Verder ploeteren

Intussen zijn we bijna een jaar verder. Wouter zit nu al meer dan een jaar op dezelfde school (hoera!) maar ik weet niet goed hoelang dat nog zo zal zijn. Zijn eerste middelbaar doet hij momenteel voor de tweede keer, maar de resultaten zijn niet bijster veel beter dan vorig jaar. Dat doet ons vrezen dat de in juni opnieuw een C-attest mogen verwachten.

Deze school is gelukkig niet met contracten gekomen. Ik geloof in het opstellen van contracten en ben er vast van overtuigd dat dit voor heel veel kinderen werkt. Maar scholen MOETEN aanvaarden dat er ook kinderen zijn voor wie dat geen enkel verschil maakt.

Begin 2009 zijn de met Wouter een tijdje naar een psyhologe gegaan. Fijn mens, echt, maar echt geholpen heeft ze ons toch niet. Ze heeft één sessie met Wouter gedaan en daarna acht met ons, zonder Wouter. Om eerlijk te zijn was dat wel erg dubbel. Alsof wij het probleem waren. Ik weet ook wel dat ouders de gids moeten zijn op het levenspad van hun kinderen enzovoort, maar als je kind telkens blijft teruglopen naar je vertrekplaats van zodra je even niet oplet, is je energie snel op.

In zijn gedrag is wijziging merkbaar, maar dat wijt ik aan zijn puberteit. Hormonen spelen op, en hij gaat zich een klein beetje conformistischer gedragen vanwege mogelijke vriendinnetjes.

Morgen mogen we zijn rapport verwachten. Ik ben benieuwd.

Moeilijk weekend

We zijn op lang weekend geweest naar de Eifelstreek. Een toffe streek met een zeer mooi landschap, met 8 toffe volwassenen en 5 toffe kinderen van 12, 7, 4, 3 en 1. Het was erg leuk en we waren allemaal zielsgelukkig dat we elkaar nog eens voor langere tijd konden zien. De meeste volwassenen ken ik intussen al 13 jaar en zij hebben ook de geboorte van Wouter meegemaakt, wat de band nog specialer maakt.

Wouter zelf is in januari van school veranderd. Hij is er rustiger door geworden, minder gespannen. Maar hij blijft even veeleisend en blijft even weinig presteren. Hij weigert halsstarrig om de dingen volwassener aan te pakken, want hij wil niet "saai worden" of "een nerd zijn". Tsja.

Zondagvoormiddag probeerden we een spelletje Monopoly te spelen. Pieter (bijna 8 intussen) speelde in stilte, lette op, probeerde een 'strategie' uit te werken en werd graag geholpen. Wouter (over 5 maanden 13) lette niet op, maakte allerlei domme opmerkingen tussenin, wist nooit wanneer het zijn beurt was en was boos als we gooiden nadat hij weer eens niet gezien had dat we hem huur schuldig waren. Hij gedroeg zich als een kleine kleuter die zijn zinnetje niet krijgt. Het enige wat het plaatje compleet zou gemaakt hebben, was krijsend op de grond gaan liggen. Een vriend die zo lief was om mee te spelen trok grote ogen. Ik schaamde mij in Wouters plaats.

Mijn geduld raakt stilaan op. De bodem van het vat is in zicht. Wouter gedraagt zich als een egoïst, een rasechte opportunist, gaat over lijken, is niet voor rede vatbaar tenzij je er eerst een kwartier tegen "preekt". Wanneer gaat dit veranderen?

Wij hebben hem alvast laten weten dit niet langer te pikken. Hij gaat leren kijken, leren luisteren en zich leren afvragen waarom wij iets vragen. Hij gaat respect leren tonen. En zolang hij dat niet kan, doen wij niet meer mee.