Canada

We zitten in Canada. Het heeft wat tijd gekost om hier te geraken (van thuis tot hier ongeveer 25 uur...) en we hebben best wat aanpassingsproblemen met het uur. Maar niet alleen daarmee hebben we problemen, de kindjes hebben ook problemen met ons... en met elkaar.

De familie bij wie we logeren hebben zelf ook twee kindjes van 6 en 1. De oudste heeft van wijn 1-jarige zusje weinig te vrezen, maar als er ineens twee van 4 en 9 bijkomen is het aanpassen. Hij mocht wat speelgoed opzijzetten waar hij echt van hield zodat Wouter en Pieter er niet mee konden spelen, maar soms zet hij nog extra dingen opzij omdat hij het nog niet zo vertrouwt.

Het bleek al snel dat Wouter en Pieter samen in 1 bed zouden moeten slapen, en eigenlijk ging dat niet zo goed. Was er 1 wakker om 3u30, dan waren ze natuurlijk allebei wakker... Dus hebben we een extra matrasje in onze kamer gelegd waar Pieter op kan slapen, zodat Wouter ten minste zijn nachtrust heeft.

Gisteren zaten de kindjes de hele dag in elkaars haar. Vooral Wouter en Pieter eigenlijk. Beurtelings kwamen ze de speelkamer uit om te komen klagen over de andere. We stuurden hen elke keer terug, ze moeten samen leren spelen. Toen we 's avonds de kindjes in bad staken was het niet anders. Wouters doelgericht gepest zorgde ervoor dat ik hem vroegtijdig het bad uithaalde. Pieter wou er dan ook niet meer in. Net zo goed, dacht ik, alletwee eruit dan.

Wouter begon hartstochtelijk te huilen (zo gaat dat 's avonds laat, hij zit dan vol zelfmedelijden en is heel snel door iets geraakt) en ik kreeg naar mijn hoofd geslingerd dat ik niet meer lief voor hem was zoals vroeger. Ik had het eigenlijk wel verdiend, want ik had eerst gezegd dat hij niet zo lief meer was voor zijn broertje als vroeger. Maar toch, het zette me aan het denken. Was ik werkelijk veranderd ten opzichte van hem? Deed ik anders? Voor een deel wel, denk ik. Ik kan er gewoon niet goed mee om dat mensen elkaar doelbewust zitten te pesten. En zeker broers. Pieter is zo'n schat in onze ogen, maar Wouter kijkt beschuldigend met een blik van: ben ik dan de enige die beseft wat voor een vervelend joch het is? Wouter is ook een echte schat, maar als we hem dat vertellen dan gelooft hij ons niet.

We sloten de dag af met een broodnodige babbel, een knuffel en een kus, en de belofte dat ik weer zou proberen om een lievere mama te zijn en hij een lievere zoon.

Ontploffing

Nietsvermoedend kwam ik maandagavond thuis van mijn werk. Het was rustig thuis: papa was aan de computer een paar dingen aan het regelen en de kindjes waren boven Playstation aan het spelen. Iedereen had al gegeten en ik suggereerde dat papa met Wouter wel al bijna op weg naar de muziekschool zou moeten zijn.

Dus papa belde met onze interne telefoon naar boven: nu onmiddellijk naar beneden komen. Iemand (ik weet niet wie) begon te discussiëren maar papa herhaalde zijn opdracht en legde in. Eenmaal beneden bleek dat ze 't weer "in hun vel hadden hangen". Pieter was moe, Wouters pilletje was uitgewerkt - neen, dat is geen excuus, maar gewoon een objectieve observatie - en ze zochten elkaar in hun miserie op.

Wouter liet de deur openstaan, waarop Pieter van zijn oren maakte "dat het heel koud gaat worden in onze living", wat Wouter natuurlijk absoluut niet aanstond. Net op het moment dat ik mij omgedraaid had om Pieter onder zijn voeten te geven, liep Pieter langs de zetel naar papa, deed Wouter een stapje naar voor en... viel Pieter languit op de grond.

Wat lààg, dacht ik, en schoot op de twee kinderen toe. Ik was ra-zend. Wouter leek de aanleiding, maar Pieter had minstens evenveel schuld. Dit was absoluut NIET wat ik verwacht van Pieter OF Wouter, pilletje of geen pilletje, impulsief of niet impulsief, moe of niet moe! Dit was gewoon overduidelijk en zichtbaar treitergedrag dat niet door de beugel kon, van allebei... Ik heb geroepen, getierd! Dit was iets waar ik echt niet mee om kon.

Het was eveneens het zoveelste geval waarin Wouter het heft in eigen handen had genomen zonder af te wachten of wij Pieter wel of niet zouden straffen. Dat frustreerde me nog het meeste, besefte ik gisteren. En het ergste? Hij was me maar een fractie van een seconde voor, en heeft de prijs daar natuurlijk voor moeten betalen.

