Gouden medaille

Enkele weken geleden deed ik mee met de Ladies Run (5 km) op de Antwerp Ten Miles manifestatie. Fijne ervaring!

Nu was ik nog maar enkele maanden bezig met de 'start to run' en verwachtte ik niet dat ik als eerste zou eindigen. Een beetje realiteitszin is wel op zijn plaats, denk ik. Maar toen Wouter zei dat hij al zijn zakgeld aan mij zou geven als ik wél zou winnen, vond ik dat eigenlijk wel een mooi gebaar.

Naast realistisch moet je soms ook achterdochtig zijn, zo blijkt. Toen ik hem vroeg hoeveel zakgeld hij eigenlijk had, antwoordde hij vol trots: "2 euro!"... en hij voegde er lachend aan toe dat hij nooit verwachtte dat hij ze moest afgeven! En ook al weet je zelf wel dat een eerste plaats geen optie is, het steekt al wat meer als blijkt dat je zoon daar ook al zeker van is.

Bij de finish kregen we allemaal een gouden medaille voor de deelname. Ik zag mijn kans schoon en had de medaille rond mijn nek toen ik binnenkwam.
"Kijk eens wat ik gewonnen heb!" zei ik enthousiast.
Zijn mond viel open. En onmiddellijk daarna verscheen er paniek in zijn ogen. Eindigen met 0 euro zakgeld, daar had hij niet op gerekend.
"Heb je gewonnen??" vroeg hij ongelovig.
Ik wilde niet liegen, dus beperkte ik mij tot: "Ik heb deze medaille gekregen!"
"Heb je gewonnen?" vroeg hij opnieuw.
"Welke kleur is dit?" kaatste ik de bal terug.
"Goud," aarzelde hij.
"En wat is de kleur van de winnaar?"
"Goud..."
"Moet je dan geen zakgeld afgeven?" vroeg ik geamuseerd.
"Euh, neen, want euh... neen, want jij kon niet winnen... en euh..."
"Eerlijk is eerlijk," zei ik, "wat hadden we afgesproken?"
"NIET dat ik al mijn zakgeld zou afgeven," loog hij nu glashard.
"O nee?"

Ik liet de discussie nog even doorgaan tot ik hem zover had dat hij wél al zijn zakgeld zou afgeven zoals hij beloofd had, als zou blijken dat ik gewonnen had. Ik heb hem daarna maar uit zijn lijden verlost en hem het woordje "finisher" getoond op mijn gouden medaille... Hij zal volgende keer wel twee keer nadenken voor hij iets belooft!

Te laat!

Gisteren was Wouter - weeral eens - te laat op school. Een kwartiertje later kreeg ik een oproep op mijn gsm. Mevrouw de directeur vroeg waarom Wouter te laat was en of het alsjeblieft niet mogelijk was om hem wél op tijd te laten komen.

Ik legde uit hoe het zit 's morgens, dat het echt bijzonder lastig is om hem - en Pieter, die echt niet helpt - op tijd klaar te krijgen.
'Ja maar,' antwoordde ze, 'u bent er toch om structuur te bieden?'

Dat was wel wat kort door de bocht vond ik - alsof ik dàt nog niet geprobeerd had! - en ik moet zeggen dat ik een hele dag van de wijs was dat ik eigenlijk de schuld kreeg van Wouters telaatkomen. Ik kan niet uitleggen hoe vermoeiend die dagelijkse maak-je-maar-eens-op-tijd-klaar-strijd wel is! En hoe weinig vat ik er eigenlijk op heb.

Nu is Wouter al lang van het gedacht dat hij niet op tijd kan komen door mama's schuld. Dat had hij ook gezegd tegen de directeur. Zijn argumenten hadden wel een grondslag van waarheid, maar waren niet afdoende om zijn eigen gebrek aan verantwoordelijkheidszin te verantwoorden. Zonder dat ik ook mijn verantwoordelijkheid wil ontlopen, ben ik echt van mening dat het hem onderhand wel zelf moet gaan lukken om op tijd te komen. Ik besloot dus om het over een andere boeg te gooien.

