Moe maar niet tevreden

Vorige zondagavond begon Wouter aan zijn huiswerk. Veel te laat, natuurlijk, maar... 'wie zijn gat brandt moet op de blaren zitten'. Hem in al zijn huistaken controleren is onbegonnen werk, en eigenlijk kunnen we er hem redelijk goed in vertrouwen. Meestal komt het goed, tenzij het meer werk blijkt te zijn dan oorspronkelijk voorzien (zoals zondag), of hij moet herbeginnen omdat hij een fout maakte op een tekening die perfect moet zijn (ook zoals zondag). Om 2.00 uur 's nachts is hij uiteindelijk gaan slapen.

De volgende dag bleek dat hij de verkeerde tekening twee keer had gemaakt. En dat hij er nog drie bij moest maken tegen de volgende dag. Hij was al doodop toen hij thuiskwam van school, maar ja, zo zal hij het leren, toch? Enfin, maandag heeft hij vooral héél veel goede bedoelingen laten zien, en nog veel meer uitstelgedrag. Hij wilde eigenlijk dat we een briefje schreven voor school, dat hij te moe was voor zijn huiswerk. Maar dat hebben we principieel geweigerd. Hij heeft zijn weekend gevuld met computerspelletjes, en dit was geen geval van 'overmacht' zoals hij dacht, eerder een geval van 'medelijden'. En ik heb schrik van precedenten.

Enkele weken terug was hij ziek (misselijk en duizelig). We zijn naar de dokter gegaan voor een onderzoek. Het probleem was alleen dat hij niet erg ziek was. Eigenlijk was hij al veel beter tegen dat we er kwamen. De dokter reageerde redelijk toegeeflijk, en we kregen een attest voor zijn afwezigheid. Maar vorige week was het schoolsportdag. Wat bleek? Wouter was zwaar verkouden en zag het niet zitten om naar school te gaan. De dokter was deze keer al heel wat minder blij om ons te zien. Precedenten dus.

Gisteren was ik niet thuis. Ik neem aan dat hij wel redelijk op tijd gaan slapen zal zijn, maar zeker niet vroeger als anders. En vandaag? Grote discussies. Ik zag het aankomen toen we aan tafel zaten. Hij was moe, onredelijk, negatief, en zaagde over alles wat hij kon bedenken. School, familie, ons. Zijn broer. Hij startte de ene discussie na de andere, eisend, onredelijk, emotioneel. Je kan de discussies niet ontwijken, je kan geen argumenten blijven verzinnen om niet te antwoorden, ook al weet je dat elk antwoord olie op het vuur is. Maar niet antwoorden is eigenlijk nog meer olie op het vuur. Hij wordt er knettergek van.

De laatste weken is één van zijn motto's: "ik ga niet naar boven voor dit opgelost is". Maar er IS geen oplossing. Waaruit zou die moeten bestaan als de oorzaak volgens mij gewoon oververmoeidheid is? En dan blijft hij tot huilens toe staan, roepend, tierend, eisend dat we naar hem luisteren. Maar dat doen we al. Alleen wil hij dat niet geloven. Jammer.

We moeten een afspraak maken met de psycholoog/psychiater waar hij bij gaat. Met ons tweetjes, als ouders. Ik ben benieuwd. Volgens Wouter gaan we ferm op ons brood krijgen. Dat zou me verwonderen, maar ik wil er wel met een open geest heen gaan. Ik hoop alleen dat de oplossingen die ons worden voorgesteld ook echt oplossingen zijn, en niet alleen tijdelijke lapmiddeltjes.

Afwachten maar.

Moeilijk weekend

We zijn op lang weekend geweest naar de Eifelstreek. Een toffe streek met een zeer mooi landschap, met 8 toffe volwassenen en 5 toffe kinderen van 12, 7, 4, 3 en 1. Het was erg leuk en we waren allemaal zielsgelukkig dat we elkaar nog eens voor langere tijd konden zien. De meeste volwassenen ken ik intussen al 13 jaar en zij hebben ook de geboorte van Wouter meegemaakt, wat de band nog specialer maakt.

