Wat is het hier stil...

Wouter is begin deze week op kamp vertrokken. Hij moest maandag al om 7u30 aan de bus staan. We arriveerden om 7u34, na een héle stresseerende ochtend voor ons allemaal. Enfin, het is gelukt en hij is goed vertrokken.

Maar wat is het hier stil in huis... Ook al zegt hij niet veel aan tafel, toch merk je dat hij niet deelneemt aan het gesprek. Ook Pieter is heel wat rustiger, wegens gebrek aan een broer om ruzie mee te maken. Ik kan een vol half uur langer in mijn bed doorbrengen omdat Pieter zoveel gemakkelijker klaar te maken is: hij eet geen tonnen cornflakes maar is tevreden met een sneetje brood, hij onthoudt wél drie opdrachten achtereen en je kan van alles een vrolijk spelletje maken. Wat heb ik dat gemist!

Weet je, laat het duidelijk zijn dat ik Wouter niet zou kunnen missen! Het is gewoon even de adempauze die we wellicht beiden nodig hadden. Vrijdag is er BBQ als afsluiter, en dan zal het goed doen om hem eens goed vast te pakken. Want hem hebben we ook echt wel gemist, ook al kunnen we nog even genieten van de stilte.

(Stilte wordt overigens zéér ondergewaardeerd.)

Help, Wouter ligt niet in zijn bed!!

Toegegeven, ik had net iets teveel gedronken (een palmke of drie) op de badmintonclub-jaarafsluiting-drink. En ik was niet meer thuis geweest, want direct na mijn werk moest ik naar school om mijn resultaten te gaan halen en daarna ben ik zonder thuis te passeren naar de drink gereden. Maar 't is toch allemaal geen excuus...

Voor ik ga slapen ga ik de kinderen altijd onderstoppen. Kijken of ze wel goed toegedekt zijn, of alles nog okee is, een kusje geven. Pieter lag omgekeerd in zijn bed (hoofd-voeten omgewisseld), dus die trok ik recht, en toen klom ik op de ladder van het stapelbed om Wouter ook nog een kusje te geven... en vond een leeg bed!

In volle paniek - echt waar, dit kan ik niet beschrijven - vlóóg ik naar beneden om aan papa te melden: "Help, Wouter ligt niet in zijn bed!" Ik verwachtte dat hij zou rechtspringen, mee zou gaan kijken, ik zag al een helikopter boven ons huis cirkelen in het kader van een zoekactie... Papa schoot in de lach en zei: "Weet je dan niet meer dat hij op school is blijven slapen vandaag?"

O ja, dat was nog waar ook...

Canada

We zitten in Canada. Het heeft wat tijd gekost om hier te geraken (van thuis tot hier ongeveer 25 uur...) en we hebben best wat aanpassingsproblemen met het uur. Maar niet alleen daarmee hebben we problemen, de kindjes hebben ook problemen met ons... en met elkaar.

De familie bij wie we logeren hebben zelf ook twee kindjes van 6 en 1. De oudste heeft van wijn 1-jarige zusje weinig te vrezen, maar als er ineens twee van 4 en 9 bijkomen is het aanpassen. Hij mocht wat speelgoed opzijzetten waar hij echt van hield zodat Wouter en Pieter er niet mee konden spelen, maar soms zet hij nog extra dingen opzij omdat hij het nog niet zo vertrouwt.

Het bleek al snel dat Wouter en Pieter samen in 1 bed zouden moeten slapen, en eigenlijk ging dat niet zo goed. Was er 1 wakker om 3u30, dan waren ze natuurlijk allebei wakker... Dus hebben we een extra matrasje in onze kamer gelegd waar Pieter op kan slapen, zodat Wouter ten minste zijn nachtrust heeft.

Gisteren zaten de kindjes de hele dag in elkaars haar. Vooral Wouter en Pieter eigenlijk. Beurtelings kwamen ze de speelkamer uit om te komen klagen over de andere. We stuurden hen elke keer terug, ze moeten samen leren spelen. Toen we 's avonds de kindjes in bad staken was het niet anders. Wouters doelgericht gepest zorgde ervoor dat ik hem vroegtijdig het bad uithaalde. Pieter wou er dan ook niet meer in. Net zo goed, dacht ik, alletwee eruit dan.

Wouter begon hartstochtelijk te huilen (zo gaat dat 's avonds laat, hij zit dan vol zelfmedelijden en is heel snel door iets geraakt) en ik kreeg naar mijn hoofd geslingerd dat ik niet meer lief voor hem was zoals vroeger. Ik had het eigenlijk wel verdiend, want ik had eerst gezegd dat hij niet zo lief meer was voor zijn broertje als vroeger. Maar toch, het zette me aan het denken. Was ik werkelijk veranderd ten opzichte van hem? Deed ik anders? Voor een deel wel, denk ik. Ik kan er gewoon niet goed mee om dat mensen elkaar doelbewust zitten te pesten. En zeker broers. Pieter is zo'n schat in onze ogen, maar Wouter kijkt beschuldigend met een blik van: ben ik dan de enige die beseft wat voor een vervelend joch het is? Wouter is ook een echte schat, maar als we hem dat vertellen dan gelooft hij ons niet.

We sloten de dag af met een broodnodige babbel, een knuffel en een kus, en de belofte dat ik weer zou proberen om een lievere mama te zijn en hij een lievere zoon.

Knuffeltijd

We leggen de kindjes normaal op zo'n uur in bed dat ze er 's morgens op eigen tempo uit kunnen komen zonder te laat te zijn. Meestal worden ze samen rond 7u30 wakker, maar tegenwoordig vindt Pieter het niet leuker dan ruim vóór zijn broer de kamer uit te sluipen en nog even te komen knuffelen met mama. En dan doen we van die weetspelletjes: welke dag komt na donderdag? Welke dag komt vóór vrijdag? Welke dag zit tussen dinsdag en donderdag? Hij vindt het fantastisch.

Vorige week had ik de fout gemaakt om een uitzondering op de regel te maken en Pieter TV te laten kijken zolang Wouter of ik niet beneden waren. Wouter werd pas twintig minuten later wakker... om te beseffen dat hij net twintig minuten TV had gemist.

Net nadat ik Pieter met instructies naar beneden had gestuurd (je kleertjes liggen klaar op de stoel, ga je maar aankleden en tegen dat je daarmee klaar bent zullen mama en Wouter er ook zijn zodat je kan eten) kwam Wouter de kamer binnen. Hij was net wakker geworden en schoof ook mee het bed in. We hebben zeker vijf minuten gewoon geknuffeld. Schitterend. Ik was vergeten dat hij dat kon... en hoe belangrijk het is voor ons beiden.