De Wouter-weg-week

Wouter is op zeeklas. Een hele week! Van maandagmorgen tot vrijdagnamiddag. Mmm, wat is het hier lekker rustig... Wat zeg ik? Muisstil!
Maar we missen hem wel, zenne. Het is nu half negen en normaal zit hij op maandag dan nog op. Nu niet dus. Onze avond zal rap voorbij zijn!

Ik weet niet wat Pieter in gedachten heeft, maar het lijkt alsof hij denkt dat geen broer thuis ook extra vrijheid betekent. En dat betekent koppen, koppen, koppen en nog eens koppen. Van zodra hij zijn zin niet krijgt, gaat dat kind in staking en gaat hij mokkend in een hoekje zitten. Vreselijk. I hate it!

Papa heeft voor Wouter een hele mooie brief gemaakt, waarin we hem vertellen hoeveel we hem missen. Ooit heb ik voor mijn achttiende verjaardag een reuzenbeer gekregen. Lang lang geleden dus :-) en natuurlijk heb ik die nu nog. Papa heeft allerlei foto's gemaakt met die beer aan tafel, die beer met de boekentas, met de badmuts, met de lego's... Allemaal met de boodschap dat we 1. geen vervanging nodig hebben voor Wouter en 2. de beer het er lang niet zo goed vanaf brengt als Wouter zelf! :-)

Intussen zitten mijn losse stagedagen er ook op: de voorbije zeven weken heb ik telkens één dag per week lesgegeven als juf in het tweede leerjaar. Er komt nu nog een volledige week aaneensluitende stage en dan nog een halve week themastage. De werkpunten die nog overblijven: timing beter in het oog houden én strenger zijn. Dat zal ik de komende weken even laten bezinken en er dan met nieuwe moed tegenaan gaan.

Wat is het hier stil...

Wouter is begin deze week op kamp vertrokken. Hij moest maandag al om 7u30 aan de bus staan. We arriveerden om 7u34, na een héle stresseerende ochtend voor ons allemaal. Enfin, het is gelukt en hij is goed vertrokken.

Maar wat is het hier stil in huis... Ook al zegt hij niet veel aan tafel, toch merk je dat hij niet deelneemt aan het gesprek. Ook Pieter is heel wat rustiger, wegens gebrek aan een broer om ruzie mee te maken. Ik kan een vol half uur langer in mijn bed doorbrengen omdat Pieter zoveel gemakkelijker klaar te maken is: hij eet geen tonnen cornflakes maar is tevreden met een sneetje brood, hij onthoudt wél drie opdrachten achtereen en je kan van alles een vrolijk spelletje maken. Wat heb ik dat gemist!

Weet je, laat het duidelijk zijn dat ik Wouter niet zou kunnen missen! Het is gewoon even de adempauze die we wellicht beiden nodig hadden. Vrijdag is er BBQ als afsluiter, en dan zal het goed doen om hem eens goed vast te pakken. Want hem hebben we ook echt wel gemist, ook al kunnen we nog even genieten van de stilte.

(Stilte wordt overigens zéér ondergewaardeerd.)

Stagegevolgen

Een opleiding tot leerkracht lager onderwijs, daar hoort natuurlijk ook stage bij, inclusief lesgeven, lesvoorbereidingen maken, feedback in ontvangst nemen, zelf reflecties schrijven, een stagelogboek samenstellen, noem maar op. Genoeg te doen dus. Het is bijgevolg stilletjes geweest op deze blog de laatste weken, in schril contrast met de hoeveelheid stilte thuis, want geluid is zoals altijd nogal nadrukkelijk aanwezig.

Zelf heb ik het gevoel dat de stage - redelijk - goed verloopt. Zoals mijn stagebegeleider zei: het is blijft een leerproces, met het bijhorende vallen en weer opstaan. Vorig weekend had ik een dipje, maar nu gaat het alweer beter. Intussen heb ik drie van de vijf vereiste halve dagen achter de rug en heb ik deze morgen mijn laatste lesvoorbereiding ingediend. Morgen volgt een tussentijds evaluatiegesprek met mijn hoofdstagebegeleider. Ik ben benieuwd.

