iets toevoegen... Alle reacties die ik toen heb gekregen waren stuk voor stuk goed bedoeld en kwamen van mensen die óók met Wouter inzaten. En hoe zou ik om zoveel bezorgdheid boos kunnen zijn?

Na de school komt...

2007-01-18T16:51:00.000+01:00

...huiswerk!

En papa en ik pakken het echt to-taal verschillend aan... Ik zei het al eerder: de laatste week was ik thuis op het moment dat Wouter zijn huiswerk moest maken. Ik had dus kans om het één en het ander te observeren terwijl hij verondersteld werd zijn huiswerk te maken. Niet om papa op zijn donder te kunnen geven, maar wel omdat ik weet dat hij alle dagen met dat huiswerk bezig is. En soms geraak je zo in een stramien verzeild dat je niet meer in staat bent om daar objectief en vanop afstand naar te kijken.

Dit is de normale gang van zaken.
1. Papa haalt de kindjes af van school. Wouter en Pieter komen thuis. Jas aan de kapstok, schoenen in de kast. Boekentas verdwijnt op het boekentas-plaatsje.
2. Pieter zet de tv aan. Wouter zet zich aan de livingtafel met zijn huiswerk en begint eraan (terwijl hij met een half oog meekijkt naar de tv). Papa zet in de keuken alles klaar voor het eten 's avonds.
3. Wouter begint te zeuren tegen Pieter. Kan die tv niet wat stiller? Blijf van mijn speelgoed af! Neen, je mag niet op de computer. Nee, ik kan nu niet met je spelen.
4. Papa komt uit de keuken (gestormd) om te kijken wat er aan de hand is. Pieter wordt terug naar de tv gestuurd, Wouter doet verder met zijn huiswerk (en kijkt weer met een half oog mee).
5. Huiswerk is na veel herhaling van stap 3 en 4 klaar. Papa vraagt: ben je zeker? Agenda wordt nagekeken en afgetekend. Huiswerk wordt op resultaten nagekeken en verdwijnt in boekentas. Klaar!

Dit zijn de dingen die mij zijn opgevallen en die ik graag anders wil zien.
1. Na uitdoen van jas en schoenen worden de boekentassen niet onmiddellijk nagekeken op alle overbodige rommel. Alleen de brooddozen gaan eruit. 's Morgens vind ik drankjes, koekjes, papiertjes, prutskes, nieuwsbrief, mededelingen aan de ouders die niet in de agenda zitten...
2. Papa kijkt in het begin niet echt na welk huiswerk er moet gemaakt worden (en tekent dus de agenda pas op 't laatste af). Misschien kan hij beter eerst het huiswerk met Wouter overlopen, zodat die weet hoeveel werk hij heeft. Hij kan zo snel controleren of Wouter begrijpt wat hij moet doen en hoe nauwkeurig dit moet zijn. Indien niet, dan blijft hij er best nog even bij zitten.
3. De tv staat de blèren terwijl Wouter moeite heeft om zich te concentreren. Je ziet dat het hem bijna hoofdpijn bezorgt. Hij wringt zich in alle bochten om het huiswerk af te krijgen. Dus daarom vind ik dat er geen tv mag zijn alvorens Wouter klaar is met zijn huiswerk. Geen computerspelletjes die lawaai maken. Geen muziek in de keuken. Geen Pieter die aan Wouters speelgoed prutst. De plaats waar Wouter zijn huiswerk maakt moet een muisstille ruimte zijn. We weten dat we Wouter niet in een andere ruimte kunnen zetten, dus dat betekent dat Pieter ofwel gaat rusten in zijn bed, ofwel - stilletjes - met iets van zichzelf speelt. En Pieter is echt wel in staat om dit op te volgen; hij moet alleen weten dat dit echt en altijd van hem verwacht wordt.
4. Het huiswerk wordt nu al steeds op juistheid gecontroleerd, maar niet op hoe Wouter het gemaakt heeft. Heeft hij de veronderstelde procedure gevolgd? Heeft hij alle stappen gezet die er gezet moesten worden? Als hij woorden in de woordenboek moet opzoeken, heeft hij dat wel gedaan?

