Ontploffing

Nietsvermoedend kwam ik maandagavond thuis van mijn werk. Het was rustig thuis: papa was aan de computer een paar dingen aan het regelen en de kindjes waren boven Playstation aan het spelen. Iedereen had al gegeten en ik suggereerde dat papa met Wouter wel al bijna op weg naar de muziekschool zou moeten zijn.

Dus papa belde met onze interne telefoon naar boven: nu onmiddellijk naar beneden komen. Iemand (ik weet niet wie) begon te discussiëren maar papa herhaalde zijn opdracht en legde in. Eenmaal beneden bleek dat ze 't weer "in hun vel hadden hangen". Pieter was moe, Wouters pilletje was uitgewerkt - neen, dat is geen excuus, maar gewoon een objectieve observatie - en ze zochten elkaar in hun miserie op.

Wouter liet de deur openstaan, waarop Pieter van zijn oren maakte "dat het heel koud gaat worden in onze living", wat Wouter natuurlijk absoluut niet aanstond. Net op het moment dat ik mij omgedraaid had om Pieter onder zijn voeten te geven, liep Pieter langs de zetel naar papa, deed Wouter een stapje naar voor en... viel Pieter languit op de grond.

Wat lààg, dacht ik, en schoot op de twee kinderen toe. Ik was ra-zend. Wouter leek de aanleiding, maar Pieter had minstens evenveel schuld. Dit was absoluut NIET wat ik verwacht van Pieter OF Wouter, pilletje of geen pilletje, impulsief of niet impulsief, moe of niet moe! Dit was gewoon overduidelijk en zichtbaar treitergedrag dat niet door de beugel kon, van allebei... Ik heb geroepen, getierd! Dit was iets waar ik echt niet mee om kon.

Het was eveneens het zoveelste geval waarin Wouter het heft in eigen handen had genomen zonder af te wachten of wij Pieter wel of niet zouden straffen. Dat frustreerde me nog het meeste, besefte ik gisteren. En het ergste? Hij was me maar een fractie van een seconde voor, en heeft de prijs daar natuurlijk voor moeten betalen.

Pieter is in zijn bed gevlogen en moest er niet meer uitkomen. Het was een zielig hoopje ellende dat ik achterliet, en dat is natuurlijk erg, maar wat mij betrof was er op dat moment geen enkel compromis mogelijk. Wouter is naar de muziekschool vertrokken en heb ik de rest van de avond ook niet meer gezien. En dat was maar goed ook.

Papa's reactie? Die was compleet verbluft. Hij had de hele namiddag blijkbaar alleen maar engeltjes gezien. Tsja.

Oudercontact

Meestal is het oudercontact iets waar ik een beetje bang van ben - niet dat ik schrik heb van de juf, maar ik vraag me dan altijd af wat we nu weer te horen gaan krijgen. Tot hiertoe is dat gelukkig geheel onterecht gebleken, want het is steeds een vruchtbare dialoog tussen een aantal mensen die het beste voor onze Wouter willen.

Blij verrast was ik toch toen bleek dat Wouter de laatste weken nogal zijn best doet in de klas! Hij werkt mee, beantwoordt de vragen, maakt zelfs méér dan zijn groene oefeningen alleen als het hem een beetje meezit. Hoe en wanneer zijn we - en met "we" bedoel ik àlle betrokken partijen - tot hem doorgedrongen? Dat is altijd een vraagteken als we ineens merken dat onze inspanningen lonen, zonder echt aanwijsbare reden. Eén opmerking had de juf wel: hij schrijft niets op, waardoor ze moeilijk kan controleren of hij de leerstof begrepen heeft.

Naar aanleiding van het oudercontact was Wouter natuurlijk heel nieuwsgierig wat de juf over hem gezegd had. Ik gaf door dat ze heel blij was met de inspanningen die hij de laatste weken doet, en dat hij op die weg moet verdergaan. Ik heb hem ook gezegd dat het enige dat hem eigenlijk nog écht ontbreekt, de vaardigheid is om dingen neer te schrijven. Maar waarom moet dat dan, vraagt hij me telkens weer. Dat is zo typisch aan Wouter: altijd maar vragen stellen van het hoe en waarom van de dingen.

Ik heb hem zo goed en zo kwaad als het ging duidelijk gemaakt hoe ons schoolsysteem in elkaar zit en hoe hij daarin past... Dat elk jaar eigenlijk een voorbereiding is op het volgende. Dat de juf hem heus geen dingen zal vragen die nutteloos zijn, en als hij ze wel nutteloos vindt kan hij dat op een beleefde manier aankaarten. Ik heb hem proberen uitleggen waarom hij al die dingen die hij moet doen nodig zal hebben en wat hij er over tien jaar mee zal moeten kunnen. (Alleen dankzij mijn opleiding heb ik die analyse kunnen maken: als we niet stelselmatig hadden geleerd om vaardigheden en kennis in brokken op te delen, zou ik dit ook niet aan mijn kind kunnen uitleggen. Om maar te zeggen...) Zijn mond viel open van verbazing - zo had hij het nog nooit bekeken.

Op het gesprek met het revalidatiecentrum (nu toch al drie weken geleden) voelden we aan dat voor hem de zin van de dingen heel belangrijk is - voor wie niet, trouwens - in die mate zelfs dat hij niets doet zolang een activiteit niet zinvol is voor hem. Elk kind vult die 'zinnigheid' op een andere manier in, voor hem betekent het wellicht vooruitdenken naar later. En als dit besef hem zal helpen om zijn schoolloopbaan te vergemakkelijken en zijn resultaten te verbeteren, dan zijn we weer een stapje dichter bij ons doel.