Wouter zelf is in januari van school veranderd. Hij is er rustiger door geworden, minder gespannen. Maar hij blijft even veeleisend en blijft even weinig presteren. Hij weigert halsstarrig om de dingen volwassener aan te pakken, want hij wil niet "saai worden" of "een nerd zijn". Tsja.

Zondagvoormiddag probeerden we een spelletje Monopoly te spelen. Pieter (bijna 8 intussen) speelde in stilte, lette op, probeerde een 'strategie' uit te werken en werd graag geholpen. Wouter (over 5 maanden 13) lette niet op, maakte allerlei domme opmerkingen tussenin, wist nooit wanneer het zijn beurt was en was boos als we gooiden nadat hij weer eens niet gezien had dat we hem huur schuldig waren. Hij gedroeg zich als een kleine kleuter die zijn zinnetje niet krijgt. Het enige wat het plaatje compleet zou gemaakt hebben, was krijsend op de grond gaan liggen. Een vriend die zo lief was om mee te spelen trok grote ogen. Ik schaamde mij in Wouters plaats.

Mijn geduld raakt stilaan op. De bodem van het vat is in zicht. Wouter gedraagt zich als een egoïst, een rasechte opportunist, gaat over lijken, is niet voor rede vatbaar tenzij je er eerst een kwartier tegen "preekt". Wanneer gaat dit veranderen?

Wij hebben hem alvast laten weten dit niet langer te pikken. Hij gaat leren kijken, leren luisteren en zich leren afvragen waarom wij iets vragen. Hij gaat respect leren tonen. En zolang hij dat niet kan, doen wij niet meer mee.

Verraad!

Weet je nog, die ene jongen die zei al eens getongzoend te hebben met dat meisje? Wouter dacht dat hij die jongen kon vertrouwen en had hem (maar blijkbaar ook nog een paar anderen) zijn grote geheim verteld.

Dinsdag was het hek van de dam. We kregen een heel boze Wouter thuis. Toen we vroegen wat er was kregen we een nogal chaotisch verhaal. Wouter vertelt graag in de stijl 'en toen zei die tegen die dat ... en die antwoordde dan ...', maar zegt dan ook telkens en letterlijk 'die', gelijk wie hij bedoelt in het gesprek dat hij probeert weer te geven. Als wij dan vragen wie 'die' dan wel mag zijn (want 'die' is echt iedereen) kijkt hij ons aan alsof we van een andere planeet komen. Uiteindelijk kregen we het er toch uit. Die jongen had niet alleen opgeschept met die tongzoen, enkele dagen later had hij het geheim ook nog eens tegen dat meisje doorverteld én dan ook nog eens gelogen over: 1. of hij het gezegd had, 2. hoe hij het gezegd had en 3. hoe ze gereageerd had.

Wouter dus van de kaart. Al bij al vond ik dat hij het vrij objectief kon bekijken, maar hij was wel héél erg boos. Nog steeds trouwens. Hij kan zich nog altijd niet voorstellen dat iemand op zo'n manier iemand anders kan verraden. Dat zou hij nooit doen (en ik weet dat dat waar is). Voor Wouter zijn de dingen heel rechtlijnig. Ik ga niet zeggen dat hij goudeerlijk is, want dat is niet waar. Vaak moeten kleine of grotere leugen(tje)s misstappen maskeren, en ook al worden we heel boos als hij dat doet, hij leert er niet in. Gevoelsmatig is hij wél goudeerlijk. Heel dit verhaal komt natuurlijk hard aan...

Ik heb hem de raad gegeven om hier met de juf over te praten. Aan de klas hangen de 'klasregels', en één daarvan is: een geheim blijft een geheim. Er zijn ondertussen ook al meer kinderen bij betrokken dan enkel Wouter, die jongen en dat meisje. Een aantal kinderen kiest op één of andere manier partij. Een klein klasoorlogje in de maak? Wie weet...