Het grootste verschil in aanpak tussen papa en ikzelf - de grootste schok ook voor Wouter - was dat ik van hem vroeg om niet alleen zijn huiswerk te maken, maar ook om het goed te maken, om na te denken over het hoe. Dit zal nog wel wat tijd in beslag nemen... want hij is het niet gewend om echt over zijn planning en zijn taken na te denken! Meestal voert hij het gewoon nogal halfslachtig uit.

Ik weet wel dat ik makkelijk spreken heb als ik op het huiswerkmoment op mijn werk zit, ver van alle miserie af. Papa is uiteindelijk de vaste huiswerk-begeleider. En de dagelijkse vaste kok. Hij heeft zijn handen vol voor ik thuiskom!

Maar ik denk echt wel dat deze aanpassingen verschil kunnen maken, dat ze ervoor kan zorgen dat Wouters huiswerk er beter van wordt! Dus misschien vind ik in het "andere kamp" wel wat bereidheid? Wie weet?

De kameel in de woestijn

2007-01-17T19:34:00.000+01:00

Vorige week kreeg Wouter naar eigen zeggen een opdracht mee om een strip te maken om in de Nieuwsbrief van de school te zetten. Hij had vorige week al enkele schuchtere en vooral ongestructureerde pogingen gedaan om eraan te beginnen, maar tot dan toe zonder echt resultaat.

Omdat ik wist dat woensdag een vreselijk drukke dag is voor papa en ik dan terug moest werken, wilde ik gisteren ab-so-luut dat de strip klaar zou zijn. Het huiswerk viel al bij al nogal mee, daar was hij gelukkig al snel mee klaar.

Maar dan. Ik gaf al aan dat hij nogal problemen heeft met het volgen van stappenplannen. En al zeker niet zelf tot een planmatige aanpak komt. Tijd voor wat hulp dus...

Ik begon met de vraag: wat wil je vertellen in de strip? Gelukkig, hij had al een mopje dat als basis kon dienen. Ik vroeg hem om mij dat te vertellen (dit is het moment om de strip even te lezen, anders kan je misschien moeilijk volgen). Ik zei hem dat we vier 'balken' hadden in de strip, die hij goed moest verdelen. Hoeveel prenten had hij nodig om zijn verhaal te vertellen? En wat moest daar ongeveer instaan? De conclusie was zeven vakken: drie gelijke balken en een brede prent met einde ernaast.

Dan de tekeningen zelf (we zijn nu al twintig minuten en enkele huilbuien verder). Samen kwamen we tot de conclusie dat de "clou" weggegeven zou zijn als hij teveel elementen in de eerste prent zou tekenen. Dus maakten we een onderscheid tussen wat in de eerste prent te zien mocht zijn en wat in de laatste prent. Dan vroeg ik hem hoe we de lezer van de strip konden 'misleiden' in de tekeningen, zonder dingen te tekenen die er niet waren. De piramides moesten in de prenten staan, maar blijken op het einde een achtergrondschilderij te zijn.

Tijd voor de invulling nu (we zijn nu vijftig minuten en veel zelfmedelijden verder). Mama tekende het kader en de balken en Wouter moest invullen. Nog meer geween. Geen inspiratie. (Had ik zijn inspiratie dan 'kapot geanalyseerd'? Of was het gewoon pure onwil?)

Weer twintig minuten verder. O wee, dringend tijd om naar de pianoles te gaan. Jammer. Niets aan te doen, nadien verder dan maar. Na de pianoles was het tijd om te eten, en na het eten wilde hij Playstation spelen. Maar daar kwam niets van in huis: eerst de strip. Toen duidelijk werd dat ik niet zou plooien... stond de strip in 10 minuten op papier. Nog even helpen met de lettertjes van de tekstballonnetjes en klaar.

Ik weet niet of hij zelf beseft hoe trots hij mag zijn op het resultaat. Hij heeft hier echt een heel mooi ding gemaakt, volledig vanuit eigen inspiratie. Het enige wat ik gedaan heb - naast wat kaders tekenen en letters schrijven - is alles uit dat ventje gehaald wat er uit te halen viel...
En dat was geen gemaksoplossing, want als ik voor gemak zou kiezen zou ik het gewoon gauw gauw zelf doen. Maar wat is hij daarmee vooruit?

