Huiswerk

Gisterenavond zitten we gezellig aan tafel te eten. Gezien het einde van de krokusvakantie dacht ik dat we de kinderen best al een beetje konden voorbereiden op het feit dat ze er weer vroeg uit zouden moeten om naar school te gaan. Terwijl we erover praten, komt papa op het idee om Wouter te vragen: "Je had toch geen huiswerk dat je nog niet gemaakt hebt?"

Wouter schrikt. Húíswerk. Shit. Vergeten. Oei. "Jamaar, dat ben ik vergeten," zegt hij dan maar. Er is geen verweer mogelijk, hij is het ook wel echt vergeten. Wij kijken naar elkaar. Dat kind heeft een hele vakantie lang blijkbaar geen seconde aan de school gedacht. Niet slecht eigenlijk. Maar echt goed kun je 't ook niet noemen.

Gevolg: papa heeft tot 21u samen met Wouter woordenschatoefeningen zitten maken (het was de bedoeling dat hij alle woorden opzoekt in het woordenboek en dat had hij natuurlijk niet gedaan) en krantenartikels voor godsdienst gezocht. Tot hun beider wanhoop... Maar vandaag kan hopelijk gestart worden met een nieuwe lei.

Mijn bijzonder brein

Het is lang zo geweest dat alles wat er te vinden was over ADHD (boeken, al dan niet wetenschappelijke artikels, diagnosemethodes, analyses...) geschreven was door niet-ADHD'ers. Vanzelfsprekend krijg je dan een nogal eenzijdige kijk op de aandoening.
De Koning Boudewijnstichting heeft daar iets aan proberen doen. Ze maakte o.a. deze twee publicaties die zeer de moeite zijn en passen in een poging om jongeren zélf aan het woord te laten over hun ADHD, in plaats van dat over te laten aan ouders, opvoeders en onderwijzend personeel. De brochures kan je ook zelf downloaden door hier op de foto te klikken. Meer info kan je vinden op deze pagina van de website van de Koning Boudewijnstichting. Veel leesgenot!

Ik wil ook nog vertellen over iets dat deze ochtend gebeurde. Je ziet op de cover al dat de 2e brochure vol gekleurde tekeningen staat. Die zijn allemaal door ADHD-kinderen getekend. Toen ik er vanmorgen doorheen bladerde, vroeg Pieter wat ik aan het lezen was. En ik antwoordde nogal vaag dat het een boekje was dat ik gekregen heb. Waarop Pieter zei: "Ja, een boekje over de tekeningen van Wouter!" Hoe heeft die kleine pruts dat gezien? De conclusie dat ADHD-kinderen op een gelijkaardige manier tekenen is wellicht te overhaast, maar ik ken geen "normaal" kind dat tekent zoals Wouter tekent. Dus misschien toch...?