Rilatine

Op het lerarenforum, waar ik al eens wat tijd durf door te brengen op zoek naar inspiratie voor mijn schooltaken, vond ik deze thread met als onderwerp: Medicijnen zoals Rilatine worden te vaak voorgeschreven.

Ik denk niet dat ik dit soort discussies geheel onpartijdig kan lezen. Tenslotte zijn wij ook een heel proces doorgegaan alvorens we met alle betrokken partijen (de neuropsychiater, de leerkrachten, de directie van de school, wij als ouders...) besloten hebben om Rilatine als hulpmiddel een kàns te geven.

Dit hele proces was toendertijd niet voor iedereen in onze omgeving duidelijk, want in de maanden na de diagnose kreeg ik heel veel reacties waar ik eigenlijk niet op voorbereid was. Ik was wel blij dat het een beslissing was waar niet alleen wij achter stonden, maar ik had niet verwacht dat zowat iedereen ons besluit gewoonweg in twijfel zou trekken. Ik dacht: als wij dit beslissen, en wij zeggen iedereen dat wij hier echt grondig over nagedacht hebben, moet dat toch voldoende argumentatie zijn? Ja, tarara dus.

Enfin, die periode ligt intussen al lang achter ons en intussen zijn ook heel wat van die discussies bijgepraat (gelukkig maar). Maar ik wil dit maar even aanhalen, omdat dat voor ons als ouders echt pijnlijk was, net alsof wij niet met Wouter begaan waren en voor de gemakkelijkheidsoplossing hadden gekozen. Net alsof er alleen een keuze is tussen wél medicatie of géén medicatie. Net alsof "het pilleke" wonderen verricht. De realiteit is een pak genuanceerder dan dat...

Misschien ken je zelf ook ouders met ADHD-kinderen. Wees eerlijk in je reacties. Ze kunnen ertegen. Ze hebben al véél meer meegemaakt dan dat. Maar als je ziet dat ze hun uiterste best doen om voor hun kind het beste te vinden, trek hun beslissingen dan alsjeblieft niet (ongegrond?) in twijfel. Want dat was verrassend genoeg hetgeen mij nog het meeste raakte, ook al werd ik er nooit echt boos om (voor zover ik zelf weet tenminste!)

Maar ik moet nog iets toevoegen... Alle reacties die ik toen heb gekregen waren stuk voor stuk goed bedoeld en kwamen van mensen die óók met Wouter inzaten. En hoe zou ik om zoveel bezorgdheid boos kunnen zijn?

Onze zoon is 9 en hij heeft ADHD

Zijn ADHD-zijn is slechts een deeltje van zijn 'zijn'. Het is onlosmakelijk verbonden met wie hij is en hoe hij naar de wereld kijkt. Maar het overheerst alle sociale relaties die hij met mensen (ook met ons) heeft. En dat is onterecht. Want hij is méér dan zijn ADHD.

Ik heb lang over het starten van deze blog nagedacht. Er zijn immers zoveel blogs. Heeft het wel zin om je ziel op internet uit te storten? Wie heeft daar iets aan?
Na enkele maanden ben ik eindelijk eruit. Het is té frustrerend hoe weinig begrip er nog steeds is voor ADHD: voor de ouders, voor de juf of meester op school, maar ook voor het kind. Het bestaat niet, zeggen sommigen. Het zal wel aan de voeding liggen, zeggen dan weer anderen. En het meest kwetsende: het zal wel aan de opvoeding liggen. Of het gebrek eraan!

Dit is geen verhaal over 'mijn kind schoon kind'. Maar af en toe krijgen wij als ouders de gelegenheid om mee in zijn hoofd te kunnen kijken, al is het maar even, en dan vinden we daar iets onvoorstelbaar moois. Ineens begrijpen we waar het voor hém over gaat. En dat is toch de bedoeling? Alleen zo kunnen we hem toch klaarstomen voor deze wereld?

Welkom op mijn blog.