Cijferoefeningen

2007-01-15T10:10:00.000+01:00

O jee. Nota in de agenda vorige week: de cijferoefeningen in het rekenboek waren zó slordig dat hij ze allemaal opnieuw moest maken... Er zaten blanco bladen bij met van die kotjes op, die de kinderen moeten gebruiken om te cijferen.

Dus voilà, mama schrijft alle oefeningen over op een net blad, zodat Wouter ze kan invullen. Alleen had ik één ding over het hoofd gezien: de oefeningen namen in het rekenboek iets meer dan één blad in (te weinig vond ik, o.a. daardoor was het een knoeiboel geworden), maar ik had wel alles verspreid over vier bladen (net om hem meer ruimte te geven). Scène, huilconcert, frustratie, staking, boos gezicht... Ik kan het allemaal niet opnoemen.

Het heeft uiteindelijk twéé uur gekost voor álle oefeningen opgelost waren (en dat waren er uiteindelijk slechts twaalf, vier in elke bewerking...). Twee uur standpunt innemen en dat niet meer loslaten... Twee uur steeds maar herhalen wat je verwacht... Twee uur geduld opbrengen... Twee uur niet plooien.

Nog dit: ik vond het moeilijk om me niet te laten verleiden om beloningen te geven vooraf. Zo van:
"Allez kom, als je je oefeningen maakt, krijg je een snoepje."
En 5 minuten later: "Als je je oefeningen maakt, mag je een kwartier later slapen."
En nog eens 5 minuten later: "Als je je oefeningen maakt, mag je..."
Op die manier zou de beloning zo buitensporig groot worden ten opzichte van wat ik verwachtte, dat het niet meer geloofwaardig is. Het wordt meer een onderhandelspelletje dan wat anders, een gelegenheid die hij altijd aangrijpt... en zo vermijdt om oefeningen te moeten maken.
Bovendien verwachten we simpelweg wat we verwachten; over sommige dingen valt nu eenmaal niet te onderhandelen. En over huiswerk al zeker niet.

Maar wij moeten wel geduldig en standvastig zijn. En de beloning die we beloven, ook geven! Normaal, niet? Het wordt toch zo makkelijk vergeten...

Revalidatie

2007-01-15T08:58:00.000+01:00

Wouter's juf gaf het al aan in haar reactie op mijn vorige post: het revaldatiecentrum wil zo snel mogelijk beginnen met revalidatie.

Ik zal proberen om het zo goed mogelijk te structureren, tenslotte is er donderdag heel wat informatie op ons afgekomen...

INTELLIGENTIE
Men heeft twee soorten intelliegentietests afgenomen: één op verbale vaardigheden en één op ruimtelijk inzicht. Dat de globale uitslag van die test goed zat, was ons al terloops meegedeeld, maar hoe dat precies in elkaar zat weten we nu ook. Er wordt van de hele bevolking een Gauss-curve gemaakt. De horizontale X-as bevat de IQ-score. De verticale Y-as bevat het aantal mensen die deze IQ-score hebben. Zo'n Gauss-curve heeft steeds een gemiddelde, in dit geval 100, en ongeveer 67% van de bevolking heeft een IQ tussen 85 en 115. Hoogbegaafd ben je vanaf een IQ van ongeveer 135 à 140. Wouter haalde een score van 141.
De andere test die werd afgenomen was een test waarbij hij blokkenstructuren vanop een kaartje moest nabouwen. Deze blokken waren voor de helft gekleurd en voor de andere helft wit. De begeleidster van het centrum zei ons dat deze structuren niet gemakkelijk waren, maar dat hij alle opdrachten foutloos heeft afgewerkt. (Nu moeten we erbij zeggen dat hij thuis ook graag met lego speelt, en daar zelf heel leuke en toffe dingen mee uitvindt! Dus dat zal deze score wellicht beïnvloeden...)

LEESTEST
Ook hier heeft men twee testen afgenomen: een leestest met context en één zonder.
De eerste was een doorlopende tekst in verhaalvorm. Deze verliep aan een redelijk tempo: hij las de tekst rustig door zonder teveel haperingen. De tweede test was een tekst in nonsens-taal, waarbij men kan nagaan of er werkelijk technisch gelezen wordt. Daar ging hij de mist in: ei en ie werden omgedraaid, d en b eveneens, open en gesloten lettergrepen las hij niet juist enz. Men vermoedt dus dat hij in zijn lezen aan een vorm van 'compensatie' doet: wat hij niet gelezen krijgt, leidt hij wel af of raadt hij uit de context. De begeleidster zei dat het te vroeg is om te spreken van dyslexie, de revalidatie zal dat moeten uitwijzen.