Pieter is in zijn bed gevlogen en moest er niet meer uitkomen. Het was een zielig hoopje ellende dat ik achterliet, en dat is natuurlijk erg, maar wat mij betrof was er op dat moment geen enkel compromis mogelijk. Wouter is naar de muziekschool vertrokken en heb ik de rest van de avond ook niet meer gezien. En dat was maar goed ook.

Papa's reactie? Die was compleet verbluft. Hij had de hele namiddag blijkbaar alleen maar engeltjes gezien. Tsja.

Het gaat alweer

De week tussen Kerstdag en Nieuwjaar zijn we al bij al goed doorgekomen. Het was blijkbaar vooral een kwestie van kinderen die eventjes aan hun ouders moesten wennen en andersom (dat krijg je natuurlijk als je full-time werkt). Toch denk ik dat de kinderen het leuk vonden om thuis te zijn vorige week, en los van de voortdurende territorium-afbakening van de kinderen naar elkaar toe (maar ook naar ons), vonden wij het ook wel leuk om hen thuis te hebben. Volgende keer proberen om niet meer weg te lopen?

O help...

Ik heb zwaar het gevoel dat ik niet met mijn eigen kinderen omkan. We werken beiden full-time en over het algemeen krijgen we alles wel redelijk goed georganiseerd. Maar het was alweer lang geleden dat we ze een hele week aan een stuk hebben moeten 'verdragen'.

De week tussen kerstdag en nieuwjaar zijn mijn man en ik traditioneel thuis. Vanwege het feestgeharrewar hadden we vorig jaar beslist dat we de kindjes toch naar de opvang zouden brengen, van half tien tot half vijf ongeveer. Dit jaar is het veel minder druk - we moeten alleen weg op nieuwjaar en krijgen verder niemand op bezoek - zodat het absoluut niet nodig was om hen weg te brengen.

Hebben we ons dat al beklaagd... Zaterdag tot en met maandag hebben ze discussiërend doorgebracht. Grootste discussiepunt is en blijft 'dat speelgoed is van mij en daar ben ik baas over en als jij niet lief bent voor mij mag jij niet met mijn speelgoed spelen'. Speelgoed als machts- en pressiemiddel, wie had dat gedacht?

We gaan daar echt wel eens een oplossing voor moeten vinden, want dit spelletje blijft duren. Maar het is - ook voor mij - een moeilijk evenwicht.

Enerzijds vind ik dat Wouter inderdaad over zijn speelgoed mag beschikken zoals hij het zelf wil. Beide kinderen moeten elkaars grenzen en ruimte leren respecteren. Dat betekent dat ze rekening moeten houden met elkaars wens naar lijfelijk contact, elkaars ontwikkelingsniveau, de dingen die ze wel of niet leuk vinden, maar ook eigendom in de ruime zin van het woord, dus speelgoed.

Anderzijds vind ik het nogal absurd dat Wouter vindt dat de duplo-blokken die hij gekregen heeft bij zijn eerste verjaardag nog steeds zijn eigendom zijn. Pieter is intussen vier en hier vind ik het echt te ver gaan. Voor mij is alle speelgoed dat jonger is dan Pieter, van Pieter, gelijk wie het gegeven heeft aan welk kind dan ook. Alleen zo is de verdeling van het speelgoed trouwens een beetje fifty-fifty, want omdat Wouter al zoveel speelgoed heeft, krijgt Pieter bijna geen speelgoedcadeautjes.

Het is denk ik makkelijker om te vertellen wat ik niet wil, dan wat ik er dan wel mee wil doen. Het is voor mij onaanvaardbaar dat Wouter zijn speelgoed misbruikt als pressiemiddel. Er moet leuk mee gespeeld kunnen worden, punt uit. En liefst nog door de twee kindjes samen. Kan dat dan echt niet?

Ik ben bijna blij dat ik me blijkbaar misrekend heb in mijn verlof zodat ik deze week vier halve dagen extra moet gaan werken... Ik ben bijna blij dat ik even het eeuwige lawaai kan ontvluchten. Ik kan met niet voorstellen dat ik een full-time huismoeder zou zijn, met alle respect voor alle mama's die dat wél kunnen.

En die arme papa moet het wél verdragen. Ben ik nu een slechte moeder?

Broertje pesten

Vandaag is het weer zover: de twee kindjes zitten leuk met elkaar te spelen, tot Wouter ineens besluit dat we Pieter niet genoeg straffen. Niet dat die niet genoeg foute dingen doet, maar toch straffen we er hem in zijn ogen niet voldoende voor. Wouter krijgt juist heel veel straf, en is het dan niet meer dan fair dat beiden evenveel gestraft en beloond worden?

Hij zit zijn broer daarna net zolang te jennen totdat die knapt en scheldwoorden begint te roepen. Dan trekt hij een heilig gezicht en kijkt triomfantelijk onze richting uit. Daarna is hij boos omdat we hem op de trap zetten en niet zijn broer, want hij is toch niet degene die heeft geroepen?

Het verschil tussen een fout begaan en een fout uitlokken krijgen we hem nu al meer dan een jaar niet uitgelegd...