Gisterenavond ging ik hem ophalen bij de revalidatie en zei ik hem dat ik het niet pik dat ik van zijn directeur onder mijn voeten krijg omdat hij niet op tijd komt. Ik brak zijn protest af en vroeg hem wat er nodig zou zijn om wél op tijd te kunnen komen. Wat moet er thuis veranderen zodat hij het niet meer op mij moet steken? Samen stelden we een planning op, met uren: voor die tijd moet dat gebeurd zijn, voor die tijd dat enz.

Vanmorgen trad het reddingsplan in werking. Om 8.20 stonden we klaar aan de deur - vijf minuten later dan voorzien. Ik vroeg hem waar hij nu die vijf minuten verloren was. Hij besefte wel dat het was omdat hij nog een tweede keer cornflakes had genomen. Dus ik vroeg hem of we voortaan vijf minuten vroeger zouden opstaan zodat hij tijd had voor een tweede kom cornflakes? Nee, zei hij, ik zal voortaan gewoon één keer cornflakes eten.

Het begint hem met andere woorden te dagen dat hij het zelf moet doen!

Vertrouwen

Mijn woorden waren nog niet koud gisteren, of Wouter toonde opnieuw aan dat hij niet te vertrouwen is. Ik had gezegd: geen tv, geen computer, geen playstation, toen ik ontdekte dat hij die auto mee wilde nemen naar school. Papa had toegevoegd: ook geen radio.

Papa vertrok gisterenavond om te gaan sporten en vergeet mij dat te melden. Wouter zegt mij niets en zit met zijn radio te spelen. Pas als papa 's avonds thuiskomt ziet hij dat Wouters radio van plaats is veranderd. Met twee kwamen we dus weer maar eens tot de vaststelling dat hij niet eerlijk was geweest.

Gevolg: radio op straf. En papa: de batterijen (die hij ook gebruikt voor zijn supermobiele telegeleide meccano-auto) staan mee op straf. En dat weet hij.

Ik vind dit echt op het rándje zenne. Eigenlijk valt het op geen enkele manier goed te praten. Als je dingen wil uitsteken, okee, maar wees dan tenminste man genoeg om ze toe te geven en de straf ervoor te dragen!

*Zucht*

Smokkelwaar

En ja hoor. Hij flikte het alweer! Deze morgen bij een onverwachte fouillering trof ik een autootje in zijn broekzak aan. Het probleem begint stilletjes aan nogal vergelijkbaar te worden met jonge winkeldiefjes: stelen voor de kick en omdat ze iets willen waarvan ze weten dat ze het niet kunnen hebben. Betrapt worden is dan jammer. Dan doe je volgende keer gewoon beter je best om het weg te steken. En het ergste? Wellicht geraakt hij er de helft van de tijd nog mee weg ook.

Het is een probleem dat stom lijkt en eigenlijk op zich nogal minuscuul is. Meer problemen heb ik met het feit dat hij duidelijk niet te vertrouwen is in afspraken die je met hem maakt. En dat geen enkele actie van ons effect lijkt te hebben op zijn gedrag of instelling. Ik spreek over 'instelling', omdat ik dat belangrijker vind dan 'gedrag'.

Wat is zijn instelling? Eigenlijk is Wouter een beetje een opportunistische luiaard. Zo weinig mogelijk inspanning met een maximale opbrengst voor zichzelf. Ik heb het er moeilijk mee. Echt. Want mijn eigen instelling staat daar lijnrecht tegenover, ook al hebben we veel dingen gemeen. Ik kijk niet echt uit naar zijn puberteit...

En intussen? Vanavond geen computer, geen TV, geen playstation. Verwacht effect? Nul...

Verraad!

Weet je nog, die ene jongen die zei al eens getongzoend te hebben met dat meisje? Wouter dacht dat hij die jongen kon vertrouwen en had hem (maar blijkbaar ook nog een paar anderen) zijn grote geheim verteld.