MEDICATIE
Een uurtje zonder medicatie bij de begeleidster gaf aan dat er wel degelijk een groot verschil is tussen het wel of niet nemen van zijn medicatie.
Voor mensen die denken dat je 'suf' wordt van het nemen van Rilatine (Ritalin) of Concerta: onze Wouter reageerde die medicijnloze dag ongecontroleerd en impulsief. Maar we kunnen niet zeggen dat hij een doetje is op andere dagen... wat de begeleidster meteen bevestigde.

MOTIVATIE EN ZELFBEELD
De twee grootste problemen blijken toch motivatie en een verwrongen zelfbeeld te zijn. Hier hebben we lang over gepraat. Het is niet duidelijk of gebrek aan motivatie het zelfbeeld beïnvloeden of andersom. Feit is dat hij school totaal niet interessant vindt (op geen enkele manier!) en zich daardoor ook niet inzet. Hij vindt zichzelf soms geweldig fantastisch, beter dan alle anderen, maar we vinden hem soms ook huilend in zijn bed, ervan overtuigd dat hij niets kan. Het zijn schommelingen van het ene uiterste naar het andere, en misschien verklaren ze ook het verschil tussen 'moeilijke' dagen en 'normale' dagen... De begeleidster gaf aan dat ze hier nog wat verder aan zouden werken tijdens de revalidatie.

OVER OF NIET?
Ook al is het nog maar pas januari, het lijkt me niet te vroeg om na te gaan of Wouter wel zal over kunnen gaan naar het vijfde leerjaar. Zoals het er nu voor staat, niet alleen zijn (niet-toereikende) resultaten, maar ook zijn houding en vaardigheden, lijkt dat niet het geval te zijn. We moeten afwachten of hij zich weet te herpakken dit jaar, liefst nog omdat hij het zelf graag wil en niet omdat wij met een stok achter de deur staan te dreigen. En indien hij blijft 'zitten', geen probleem, op voorwaarde dat het zittenblijven hem zal helpen...

De revalidatie zou ten vroegste na de paasvakantie kunnen starten. Ze willen vooral werken rond beter lezen, zijn motivatie en zijn zelfbeeld. Wij vroegen wat we ondertussen nog voor hem en met hem kunnen doen. Maar we pakken het al niet slecht aan, vond ze. Dat is wel leuk om te horen! Toch beseffen mensen niet altijd dat 'niet zo slecht' wel de enige werkbare manier is om met Wouter om te gaan... Elke zijsprong die wij maken, straft hij genadeloos af. Dus we moeten wel!

Het blijft een dagelijkse strijd tegen wat wij soms aanvoelen als de bierkaai. We moeten in vooruitgang blijven geloven, anders is alles voor niets geweest. De ene dag lukt dat wat beter dan de andere, maar hey, we zijn ook maar mensen hé.

Vandaag is de dag...

2007-01-11T08:45:00.000+01:00

Vanmiddag is de langverwachte afspraak in het revalidatiecentrum. Ik weet niet zo goed wat ik mag verwachten en probeer me dus open te stellen voor wat ze ook gaan zeggen. Wat niet zo eenvoudig is, want dat kan gaan van "uw kind past niet in het gewone onderwijs" tot "hij heeft dagelijks twee uur revalidatie nodig" of "sorry, we kunnen er echt niets aan doen"...

Ik herinner me mijn verwarring van vier jaar geleden toen de school en het CLB een afspraak met ons wilden. Wat bleek? Zij waren van mening dat Wouter ADHD had. In de twee jaar die daaraan vooraf gingen (dus toen Wouter nog geen 4,5 was) had ik steeds dezelfde vraag voor de kleuterjuffen en het CLB.

"Het gaat moeilijk met Wouter thuis, hij is niet in staat om eenvoudige afspraken na te komen, hij raakt alles kwijt, we komen nooit op tijd (hoe vroeg ik ook opsta), hij loopt met zijn hoofd in de wolken..., Is dat hier ook zo? Ja? Moet ik mij dan ongerust maken en eventueel in de richting van ADHD denken?"
"Néén," antwoordden ze even stevast, "je moet een kind een kind laten zijn! Het is normaal dat kinderen niet op tijd komen en alles kwijt raken."

