Moeilijk weekend

We zijn op lang weekend geweest naar de Eifelstreek. Een toffe streek met een zeer mooi landschap, met 8 toffe volwassenen en 5 toffe kinderen van 12, 7, 4, 3 en 1. Het was erg leuk en we waren allemaal zielsgelukkig dat we elkaar nog eens voor langere tijd konden zien. De meeste volwassenen ken ik intussen al 13 jaar en zij hebben ook de geboorte van Wouter meegemaakt, wat de band nog specialer maakt.

Wouter zelf is in januari van school veranderd. Hij is er rustiger door geworden, minder gespannen. Maar hij blijft even veeleisend en blijft even weinig presteren. Hij weigert halsstarrig om de dingen volwassener aan te pakken, want hij wil niet "saai worden" of "een nerd zijn". Tsja.

Zondagvoormiddag probeerden we een spelletje Monopoly te spelen. Pieter (bijna 8 intussen) speelde in stilte, lette op, probeerde een 'strategie' uit te werken en werd graag geholpen. Wouter (over 5 maanden 13) lette niet op, maakte allerlei domme opmerkingen tussenin, wist nooit wanneer het zijn beurt was en was boos als we gooiden nadat hij weer eens niet gezien had dat we hem huur schuldig waren. Hij gedroeg zich als een kleine kleuter die zijn zinnetje niet krijgt. Het enige wat het plaatje compleet zou gemaakt hebben, was krijsend op de grond gaan liggen. Een vriend die zo lief was om mee te spelen trok grote ogen. Ik schaamde mij in Wouters plaats.

Mijn geduld raakt stilaan op. De bodem van het vat is in zicht. Wouter gedraagt zich als een egoïst, een rasechte opportunist, gaat over lijken, is niet voor rede vatbaar tenzij je er eerst een kwartier tegen "preekt". Wanneer gaat dit veranderen?

Wij hebben hem alvast laten weten dit niet langer te pikken. Hij gaat leren kijken, leren luisteren en zich leren afvragen waarom wij iets vragen. Hij gaat respect leren tonen. En zolang hij dat niet kan, doen wij niet meer mee.

Rode kaart

Wouter kreeg vrijdag op het kerstrapport een rode kaart - 't is te zeggen: een laatste kans tot eind januari om beterschap te laten zien. Niet qua cijfers, hoewel die op het randje zijn, maar qua gedrag. Ik had graag gezien dat het allemaal wat beter zou gaan na de moeizame voorbije vier jaar, maar helaas blijkt er meer aan de hand dan enkele aanpassingsmoeilijkheden.

We kregen vrijdag een begeleidingscontract onder de neus geschoven:

Dit contract biedt deze leerling een laatste kans om zijn gedrag aan te passen aan de op school geldende normen beschreven in het schoolreglement.

Wat loopt fout?
Wouter stelt eigen wetten en grenzen. Hij aanvaardt geen gezag: doet niet wat een leerkracht vraagt. Krijgt hij een positieve opmerking, dan maakt hij daar misbruik van. Zijn houding tegenover leerkrachten is vaak ongepast: hij gaat in discussie, spreekt tegen, schrijft ongepaste opmerkingen op het examen. Sanctioneren heeft geen effect.
Dit gedrag verstoort het normaal lesverloop waardoor ook de andere leerlingen het recht op goed gestructureerde lessen ontnomen wordt.
Voor leerkrachten is het niet haalbaar om op deze manier verder te werken.

Wat verwachten wij?
De klassenraad is van mening dat wij het gedrag van Wouter niet kunnen sturen door te sanctioneren. Dit is een eindeloze cirkel die moet doorbroken worden. Wouter moet op een andere manier leren inzien dat zijn gedrag niet kan. Wij adviseren daarom dringend professionele hulp te zoeken.

We hebben de voorbije maanden een systeem van dagelijkse en wekelijkse volgkaarten gehad, nota's in de agenda, oudercontacten, extra afspraken met de directie... De school heeft echt alle middelen uitgeput om eind januari te kunnen beslissen dat hij niet meer moet terugkomen.

Ik weet nog niet wat we verder gaan doen. Ik vrees een beetje dat het te laat is om nog beterschap te verkrijgen voor eind januari. En zoals mijn tante terecht opmerkte: als je al van school verandert doe je dat beter begin januari dan eind januari. Maar hij gaat op elke school dezelfde problemen tegenkomen... dat kan toch bijna niet anders?