Dinsdag was het hek van de dam. We kregen een heel boze Wouter thuis. Toen we vroegen wat er was kregen we een nogal chaotisch verhaal. Wouter vertelt graag in de stijl 'en toen zei die tegen die dat ... en die antwoordde dan ...', maar zegt dan ook telkens en letterlijk 'die', gelijk wie hij bedoelt in het gesprek dat hij probeert weer te geven. Als wij dan vragen wie 'die' dan wel mag zijn (want 'die' is echt iedereen) kijkt hij ons aan alsof we van een andere planeet komen. Uiteindelijk kregen we het er toch uit. Die jongen had niet alleen opgeschept met die tongzoen, enkele dagen later had hij het geheim ook nog eens tegen dat meisje doorverteld én dan ook nog eens gelogen over: 1. of hij het gezegd had, 2. hoe hij het gezegd had en 3. hoe ze gereageerd had.

Wouter dus van de kaart. Al bij al vond ik dat hij het vrij objectief kon bekijken, maar hij was wel héél erg boos. Nog steeds trouwens. Hij kan zich nog altijd niet voorstellen dat iemand op zo'n manier iemand anders kan verraden. Dat zou hij nooit doen (en ik weet dat dat waar is). Voor Wouter zijn de dingen heel rechtlijnig. Ik ga niet zeggen dat hij goudeerlijk is, want dat is niet waar. Vaak moeten kleine of grotere leugen(tje)s misstappen maskeren, en ook al worden we heel boos als hij dat doet, hij leert er niet in. Gevoelsmatig is hij wél goudeerlijk. Heel dit verhaal komt natuurlijk hard aan...

Ik heb hem de raad gegeven om hier met de juf over te praten. Aan de klas hangen de 'klasregels', en één daarvan is: een geheim blijft een geheim. Er zijn ondertussen ook al meer kinderen bij betrokken dan enkel Wouter, die jongen en dat meisje. Een aantal kinderen kiest op één of andere manier partij. Een klein klasoorlogje in de maak? Wie weet...

Stiekem naar beneden?

Papa is in de week niet thuis 's morgens, want hij gaat werken met de vroege shift. En gisterenavond was ik niet thuis. Dus papa heeft met Wouter de afspraken rond de Sinterklaas-cadeautjes gemaakt: eerst bij mama gaan en dan allemaal samen naar beneden gaan kijken.

Toch is hij deze morgen stiekem naar beneden geslopen. 'Sluipen' is het goede woord, want hoewel ik al een kwartier wakker lag heb ik zijn deur niet horen opengaan. Even later stond hij boven, weliswaar aangekleed, maar mét de pakjes in zijn handen, van hem en de broer. Ik was echt boos op hem; hij wéét toch wat de afspraak was??

Ik hou niet van dagen als deze. Er is teveel spanning, teveel stress, veroorzaakt door teveel veranderingen ten opzichte van 'normale' dagen. Het maakt de volgorde van de dingen 's ochtends te labiel. Misschien moeten we het ernstig overwegen om de Sint volgend jaar te vragen in het weekend te komen.

Wouter kon zich in eerste instantie niet voorstellen waarom ik boos was. Ik heb tien minuten nodig gehad om hem dat uit te leggen. Ik heb beloofd om in deze blog ook zijn kant van het verhaal te vertellen, misschien begrijp je dan wat beter waarom het zo moeilijk was.

Wouter staat op. Het eerste wat 's morgens altijd gebeurt is aankleden. Zijn kleren liggen zoals steeds beneden (het is daar warmer). De afspraak met papa is vergeten. Op elke andere dag gaat hij eerst eens rustig bij mama langs, even knuffelen, lekker warm in het bed. Dat is leuker dan aankleden. Maar vandaag is de Sint geweest. De meccano-doos ligt te blinken op de tafel in een cadeaupapiertje. Dus gaat hij naar beneden (hij is zich er vast niet van bewust dat hij dat heel stilletjes doet) en doet zijn kleren aan. Er ligt ook een pakje voor zijn broer. Hij beheerst zich, scheurt het papier er nog niet af maar komt met de twee pakjes voorzichtig naar boven. Aangekleed. En wáárom is mama dan precies boos?