En datzelfde CLB kwam mij na drie weken (!) eerste leerjaar vertellen dat we dringend hulp moesten zoeken omdat hij ADHD had?! Hoeveel tijd waren we intussen kwijt? Hoeveel goede maatregelen hadden we intussen thuis en op school kunnen invoeren? Hoe vaak hadden wij tegen Wouter staan schreeuwen uit pure frustratie omdat we niet wisten wat er met ons kind aan de hand was?

Overigens kan ik nu, door Pieter bezig te zien, vaststellen dat het helemààl niet normaal is dat kinderen niet op tijd komen en alles kwijt raken. Pieter is wat dat betreft pijnlijk punctueel en is enorm van zijn stuk te brengen door een verandering in aanpak. Maar dat is natuurlijk een ander verhaal.

Ik hoop dat het vanmiddag beter gaat! De teleurstelling van toen (en de daarop volgende frustratie) zit nog steeds diep en die wil ik écht niet meer meemaken.

Affiche

2007-01-10T12:02:00.000+01:00

Nieuw 'project' voor ons beiden: Wouter en ik gaan samen een affiche maken voor een optreden van zijn notenleerklasje. Vorig jaar heb ik de affiche alleen gemaakt en ik moet zeggen, ik vond ze wel stijlvol, al zeg ik het zelf! ;-)

Deze keer gaat hij helpen. We moeten nog een concept bedenken, maar de taakverdeling staat al vast: hij zorgt voor de tekening, ik zorg voor de lettertjes.

Wordt vervolgd!

Bloed, zweet, tranen

2007-01-08T11:18:00.000+01:00

Heel de vakantie door heb ik Wouter laten oefenen op het lezen van noten, op het herkennen van maatsoorten, op de waarde van iedere noot, op het herkennen van sleutels, enz. Elke dag een beetje; al was het maar die kaartjes doornemen die ik van ieder nootje had gemaakt (een mini-notenbalkje op de voorkant met een solsleutel en de noot 'mi' getekend en dan stond op de achterkant de oplossing). Elke dag kon hij daarmee een kwartier langer opblijven verdienen, een kans die hij gretig nam.

Gisterenavond liet ik hem dan een 'examen' afleggen dat gelijkaardig was aan dat van de juf (u weet misschien nog wel, hij was grandioos gebuisd met 1,5/10). De oefeningen stonden allemaal op evenveel punten, want ik wilde hem zelf ook tonen hoeveel vooruitgang hij heeft geboekt.

Resultaat? 6,5/10 (een toename met 433%). En als hij in die ene oefening de opgave goed gelezen had, was het een 8/10 geweest.

Oef. Missie geslaagd!

Gevonden!!

2007-01-06T20:09:00.000+01:00

De blaadjes van samenzang (zie mijn post Weeral iets kwijt) zijn gevonden! Hij had ze 'mislegd' in de kast, onder enkele tekeningen. Eigenlijk bedoelt hij 'onoplettend neergelegd' maar dat klinkt natuurlijk niet zo sympathiek als 'mislegd'.

En nu oefenen maar... hij heeft nog drie dagen om alles van buiten te leren...! *zucht* Waarom moet dat altijd zo stresserend zijn?

Groot piratenschip

2007-01-06T13:27:00.000+01:00

Klein piratenschip

2007-01-06T13:26:00.000+01:00

Leeuw

2007-01-06T13:24:00.000+01:00

Snowboarder

2007-01-06T13:18:00.000+01:00

(zie ook de blog van papa)

Weeral iets kwijt...

2007-01-04T13:12:00.000+01:00

Mama of Wouter vinden allebei de blaadjes van samenzang, die we moesten oefenen tegen de volgende les notenleer, niet meer terug. Alles hebben we al omgekeerd! Hij heeft ze in zijn handen gehad ergens vorige week om erop te oefenen, ergens rond de zitplaats, en sindsdien zijn ze spoorloos.

