Onze zoon is 9 en hij heeft ADHD

Zijn ADHD-zijn is slechts een deeltje van zijn 'zijn'. Het is onlosmakelijk verbonden met wie hij is en hoe hij naar de wereld kijkt. Maar het overheerst alle sociale relaties die hij met mensen (ook met ons) heeft. En dat is onterecht. Want hij is méér dan zijn ADHD.

Ik heb lang over het starten van deze blog nagedacht. Er zijn immers zoveel blogs. Heeft het wel zin om je ziel op internet uit te storten? Wie heeft daar iets aan?
Na enkele maanden ben ik eindelijk eruit. Het is té frustrerend hoe weinig begrip er nog steeds is voor ADHD: voor de ouders, voor de juf of meester op school, maar ook voor het kind. Het bestaat niet, zeggen sommigen. Het zal wel aan de voeding liggen, zeggen dan weer anderen. En het meest kwetsende: het zal wel aan de opvoeding liggen. Of het gebrek eraan!

Dit is geen verhaal over 'mijn kind schoon kind'. Maar af en toe krijgen wij als ouders de gelegenheid om mee in zijn hoofd te kunnen kijken, al is het maar even, en dan vinden we daar iets onvoorstelbaar moois. Ineens begrijpen we waar het voor hém over gaat. En dat is toch de bedoeling? Alleen zo kunnen we hem toch klaarstomen voor deze wereld?

Welkom op mijn blog.