Als gevolg van de stage moet ik de laatste tijd de kindjes vaak alleen - te voet - naar school sturen. Het is maar 500 m ver, maar ze moeten wel twee keer oversteken. Wouter draagt dan verantwoordelijkheid over Pieter, en hij néémt die ook. Pieter krijgt op het hart gedrukt dat hij goed naar Wouter moet luisteren, want dat die al veel geleerd heeft over veiligheid in het verkeer. Het enige wat minder goed loopt, is dit: als Wouter zich ineens bedenkt dat hij nu baas mag spelen, pikt Pieter dat - uiteraard - niet (hoe zou je zelf zijn). Hoewel het een gedwongen zelfstandigheid is, loopt het tot hiertoe ook prima.

Wat moeilijker is voor ons allemaal is dat we meer dan een half uur vroeger moeten vertrekken 's morgens... Iedereen uit zijn gewone doen natuurlijk. Het is moeilijk om vooral Pieter op tijd klaar te krijgen. Als hij zo vroeg uit zijn bed moet, gaat hij in staking, dat doet hij niets meer, tenzij ik hem help. Dus moet ik dat mee incalculeren - ofwel het helpen, ofwel het "gevecht" ertegen - en moeten we dus nóg vroeger opstaan. Donderdagochtend heb ik hen voor hun inspanningen beloond: Wouter mocht op zijn rollerskates naar school, Pieter op zijn klein fietsje. Ze waren in de wolken.

Wouter vraagt ook bijna iedere dag om een spelletje te spelen. Het is alsof hij voelt dat ik niet zoveel tijd meer heb, en zich ervan wil verzekeren dat hij wel degelijk nog meetelt. Vaak ga ik op zijn vraag in, even vaak niet, maar steeds leg ik hem uit wat ik nog moet doen waardoor het niet lukt. Hij aanvaardt het dan wel.

Ik zal toch blij zijn als het achter de rug is en we terug in ons "normale" ritme kunnen vervallen. Want niet alleen de kindjes hebben dat nodig, ook ikzelf heb erg veel behoefte aan rustig wakker worden en niet te veel te doen te hebben in het begin van de dag.

Rustig...

Deze week is Wouter - zoals papa ook al schreef - rustig. Niet gedwee, niet onmondig, maar gewoon rustig. Alsof hij eindelijk, na al die tijd, vertrouwen in het leven heeft gevonden. Het is een ander soort rust dan wat je krijgt van zijn pilleke. Het is een rust die vanuit zichzelf lijkt te komen. Hij kijkt naar wat voor hem ligt en durft het aan. Hij is niet meer zonder reden jaloers op zijn broer. Het is hier veel rustiger in huis en het is een plezier om naar hem te kijken!

De hele school is trouwens bezig met het breien van een soort schoolsjaal, als ik het goed hebt begrepen. Bedoeling is dat de hele blok in één warme sjaal gehuld kan worden, in het teken van de dikke-truien-dag waarop ze ook de verwarming een graadje lager zullen zetten. De juf zei deze week tegen papa dat ze hem tijdens de speeltijd naar buiten moet sjótten sinds hij kan breien. Ook vingerhaken doet hij graag. Gisterenavond kwam hij trots meer dan een meter haakwerk tonen. En intussen blijft hij maar stappen vooruit zetten en mag hij om de tien stappen iets uit de klasgrabbelton pakken... Echt geweldig.

Heeft het te maken met de uitleg die ik hem vorige week na het oudercontact heb gegeven? Misschien. Maar veel waarschijnlijker hebben alle inspanningen die we met alle partijen hebben geleverd - wij als (groot)ouders, de juffen op de school en iedere volwassene die hem op één of andere manier begeleidt - eindelijk vrucht dragen.