Stom eigenlijk, want ik had beter moeten weten. Zelf raak ik ook bij de minste onoplettendheid mijn spullen kwijt, dus ik weet dat dat voor hem ook geldt, en nog erger. Hij heeft totaal geen idee waar hij ze gelaten heeft, maar ze kunnen toch ook niet in rook opgegaan zijn? Drie A3-bladen en 2 A4-bladen tover je toch niet zomaar weg?

Ik heb hem gevraagd om vanavond nog eens extra te zoeken, maar hij zal de hulp van papa daarbij hard nodig hebben, want hijzelf weet niet waar beginnen. Hij doet wel een poging (tilt papiertjes op en zo), maar als je hem wil helpen om gerichter te zoeken weigert hij alle hulp...

Ik hoop dat hij ze vindt... of papa, want die heeft een week geleden mijn autosleutel ook teruggevonden ;-D
Wat zouden we doen zonder hém?

Het gaat alweer

2007-01-03T09:26:00.000+01:00

De week tussen Kerstdag en Nieuwjaar zijn we al bij al goed doorgekomen. Het was blijkbaar vooral een kwestie van kinderen die eventjes aan hun ouders moesten wennen en andersom (dat krijg je natuurlijk als je full-time werkt). Toch denk ik dat de kinderen het leuk vonden om thuis te zijn vorige week, en los van de voortdurende territorium-afbakening van de kinderen naar elkaar toe (maar ook naar ons), vonden wij het ook wel leuk om hen thuis te hebben. Volgende keer proberen om niet meer weg te lopen?

Een nieuw jaar

2007-01-02T10:52:00.000+01:00

Het nieuwe jaar begint weer vol goede voornemens. Ik hoor bijna iedereen in mijn omgeving zeggen: dit jaar ga ik sporten en gezonder leven. De meeste mensen die ik ken die willen stoppen met roken zijn daar intussen wel of niet in geslaagd en hebben zich bij dat resultaat neergelegd.

Ikzelf heb me voorgenomen om dit jaar... te sporten en gezonder te leven. Maar ik denk dat mijn voornemen wel wat dieper zit dan dat van anderen. Al zeker vijf jaar heb ik mezelf beloofd om mijn gewicht bij te sturen voor ik 30 word... en dit jaar bereik ik die leeftijd. Ik kan dus niet anders meer dan er nu werk van te maken!

In 2007 kijken wij ook uit naar de afspraak met het revalidatiecentrum ergens volgende week. Eigenlijk heb ik daar wel grote verwachtingen van... Ik hoop dat ze ons nu eindelijk eens wat gerichte hulp kunnen geven! Dat ze ons zullen kunnen vertellen hoe Wouter de beste resultaten kan bereiken op school en zijn hoofd een beetje op orde kan krijgen.

Wat er mij aan doet denken: het cadeau van mijn mama? Een boek: Hoe breng ik mijn kind (en mezelf) structuur bij? Vooral die "en mezelf" vind ik absoluut hilarisch. Of hoe de mensen in je omgeving je beter kennen dan je zelf denkt... :-)

O help...

2006-12-26T10:40:00.000+01:00

Ik heb zwaar het gevoel dat ik niet met mijn eigen kinderen omkan. We werken beiden full-time en over het algemeen krijgen we alles wel redelijk goed georganiseerd. Maar het was alweer lang geleden dat we ze een hele week aan een stuk hebben moeten 'verdragen'.

De week tussen kerstdag en nieuwjaar zijn mijn man en ik traditioneel thuis. Vanwege het feestgeharrewar hadden we vorig jaar beslist dat we de kindjes toch naar de opvang zouden brengen, van half tien tot half vijf ongeveer. Dit jaar is het veel minder druk - we moeten alleen weg op nieuwjaar en krijgen verder niemand op bezoek - zodat het absoluut niet nodig was om hen weg te brengen.

Hebben we ons dat al beklaagd... Zaterdag tot en met maandag hebben ze discussiërend doorgebracht. Grootste discussiepunt is en blijft 'dat speelgoed is van mij en daar ben ik baas over en als jij niet lief bent voor mij mag jij niet met mijn speelgoed spelen'. Speelgoed als machts- en pressiemiddel, wie had dat gedacht?

We gaan daar echt wel eens een oplossing voor moeten vinden, want dit spelletje blijft duren. Maar het is - ook voor mij - een moeilijk evenwicht.

Enerzijds vind ik dat Wouter inderdaad over zijn speelgoed mag beschikken zoals hij het zelf wil. Beide kinderen moeten elkaars grenzen en ruimte leren respecteren. Dat betekent dat ze rekening moeten houden met elkaars wens naar lijfelijk contact, elkaars ontwikkelingsniveau, de dingen die ze wel of niet leuk vinden, maar ook eigendom in de ruime zin van het woord, dus speelgoed.

Anderzijds vind ik het nogal absurd dat Wouter vindt dat de duplo-blokken die hij gekregen heeft bij zijn eerste verjaardag nog steeds zijn eigendom zijn. Pieter is intussen vier en hier vind ik het echt te ver gaan. Voor mij is alle speelgoed dat jonger is dan Pieter, van Pieter, gelijk wie het gegeven heeft aan welk kind dan ook. Alleen zo is de verdeling van het speelgoed trouwens een beetje fifty-fifty, want omdat Wouter al zoveel speelgoed heeft, krijgt Pieter bijna geen speelgoedcadeautjes.

Het is denk ik makkelijker om te vertellen wat ik niet wil, dan wat ik er dan wel mee wil doen. Het is voor mij onaanvaardbaar dat Wouter zijn speelgoed misbruikt als pressiemiddel. Er moet leuk mee gespeeld kunnen worden, punt uit. En liefst nog door de twee kindjes samen. Kan dat dan echt niet?

Ik ben bijna blij dat ik me blijkbaar misrekend heb in mijn verlof zodat ik deze week vier halve dagen extra moet gaan werken... Ik ben bijna blij dat ik even het eeuwige lawaai kan ontvluchten. Ik kan met niet voorstellen dat ik een full-time huismoeder zou zijn, met alle respect voor alle mama's die dat wél kunnen.

En die arme papa moet het wél verdragen. Ben ik nu een slechte moeder?

Kerstboomster

2006-12-23T17:00:00.000+01:00

Ondanks de ADHD is Wouter ontzettend creatief. Hierbij een ster die hij vandaag maakte in 3D... en dan nog één met vijf punten. Ik zou niet weten hoe hij het doet. Komt zeker op de boom!

Allemaal nootjes

2006-12-23T15:45:00.000+01:00

Op vraag van de juf van notenleer sprong ik even binnen toen ik Wouter woensdag ging afhalen van de les. Ze had niet zo'n goed nieuws voor ons. Wouter had 1,5/10 gehaald op zijn theoretisch examen, een rampzalig resultaat dat ervoor zou zorgen dat hij moet blijven zitten als het niet betert.

Een oudercontact was dus aangewezen.
Omwille van allerlei redenen - verjaardagsfeestjes, revalidatie... - had hij het voorbije trimester een aantal lessen gemist, en aangezien hij blijkbaar het meeste opsteekt in de les zelf was dat redelijk rampzalig. De juf noemde Wouter een jongen met veel talenten, en zeer intelligent, creatief en zelfzeker. Maar van wat ze daarna zei viel ik pas helemaal achterover: Wouter is haar meest gemotiveerde en gefocuste leerling. Euh? Gaat dit wel over mijn zoon?
In de uitleg die erachteraan kwam gaf ze wel aan dat ze zijn aandacht in de klas moet weten vast te houden, omdat hij anders in nogal storend en banaal gedrag vervalt. Vaak is dat in groepslessen niet gemakkelijk, maar als het lukt is hij helemaal mee. De sleutel is duidelijk uitdaging: heeft hij die, dan is hij helemaal mee.

Vroeger dacht ik eerder dat Wouter niet echt intelligent was. Het duurde lang om simpele dingen uit te leggen, en dan nog begreep hij ze vaak niet. In de klas is hij niet in staat hetzelfde aantal oefeningen te maken als zijn klasgenoten, dus werkt de juf met kruisjes bij de meest essentiële oefeningen, die hij wél allemaal moet afwerken.

Uit één van de eerste tests in het revalidatiecentrum, waarvan het resultaat enkele weken geleden al even terloops werd vernoemd, bleek dat onze Wouter hoogbegaafd is. Dat verandert de hele benadering naar hem toe. Dit oudercontact en de verdere resultaten in het revalidatiecentrum zullen nog meer duidelijk maken. Gebrek aan resultaat wordt wellicht veroorzaakt door gebrek aan uitdaging en teveel verveling. Dus geen aangepaste eisen meer - of is dat de foute conclusie?

Gelukkig ken ik zelf ook wat van muziek en zijn we in de gelegenheid om hem bij te werken in de vakantie. Zo zal hij in januari in staat zijn om de draad gewoon op te pikken met de anderen. Op zo'n moment weet ik weer waar die opleiding tot leerkracht voor dient.

Té rustig?

2006-12-15T17:06:00.000+01:00

Het is verbazend hoe een razend drukke ochtend zich steeds weer afwisselt met een naar verhouding te rustige gang van zaken. Een gemiddelde halen wij niet in ons gezin, het gaat steeds weer om hoge pieken en diepe dalen.

Hoewel we vanmorgen niet vroeger zijn opgestaan dan gewoonlijk, hadden de kinderen ineens een kwartier (!) over dat ze dan van mij mochten vullen met spelen. En nota bene, ze speelden zelfs zonder ruzie te maken... Toch vond ik Wouter niet bepaald rustig. Waarschijnlijk was het binnen in zijn hoofd weer een hele grote warboel van ideeën en indrukken, maar zijn gedrag was minder storend dan anders.

Hoe dat komt? Ik weet het niet. Maar ik zou het wel leuk vinden om eindelijk eens de vinger op de wonde te kunnen leggen. Elke morgen volgen we dezelfde routine, elke morgen zeg ik dezelfde dingen, en elke morgen hebben we een totaal andere uitkomst dan de dag ervoor. Best wel verwarrend!

Ruzie

2006-12-14T16:02:00.000+01:00

Op sommige dagen kan ik, al vanaf het eerste moment dat we elkaar zien, aan Wouter merken dat hij met één of ander verkeerd been uit bed is gestapt. Hoe dat komt weet ik niet, wat die dagen anders maakt dan andere dagen weet ik ook niet. Wat ik wel weet is dat ik dan een hele hoop verwijten naar mijn hoofd geslingerd krijg terwijl ik zelf nauwelijks wakker ben.

Deze morgen was het weer van dat. Mijn pogingen om de sfeer te draaien mislukten jammerlijk. Ik probeer hem wel te begrijpen, maar ik wil ook dat hij beseft dat 's morgens vroeg géén geschikt moment is voor mij om mijn opvoedstijl te veranderen. Hij wilde uit protest daarna niet meer naar me luisteren (als jij niet luistert, ik ook niet) en wilde tien meter voor de school koppig niet meer verder.

De einddiscussie ging wéér over het al of niet genoeg straffen van Pieter, zeker als Pieter dezelfde dingen fout doet als Wouter. Ik geef echt wel toe dat ik soms teveel op Wouter gefocust ben en Pieter dan wat makkelijker laat doen. De gevolgen van fout gedrag verantwoorden dat ook wel: als Pieter door de woonkamer rent met een vlieger in zijn hand, belandt die netjes op de grond; bij Wouter sneuvelt er dan gegarandeerd iets wat op de kast staat. Als Pieter vooruit loopt op het voetpad, dan stopt hij netjes aan de hoek; Wouter steekt zonder kijken over. Tienmaal per ochtend houd ik mijn hart vast als ik hem bezig zie en moet ik mezelf dwingen om niet betuttelend te worden.

Maar hoe krijg je dat uitgelegd aan je ADHD-kind? Hoe leg je uit dat er een duidelijk verschil is tussen de opvoeding van je ADHD-kind en je niet-ADHD-kind, zonder dat die eerste stikjaloers wordt? Kinderen met ADHD zien zo moeilijk nuances, terwijl die nuances net heel belangrijk zijn in je verklaring.

We hebben deze morgen afscheid genomen met ruzie. Hij vond dat ik mijn verantwoordelijkheid als ouder niet neem, omdat ik Pieter teveel laat doen en omdat ik hem altijd precies vertel wat hij moet doen. Ik vond dan weer dat hij moet begrijpen dat mijn instructies 's morgens een poging zijn om zijn hoofd wat minder warrelig te maken zodat hij zich beter kan concentreren op wat echt telt. Maar vooral: als hij zoveel verwijten had, hij best wel eens naar mijn antwoord kon luisteren ook.